DNFⁱ of DNSⁱ: het scheelt maar één letter. Maar die markeert een wereld van verschil. 'Afstappen'—voortijdig je rugnummer gaan inleveren vanwege erafgekoerst—is geen keuze; 'afschrijven'—met voorbedachten rade afzien van deelname—is soms beter voor Moraal, lijf en leden.

De 49e Bevrijdingsronde van Vlaardingen was zo'n gevalletje. Rupsje was er beter niet aan begonnen. Achteraf gezien niet, en vooraf gezien ook niet. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan (wat er zo verleidelijk is aan Vlaardingen—dat weet ik ook zo 1-2-3 niet). De 'schande' van twee jaar geleden wegpoetsen? De drang om te bewijzen dat het koninginnenummertje in 's-Gravendeel geen toevalstreffer was? Overdreven gezagsgetrouw de KNWU-verplichtingen nakomen? De Swift-ploeg niet in de steek laten?

In ieder geval het laatste. Klokslag 13:30 zijn alle inschrijvers present bij ons geliefde clubhuis: De Premiejagerⁱ, VDBⁱ, Carbonather, De Apotheker en 'gids' Bruco. De eerste meldt sombertjes wat 'ie heeft gezien op de buienradar (de météo gaat nóg beroerder worden) en heeft sluw zijn winterbandjes gestoken; de tweede heeft besloten de lokale omloop aan zich voorbij te laten gaan wegens verkouden; de derde is ietwat nerveus voor zijn debuut in het 'recreatief hard fietsen' buiten de Bultⁱ; de vierde oogt kalm en gelaten. En Bruco zit niet goed in z'n velletje: een 1500-meter hoestje in stilstand en een loopneus. Een veeg teken; ik ben nog niet ont-virust.

Maar de stemming is prima. Redelijk rap peddelen we naar Vlaardingen, alwaar we na enig zoeken ruim op tijd het parkoers bereiken. Inmiddels zeikt het dat een aard heeft. VDB houdt voet bij stuk en haalt zijn rugnummer niet op. Goede keuze.

Temeer daar de omloop er smerig bij ligt. Drie van de vier bochten zijn regelrechte wielrennerkillers: nummer één (op een meter of honderdvijftig van de start) wordt opgesierd door glimmende zebrastrepen; nummer twee is een klein (te klein) kunstwerkje bestaande uit klinkers en een putdeksel; nummer drie is wat ruimer, maar eveneens glad en verraderlijk.

Eigenlijk weet ik dan al genoeg: mentale aquaplaning. Bij de start—waar we zo'n tien minuten staan te vernikkelen—blijkt dat er veel ménne zijn thuisgebleven. Veel meer dan zestig coureurs zijn er niet komen opdagen. Achter de dranghekken staan ook niet veel supporters. Weinig verkwikkend, dit alles.

De burgemeester van de Tsjechische zustergemeente lost het startschot en wég zijn we. 'Zien waar het schip strandt', is mijn halfbakken pepmonoloog-interieur. 'En vooral overeind blijven.' Ik geef een slinger aan de rechter crankarm en klik niet op tijd in het linkerpedaal. De sprintⁱ richting de zebrabocht is alvast verkloot. Met samengeknepen billen 'stuur' ik de good old Santos eroverheen. En ik ga er niet bij liggen. Gekker nog: iedereen blijft keurig op z'n fietsje zitten.

De viaductklim (die minder Respect afdwingt dan destijds) gebruik ik om me weer wat steviger aan het péloton te nestelen, maar 't is te kort om serieus landjepik te spelen (en van omhoogknallen is geen sprake). Zeker omdat al spoedig de tweede probleembocht volgt. Oké, in de afdaling houdt men beschaafd de benen stil. Kennelijk heeft niemand zin om zich in een dranghek te boren. Maar ook in dit beschaafde drafje vind ik 'm maar wát eng. En na de volgende bocht moet ik in de beugels om een gat dicht (en wat verkeersdrempels aan gort) te rijden, hetgeen Moraal vreet.

De tweede serie zebrastrepen doet de rest; dit is niets voor mij. Op het viaduct besluit ik: geen drive om tegen elke prijs te finishen; niet onverschrokken genoeg om het (vermeende) noodlot te tarten. En... eerlijk is eerlijk... te ziekjes om zulks een beetje in stijl te doen. DNF.

Even later stappen ook Carbonather en De Apotheker uit koers. Het Swift-hemelsblauw wordt dan alleen nog verdedigd door De Premiejagerⁱ. Met grinta! Niet alleen pakt onze kopman het drie-rondenklassement; in de pélotonsprint (enkele ronden voordat de drie ontsnapten de podiumplaatsen verdelen) claimt hij de dertiende stek in de einduitslag. Heel netjes!

Daarmee is ook de sfeer voor de terugreis gered. VDB en ik komen zelfs bijtijds op Swift aan om er nog een Tuesday Terror aan vast te plakken. Heel eventjes speel ik met de gedachte (heb immers m'n dosis koers verre van binnen, vandaag). Maar wijselijk opteren we voor een DNS. En vanuit het clubhuis zien we dat 't goed is. Want ook dit is een afvalkoers.