Ze noemen het bezemen en het is de nieuwste vorm van pesten. De 'jeugd van tegenwoordig' serveert elkaar af op YouTube. De slachtoffers van deze puberale cyberterreur zijn niet te benijden; nog zieliger zijn de daders. Rupsje weet ervan: als lagere-scholier, op minder weerbare leeftijd—Al Gore had het internet gelukkig nog niet uitgevonden—was 'ie ook wel eens het mikpunt van pesterijen...

Feestelijke aangelegenheden worden nogal eens opgeleukt met een 'alfabet'. U weet wel: olijke oom, sketch, knuppel, hoenderhok. Dolle pret, van A tot en met Z: 'A is voor aanvangen, dus ome Geert blaast op zijn klaroen; B is voor ons bruidspaar, want Henk en Ingrid gaven malkander vandaag dé zoen; C is voor champagne, maar niet teveel hoor, want jullie moeten het straks nog doen, haha.' Enfin, uw blogger dezes bespaart u de rest. Trouwens, dat het Swift/Neuteboom Tweewielers
dinsdagavondpartijtje 2010 hedenavond voor eens en altijd is geëindigd, is geen feestelijke, maar een ietwat droeve gewaarwording. Laat rupsje er dus maar een 'numerologietje' of sorts aan wijden, als u hem toestaat.

Jambers. Geograaf van de goot, portrettist van morsige types, kenner van de uit de hand gelopen Obsessie en het gefnuikte Verlangen. Maar bovenal een journalist pur sang, met een voorliefde voor de Waarheid. Als geen ander verstaat Jambers de kunst die Waarheid—en niets dan de Waarheid—in uw huiskamer te doen belanden. Als Nipkow de televisie niet in 1885 had gepatenteerd, dan had een ander het medium alsnog uitgevonden, omwille van Jambers.

Rupsjes Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondarsenaal is—zeker dit 'seizoen'—tot de nok toe gevuld met wapens waarmee je geen enkele oorlog wint: de flos, derde-wereldelectronica en special effects. Voorwaar geen ammunitie voor een beklijvende terreuraanslag op de Pappenheimers. Картушов нет.

Getergd betreedt rupsje de arena: 'Gij die gaan sterven, ik groet u.' Zijn ogen spuwen vuur; zijn ferme neusvleugels wasemen wraak; zijn zelfverzekerde gang naar de inschrijftafel spreekt boekdelen. De arme zielen die het vanavond tegen hem moeten gaan opnemen in hun Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondwaterloo, zijn gewaarschuwd: het Heerlijk Avondje van rupsje—en allen die hem in hun harten hebben gesloten—is gekomen.

De plannen van onze Koninlijke Nederlandse Wielerunie om de amateurs A en B vanaf volgend seizoen op één hoop te gooien, zorgen voor nogal wat beroering. Wielerkrukken zoals rupsje—laatbloeier en weinigpieker—zien hun hoop op 'nationale' DFⁱ's vervliegen. Mènne die gewend zijn aan de geur van bloemen en het geritsel met enveloppen, vrezen dat zij hun baan, familie en vriendenkring vaarwel moeten zeggen, om nog een beetje 'leuk' mee te kunnen komen.

Ruim een maand na zijn laatste koers en met hoegenaamd niets in de benen, tijgt rupsje Bultwaarts, voor de slotwedstrijd van de Swift Driedaagse voor amateurs A tot en met C. Afkicken, opkrikken en aanpikken: een rehab is geboden. Rupsje wil in Leiden uit zijn Lijden worden verlost. Maar is dat slim?

Amateurrenners—de aardigen niet te na geblogd—staan niet bekend om hun geduld of compassie. Zij laten er doorgaans geen gras over groeien, als het startschot klinkt voor de zoveelste rondjes rond de spreekwoordelijke kerk. Hoe harder de 'startblokken', hoe beter. Pas als alle duivels zijn ontbonden, de pijngrens is opgezocht en het péloton in zijn voegen kraakt, zijn de 'recreatieve hardfietsers' in hun element.

Van het concert des levens en de dingen die beklijven: rupsjes tiende auditie in de Swift/Neuteboom Tweewielers Tuesday Terror talentenjacht eindigt niet in een zwanenzang maar in stemmig majeur. Het was een symfonie voor blazers, slagers, puffers en lossers. Ook rupsje raakte hier en daar de kleine terts, maar haalde uiteindelijk de hoge DFⁱ.

Dat rupsje 't zwaar ging krijgen in Gouda wist 'ie op voorhand. Een brandende zon, de trillende lucht, het zinderend asfalt—koortskoersen is nu eenmaal niet zijn ding.