KNMI-weeralarmen loeien hard, maar de roep om een hoger voltage klinkt nóg luider. Dus ben ik vanochtend—eindelijk—de strijd aangegaan met mijn suikerbeestje en op 'sneeuwjacht' gegaan.

Gehuld in:

• een wollen muts;
• een thermoshirt als sjaal;
• een zweethemd, twee koerstruitjes en een winterjack;
• een korte koersbroek en twee collants;
• twee paar handschoenen;
• boterhamzakjes om te tenen, Digros-thermo-sokken, schoenen en overschoenen

en in het goede gezelschap van (fiets-)kameraden

• Il Boia en
• Corniel

was dat wonderwel goed te doen. De 'gevoelstemperatuur' en 'belevingsquotiënt' zaten dik in de plus en ons stoepje was op z'n Balkenendes geveegd.

Edoch, aan het einde van onze LBL (Leiderdorp-Boskoop-Leiderdorp, met wat extra 'lusjes'), na een kleine drie uur peddelen en buffelen, sloeg het suikerbeest hard terug. De trainingsdeficiëntie en de ondervoeding (afgezien van lichaamseigen vetten had ik niets te snacken meegenomen—dom) deden van zich spreken bij monde van een onvervalste hongerklop. Rupsje kwam geen poot meer vooruit en weet weer waar 'ie staat.

Morgen weer, ijs en weder dienende!