Moralisten, naïevelingen en verongelijkten roepen in koor: 'Doping maakt de wielrennerij kapot!' Hardleerse draaideurzondaars, malafide farmaceuten en corrupte bobo's worden gefileerd aan de stamtafel, in de krantenkoppen en beleidsnota's. We komen inmiddels verdomhoekjes, schandpalen en calvariebergen tekort. Doping is immers de nagel aan de doodskist van de zuivere fietssport. Je reinste zever, vindt rupsje.

Hij weet wel beter.

Het 'oude wielrennen' is het ware wielrennen. Sinds mensenheugenis ligt de weg naar Finish bezaaid met list en bedrog. Pakken, flikken en ontkennen—het hóórt bij de koers. De heroïek van het wielrennen zit hem juist in het 'kapot maken'—van jezelf, je ploegmaats én de rest. De onschuld vermoord—per definitie en op bestelling. Wie dat niet aanvaardt, kan maar beter gaan kantklossen.

Een picogrammetje Clenbuterol, enkele adrenaline-kopstoten of een geïmproviseerde bloedtransfusie om bestwil... Wat zou het? Rupsje ligt er niet wakker van. Het is een ander 'D-woord' dat hem zorgen baart, wanneer hij het 'nieuwe wielrennen' beziet. Schadelijker dan om het even welke stimulantia, verwerpelijker dan vals spel—en nog 'legaal' ook (althans tot dusverre niet op te sporen en vermeld op geen enkele zwarte lijst).

De wielrennerij gaat niet ten gronde aan doping, maar aan 'de-romantisering'.

Die begint 'aan de basis', in de kleine koers. Rupsje ziet het met lede ogen gebeuren:

• 'recreatief hardfietsen' wordt rekeningrijden;
• 'Amateurs B(-)' komen tegenwoordig uit in de 'Sportklasse' (en het scheelde maar één haar, of dat was Funklasse [sic] geworden);
• niet een analoog rugnummer en een vriendelijk jury-lid van vlees en bloed, maar een kille 'chip' bepaalt wie je bent en of je ertoe doet.

Het zijn, voorwaar, zware tijden voor de liefhebber. En, wat rupsje u bromt, het wordt allemaal nog veel erger. Want de re-romantisering van de wielrennerij is niet te stuiten; de nieuwe zakelijkheid woekert voort. Voor we het weten

• laden we ons straks niet meer op voor een 'Draai rond de Kraai', 'Druivencross' of 'Ster van Zwolle', maar acteren we in The Legs of Holland, Puke Factor of 'Sterren stuiteren over de klinkers' en heet de microfonist niet 'Chiel', maar 'Geer';
• noemen wij onze broodheren niet meer 'IJsboerke', 'Bik Sloopwerken' of voor rupsjes part 'Chocolade Jacques', maar prijken er op onze tenues ondoorgrondelijke namen als 'Achmea', 'Menzis' en 'ZeverXXL'; en
• wordt onze strijd met de pedalen niet langer vervat in Verhalen (die ooit—weet u het nog?—de Ziel van de wielrennerij waren), maar in Codes of Conduct, doktersattesten en 140-karakter-tweets.

Nee, zwijmelen en zwelgen is er niet meer bij, dezer dagen. Vroeger is voorbij en romanticus rupsje weet zich met de tijd geen raad. Zijn grote Liefde wordt geweld aangedaan en niemand springt voor haar op de bres.

Vindt u het gek dat rupsje zo nu en dan zijn toevlucht neemt tot een prestatie-verlagend middel? En, bij dezen, een lans breekt voor alle renners die ook wel eens snoepen van de chemische vergetelheid?

Doping de dood in de pot voor de wielrennerij? Aan rupsjes hoela!