Van het concert des levens en de dingen die beklijven: rupsjes tiende auditie in de Swift/Neuteboom Tweewielers Tuesday Terror talentenjacht eindigt niet in een zwanenzang maar in stemmig majeur. Het was een symfonie voor blazers, slagers, puffers en lossers. Ook rupsje raakte hier en daar de kleine terts, maar haalde uiteindelijk de hoge DFⁱ.

Ouverture. De generale repetitie in Gouda was niet best. En het voorgloeien deed evenmin vermoeden dat rupsje vandaag veel noten op zijn zang had: luie benen. De 'heilige 30' bleef buiten bereik. Om over de voorgenomen oefendémarrages cq. 'aanmaakblokken' nog maar te zwijgen. B-mineur.

Vijfendertig A-mènne hadden zich—in weerwil van hittegolven, windvlaagjes en Jabulani-gezwabber—richting De Bultⁱ gedirigeerd. Aldus ontstond er alsnog iets van harmonie en spelvreugde. Rupsje, nooit verlegen om krasse quotes, waarschuwde de Pappenheimer Philharmoniker maar alvast: 'Ik ga jullie vanavond eens flink pijn doen.' Hoe, wanneer en waarom—dat wist 'ie zelf ook niet precies. Improviseren is ook een vak.

Intermezzo. Naar goede Tuesday Terror Traditie was de eerste démarrage verre van de juiste. Het péloton bleef moderato peddelen. Een Veeg Teken: de Macht van het Getal noch de personele bezetting van deze 'aanval' deden een belletje rinkelen. Twee Grote Plaat spelende pannenkoeken smaken nu eenmaal niet naar de Vrijheid—zo dicteren de Wetten; zo staat 't in het libretto.

Een en ander klonk rupsje als muziek in de oren. Bij ontstentenis van de gebruikelijke allegro assai en met—wie zal 't zeggen—(wederom) redelijk werkwillige stelten—kon 'ie zijn plaatsje op de eerste rangen vrij gemakkelijk verdedigen. De harmonica bleef deze keer onaangeroerd. De 'vlucht' werd allegretto verijdeld en de koers leek even in een lome, steady state, plooi te vallen. Met zo'n imaginaire dirigent mag rupsje graag op tournee.

Scherzo. Maar het was dinsdagavond, en op dinsdagavond wordt nooit langer dan een paar maten rust gehouden. Enkele mènne moesten weer zonodig voor de muziek uitlopen. De primadonna's van Swabo Sloopwerken (met een eervolle vermelding voor junior Chris) formeerden een serieuze kopgroep. Rupsje, die op dat moment waakzaam halverwege zat, zag 't wel gebeuren, maar had geen explosieven paraat. Hij was niet de enige castraat; ook de andere amateurs pastten aanvankelijk (en naar later zou blijken definitief).

Wat volgde, stond niet in rupsjes gedroomde partituur: snokken, contra-démarrages en dergelijke dissonanten. Tot overmaat van ramp moest er aansluitend het hachelijke dubbelen der B's worden opgevoerd. Met nog geen half uur onder de wielen, was rupsje al deftig op de frietsnijder aangewezen: trappen in het luchtledige, met een alsmaar kleiner wordend 'laatste wiel' in het vizier en nagenoeg geen assistentie voorhanden.

Je zou voor minder je compositie verliezen, maar rupsje forceerde solerend —zó niet 2010...—de wederaansluiting met het uitgedunde péloton. Bis! Hij zwaaide zijn sticky tussen de wielen en wenste niet meer te breken. Sterker nog: rupsje blies zijn partijtje mee en nam met enige regelmaat de kop voor een nummertje sleuritis. Oefening baart kunst.

Het péloton was niet helemaal op elkaar ingespeeld. Er werd een stevig presto onderhouden, maar niet alle coureurs zetten op tijd in. Met gaten, pseudo-démarrages en hier en daar—het dient geblogd—een valse noot van rupsje tot gevolg. De kopgroep bleef buiten schot; op een ronde wist het Swabo octet de circa 22 resterende vrijetijdsrenners evenmin te zetten.

Finale. Unisono hieven de achtervolgers hun slotakkoord aan. Met nog drie ronden voor de boeg ging het grupetto compattoⁱ richting de spurtⁱ voor plaats negen. Rupsje was blij dat 'ie nog altijd reglementair meespeelde en snokte lustig mee. Iets te enthousiast, misschien, want halverwege de allesbeslissende slotronde knapte zijn gevoelige snaar (plafonneren en sprintvermijden). Op gepaste afstand van zowel de sprintertjes als de DNFⁱ-ers (plaats 27) passeerde hij de meet, in de wetenschap dat er voorwaar weer een beetje muziek in zit. Encore!