Getergd betreedt rupsje de arena: 'Gij die gaan sterven, ik groet u.' Zijn ogen spuwen vuur; zijn ferme neusvleugels wasemen wraak; zijn zelfverzekerde gang naar de inschrijftafel spreekt boekdelen. De arme zielen die het vanavond tegen hem moeten gaan opnemen in hun Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondwaterloo, zijn gewaarschuwd: het Heerlijk Avondje van rupsje—en allen die hem in hun harten hebben gesloten—is gekomen.

Verdienstelijke coureurs à la VDBⁱ, VHH en De Neut weten zich op voorhand geklopt. Pluvius heeft immers maar één protégé... Maar ook de Daan Oliviertjes, VDS-mènnekes en Heemskerk-broertjes van deze wereld—voorwaar geen kleine jongens—tekenen alvast voor de kruimels die rupsje hun, als het hem belieft, gaat laten. 'Afrekenen aan de meet, mijne heren Pappenheim... Jullie zijn nog niet jarig, maar rupsje gaat trakteren.' Op gekrenkte trots en te likken wonden. Op Pijn...

Want nu is het... dan eindelijk... zijn beurt.

Dit wordt zijn Opus Magnum, zoveel is duidelijk. Laten we wél wezen: hiervoor komt Het Publiek naar De Bultⁱ (Jambers of geen Jambers), of naar Per angusta ad augusta, voor wat 't waard is. Apocalyptisch Brucoweer; vette friet; mènne die achterstevoren, met hun binnenste buiten en indachtig hun moeder smeken om Genade. 'Rupsje, alsjeblieft, niet nóg een cartoucheⁱ!', Epic Shit, kortom.

Waarvan akte.

De rest is, zoals dat heet, geschiedenis. Rupsje ging tot het gaatje...

... en niet verder: