Sensitief spul, dat Sigma BC1606L DTS Wireless. Terwijl ik alle interne en externe prikkels op 'n rijtje probeer te krijgen, zegt de boordcomputer TOO MANY SIGNALS en geeft 'ie er de brui aan. Defaitistisch ingesteld, die meedenkende kilometerteller.

Maar, dat moet ik Sigma's top model for the most demanding nageven, de draadloze 'neurotransmitter' heeft een vooruitziende blik. Want aflevering drie van de suffer soap genaamd Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie staat op het punt te kenteren en rupsje is, inderdaad, plooiende.

We zijn een goed uur onderweg en ik ben voorwaar nog altijd niet gelost. Oké, meer dan slaafs volgen, volgen en nog 'ns volgen heb ik niet aan het levendige koersverloop bijgedragen—edoch de rekker, laat staan het zwarte gat, heb ik nog niet van dichtbij gezien. Eigenlijk rijd ik best lekker. Het Weltklassechassis geeft geen krimp (al worden de Scirocco's node gemist). Rupsjes spiervezels zijn weer eens niet Ultra High Modulus (de tachograaf wil van geen Trittfrequenz weten ('0' omwentelingen per minuut)—Sigmaatje is toe aan een lithium-injectie) maar voor een DFⁱ volstaat 't.

Totdat we het B-péloton voor de tweede maal passeren en een van de mindere goden een bocht volledig verkeerd aansnijdt. Wederom cross ik er op instinct langs, maar de veiligheidsmarge (die ik nu eenmaal altijd inbouw) verandert op slag in een gapende leegte. Bij het dichtplamuren van het gaatje, inclusief een sprintⁱ Bultⁱ-op, voel ik ineens wat ik de voorgaande zestig minuten nog niet heb gevoeld (of niet wilde voelen): too many signals...

Puree in de benen; punaises in de longen; purschuim in de kop. De patatcoupeuse slaat aan, maar niet van harte. Ternauwernood herstel ik de aansluiting, maar opschuiven is er niet meer bij. Dat is jammer, want de Explosieven Opruimings Dienst démarreert er lustig op los. Aan cartouches geen gebrek, bij Swabo Sloopwerken incorporated.

De zoveelste versnelling... Werkweigering! Rupsje laat 't péloton lopen. Ik kwam voor een DF—en niets dan een DF—dus stap ik niet af. De laatste vier rondjes bol ik uit, met lood in mijn benen en een blanco display op de stuurpen.

Sigmaatje informeert me achteraf dat mijn Tuesday-Terror-waardigheid inmiddels is opgerekt tot een uur. Wat daarna is geschied, blijft—misschien maar beter—ongeregistreerd...