Mooi op de fiets zitten? Dat is slechts weinigen gegeven. En rupsje al helemaal niet; die hangt dik-wijls achterstevoren over zijn zadel, met z'n tong in de derailleur en de blik op oneindig.

Goed op de fiets zitten? Daar is—misschien—nog wel wat winst te boeken. Rupsje deed de afstelling van zijn fietsenpark tot dusverre altijd zelf, op 'ervaring' en 'gevoel'. Maar steeds vaker knaagde de twijfel over mijn 'positie', mede ingegeven door rugklachten en andere fysiozever.

Dus ging ik graag mee met Corniel naar een heuse bike fit. Het (zelfbenoemde) Nijlpaard had een greet & meet geregeld bij Bikes & Services te Helmond. Jan van Dijk, de eigenaar van deze snoepwinkel, zou hem op de tijdrit- en wegfiets zetten (en hem en passant een Moozes TT-orkaan testexemplaar overhandigen). Rupsje sprong op de bagagedrager en reed mee naar Brabant.

Onderweg viel de sneeuw weer eens met bakken uit de hemel. En—maar dat hoef ik de intimi niet te vertellen—regende het spraakwater in de bolide. In tegenstelling tot het verkeer (filevorming alom) viel het Nijlpaard niet stil. Het behoeft geen betoog dat de kilometers voorbijvlogen.

Intussen, op de hoedenplank:

Arm postorderbruidje, alweer 'op transport'. Gelukkig mag zij bovenop, dat heeft zij graag. Dit pleziertje zij haar gegund; al maanden moest zij de modderschuit voor zich dulden. Corniels titaantjes geven geen krimp.

Eindelijk op de plaats van bestemming, na de nodige meningsverschillen met het navigatiesysteem. Het 'Hoe lang is de jouwe?' kan beginnen:

Corniel wordt langs de meetlat gelegd...

... en ondergaat Jans kundige 'handtastelijkheden' gelaten. Hij wordt er zelfs een beetje stil van.

Tot in detail wordt hij doorgemeten. Alles voor het Heilige Doel, de Ideale Zit:

De variabelen die BikeFitting heeft uitgespuugd, wijken op het eerste oog nogal af van de praktijk. Jan is er dan ook niet helemaal gerust op. UCI-legaal is 't allemaal wél...

Zadelhoogte: check. KOPS: check. Goesting: double-check.

Alleen die afhangende schouders... Corniel, geobsedeerd met drop (in deze context te verstaan als een diepe, aerodynamische, zit) wil er nog niet aan...

... maar Jan volhardt. Een zo laag mogelijke luchtweerstand is leuk; het (nu nog jeugdige) Nijlpaard zal evenwel moeten denken aan zijn botten, gewrichten en andere limiters.

Dus zet Jan resoluut de inbussleutel in Corniels geliefde cockpit-zonder-spacertoren. Daar wordt een Nijlpaard niet blij van.

Dan is het de beurt aan rupsje. Jan neemt hem in de mangel en vertelt terloops dat hij sommige bike fit klanten direct doorstuurt naar de manueel therapeut.

Om daar na de body scan aan toe te voegen: 'Jij loopt zeker al bij de manueel?' Tsja, rupsje is niet bepaald een toonbeeld van symmetrie: de rug staat schots en scheef. 'Maar je hebt 't nog niet op de heupen', constateert Jan.

Mohair beenstukken: een teken van achterstallig onderhoud. Ook in de winter, rupsje, moet het mes erover. Soit, Jan weet genoeg.

De data kunnen worden gevoerd aan de Bikefitting software...

... die de bovenstaande 'geometrie' uitspuugt. Hoe verhoudt deze zich tot rupsjes feitelijke zit? Is de Witte Dame wel op mijn scheve leest geschoeid? We gaan het zien. Jan zet ons samen op de ergotrainer (telt dat ook als training?)...

... en stelt vast dat er nagenoeg niets valt te tweaken. Misschien mag het zadel een centimetertje zakken...

... of misschien ook niet. Blijkbaar heeft rupsje zijn huiswerk voor elkaar (zeker als 'ie iets steviger in het zadel zou (blijven) zitten).

Valt dát even mee!

Edoch niet te vroeg juichen, rupsje; Jan ontgaat niets. Dus word ook ik met één verbeterpunt heengezonden: het stuur is—gezien mijn (door mijzelf altijd onderschatte) schouderbreedte—te smal. Twee centimeter erbij en ik zou meer 'lucht' krijgen en wellicht minder ongemak ervaren. Meten is weten...

Rupsje wacht dus een aanval van post order disorder. Ik ga op zoek naar een mooie, lichte én betaalbare stuurbocht; het carbonneke mag straks weer in de steigers.

Het was een leuk en leerzaam retourtje Helmond. Met dank aan Jan en Corniel!