Rupsjes Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondarsenaal is—zeker dit 'seizoen'—tot de nok toe gevuld met wapens waarmee je geen enkele oorlog wint: de flos, derde-wereldelectronica en special effects. Voorwaar geen ammunitie voor een beklijvende terreuraanslag op de Pappenheimers. Картушов нет.

Vorig jaar vocht rupsje zijn Bultⁱ-guerilla's toch wel ietsje beter bewapend uit. In goeden doen vermocht de frietsnijder nog wel eens mee te deinen op deze of gene aanvalsgolf; op mindere dinsdagen volstond 'ie om 'conventioneel' uit te rijden en achter de eindsprint aan te strijkijzeren. Hoe dan ook, in de verzetsstrijd tegen de grootmachten waren de DFⁱ, de twee-plus puntjes en de spreekwoordelijke balsem voor de ziel doorgaans verzekerd. Mét of zonder cartouches.

Misschien, heel misschien, kan 'ie er vanavond een paar oprapen, van die puntjes. Patronen zijn er immers om te doorbreken. Oké, Pluvius mag dan te laat op de afspraak verschijnen, maar Aeolus—die momenteel in Vorm is—zal er wel voor zorgen dat de mènne niet met scherp gaan schieten. Splijtende démarrages zijn à priori afgebot tot losse flodders; de kruissnelheid zal de weldadige veertig amper overschrijden. Rupsje hoeft zich alleen te houden aan een Tactiek: het andermans-bordje-dieet en toeslaan vanuit een Hinderlaag. Windhappen is vandaag taboe. Wie uit Vorm is, moet zuinig zijn.

Op hun elf-en-dertigste beginnen ze eraan, de voetsoldaten (vierendertig zielen telt het péloton), onder wie ook rupsjes 'combines' De Beul en De Zigeuner—beiden herintredend. De scherpschutters houden hun kruit—nog even—droog; het kannonnenvoer stelt zich—zo lijkt het—tevreden met een plaatsje aan de rekker. Dat stelt rupsje in de gelegenheid voorwaarts te vluchten en een veilig heenkomen te zoeken (plaats tien of daaromtrent).

Vanuit de voorste loopgraven ziet rupsje een clusterbombardement van—uiteindelijk—acht tuesday terrorists aankomen. Tot zover de wapenstilstand. Overste Schoondergang voert het commando en trekt een spoor van vernieling. Verschroeide aarde, zuigend asfalt, Napalm Death. Even, heel even, overweegt rupsje als de bliksem mee te vlammen. Het ligt er immers duimendik bovenop: dit is 'm, dé slag. Maar rupsje heeft... weer... geen verweer: hij plafonneert; de zuurstokken weigeren het 'tandje erbij'.

Geen nood aan de Man: 'Er zijn nog ruim twintig collateraal beschadigden na u.' (Kom daar maar 'ns om, in een gemiddeld criteriumⁱ.) Dus worden de Koblenzer koolstofvezels, na enig achteromkijken Brucozijds, weer tussen de wielen gedirigeerd. Daar is het anaeroob gezellig en mag rupsje als vanouds hangen en wurgen (en... ook al was dat niet voorbestemd... hier en daar een windje happen).

In het péloton woedt al snel—de race is, pak 'm beet, een halfuur oud—de Chemical Warfare. Het is niet dat rupsje zijn naaste belagers bedwelmd door giftig te gassen. Of dat 'ie, met veel gevoel voor drama, baadt in andermans melkzuur. Neen, rupsje zélf is de Staat van Ontbinding nabij. En dat koerst—hoe separatistisch-existentialistisch verantwoord ook—niet lekker. Uit zijn porieën gutst alles dat de Geneefse Conventies, niet voor niets, op de Verboden Lijst hebben geplaatst; de brucobenen imploderen bij iedere aanzet; overal liggen bermbommen; van wederopbouw of herstelwerkzaamheden à la Uruzgan is al helemáál geen sprake.

Als na een minuut of vijftig de acht koplopers weer erop en erover komen vliegen (en de schuinsmarcheerders van het péloton, en passant, inspireren tot hernieuwde dadendrang), gaat bij rupsje het licht uit. De Oorlog is hem niet meer Heilig genoeg; hij is er klaar mee. Rupsje begraaft zijn strijdbijl (DNFⁱ) en gaat douchen met Pluvius.

Daar kan 'ie dan wel weer om lachen.