De kabinetsformatie verloopt uiterst moeizaam, zeggen ze. Maar de hoofdbrekens van Rosenthal, Rutte en wie verder ter tafel komen, vallen in het niet bij de opdracht waarvoor rupsje zich ziet geplaatst: alsnog iets maken van een koersseizoen dat maar niet wil vlotten. De uitslagen spreken boekdelen: de partij DNFⁱ staat dik in de plus; rupsje rijdt geenszins in de spreekwoordelijke zetel. En, alsof dat al niet erg genoeg is, de onderhandelingen met de pedalen zijn de laatste twee weken nagenoeg geschorst: rupsje had onenigheden met Ziek, Zwak en Misselijk en andere lijstduwers.

Bescheidenheid is dus geboden. Edoch, passen op de plaats heeft rupsje de voorbije weken—pedalerender- èn bloggenderwijs—al genoeg gemaakt. Dus is, voorwaar, een onderonsje aan het Swift/Neuteboom Tweewielers binnenhof wel opportuun. Rupsje onderhandelt wel degelijk met terroristen en zit nog lang niet aan zijn kopvoddentax. Alle de-formatie, programmatische verschillen en tactische zever ten spijt.

De Coalition of the Willing is vanavond, bij de A-mènne (degraderen kan altijd nog, meent rupsje), veertig man sterk. Regeren is vooruitzien, naar het schijnt, dus de Brucodiesel is voorgegloeid, in de polder genaamd 'Groene Hart Plus'. Niet dat je in dit rups-onvriendelijke klimaat ('t is immers—ook officieel—zomer) snel last gaat hebben van Dr. Bibber, maar een beetje bijtraineren kan geen kwaad.

In de aftastende fase toont rupsje zich een soort van waardig verkenner. Oké, het Ministerie van Splijtende Démarrages gaat aan zijn (verstopte) neus voorbij; qua Lijderschap scoort 'ie evenmin en een kopgroep ziet rupsje nooit van dichtbij. Volgen gaat hem echter opvallend gemakkelijk af, vanavond. Verre van opgerekt, indachtig de lesson learned, kan rupsje een en ander best bijbenen—vrolijk intervallend. Hij houdt, met gedoogsteun van Swabisten Nick en Jurriën, zijn opties open, laat zich niet in de kaart kijken en beweegt mee in de buik van het péloton. Voor de grap laat rupsje zich ontvallen dat men maar beter niet met hem naar de streep kan rijden.

Tot zover de omtrekkende bewegingen (met daarin ook nog een fameuze chasse patatⁱ en enkele survival sprintjes tegen een stilvallend péloton). Het gaat, zeggen ze, uiteindelijk om de inhoud. En daarvan heef—het moet geblogd—rupsje vanavond te weinig. Na een dik uur koers staat het pokergezicht op onweer (hitte... the horror), voelen de benen zwaar (melkzuurpootjebaden) en is het gedaan met het positiespel. Rupsje zit erdoorheen en moet kleur bekennen.

Hij belandt in het verfoeide achterkamertje. Daar is het afzien, terwijl de winnaars, grupetto compattoⁱ, hun greep naar de macht voorbereiden en de klok van geen opschieten wil weten. Wanneer dan eindelijk het 'nog drie ronden te gaan' weerklinkt, formuleert rupsje zijn breekpunt: 'Dit gaatje rijd ik niet meer dicht. Ik heb een begrotingstekort.' Tussen enkele mede-uitgerangeerden (op achterstand gereden, cq. gedubbelde renners—rupsje is vanavond niet de enige 'in last') harkt rugnummer 11 gaargestoofd richting finish en eist—met een tijdstraf maar binnen dezelfde ronde—plek 31 of daaromtrent voor zich op. DFⁱ.

Deze formatie duurde dus twee-en-een-halve ronde te lang. Maar rupsje was blij dat 'ie kon aanschuiven en meer oppositie kon voeren dan gedacht. De 'inhoud' en... wie zal het zeggen... het pluche is voor later. Of niet.