Één dag per jaar nemen wielrenners van uiteenlopende signatuur bezit van het Ringvaartdorpje Vijfhuizen. Rabo Dikke Banden Racers (kleintjes op veel te grote fietsen), Cyclosportieven (burgers op veel te snelle fietsen) en KNWU-gelincenseerden (Nieuwelingen Meisjes, Junior Vrouwen, Amateurs-B en Masters) betwisten dan de Grote Prijs Vijfhuizen. Voor laatstgenoemden behelst dit een 'Omnium', in dit geval bestaande uit twee wedstrijdonderdelen: een 'Proloog' van 10 kilometer en een criteriumⁱ van 33 rondjes (circa 36 kilometer).

Ik liep, op voorhand, niet echt warm voor dit evenement. Een criterium is in het hoogseizoen uitstekend tijdverdrijf, maar die proloog (lees: individuele tijdrit)—da's toch bij uitstek het terrein van cijferfetisjisten, materiaalneuroten en pélotonschuwe loners.

Neen. Bruco ging zich hiermee niet inlaten. Met deze tijdrit niet; met geen enkele tijdrit niet. Zijn dubbelleven is al obsessief genoeg...

Maar het einde van week naderde; alternatieven dienden zich niet aan. Belangrijker nog: in de gelederen van de onvolprezen Swift Amateur B Express werd druk gelobbied voor de Grote Prijs Vijfhuizen. Ervaringsdeskundige VDBⁱ maakte gewag van 'kleinschalig', 'sfeervol', 'eens iets anders', 'klein deelnemersveld'. Het Nijlpaard—eveneens aangetast door de tijdritbacterie—bleef halsstarrig aandringen en bood logistieke support (alsmede morele en... tsja... numerieke peptalk). Le Gitan—recentelijk bekeerd tot 'de klok' en dringend verlegen om koerskilometers buiten De Bult—was minstens zo gretig.

Dus staakte rupsje zijn verzet en schreef hij zich, op de valreep, in. Deze vergissing zal hem nog lang bijblijven...

Proloog

De voorbereiding voor de tijdrit—mijn débuut in deze door mij zo verguisde discipline—begon daags voor de GP: des Nijlpaards oude opzetstuurtje werd op de Santos gemonteerd (La Dama Bianca blijft een koersontmaagding vooralsnog bespaard) en uitgetest in een D2-training met tijdrit-adept Il Boiaⁱ (wat heb ik eigenlijk toch een vreemde kennissenkring...). De inbus-sleutel ging mee, maar er viel weinig eer aan te behalen. Your position is absolute shite, aldus de kenner. Hooguit met mijn achterste óm de punt van het zadel (niet iets wat je tien kilometer volhoudt) leek het er een beetje op. De winst van deze training zat 'm meer in het vertrouwd raken met het 'liggend' rijden en in het afbreken van de restanten lactaat.

En dan is het D-dag... We hebben we nogal wat tijd te doden (voor tijdrijders geen punt; die kunnen eindeloos friemelen aan hun speciale—ik geef toe: geestverruimende—machines) en lummelen lekker in de rondte, genietend van de sfeer in en rond het wielercircus ('Dopingcontrôle: Pipowagen', aldus het programmaboekje). De spanning stijgt (bij mij tenminste wel), maar het duurt nog eeuwen voordat we aan de bak mogen.

Dan maar het tijdritparkoers verkend. We starten straks vanaf een heus lanceerplatform! Klinkeren en drempelen wat door de bebouwde (en bedranghekte) kom, met twee geasfalteerde uitlopers aan de noord- en zuidzijde van koersmekka Vijfhuizen. VDB verzekert me dat die tien kilometers straks, in 't echie, een stuk sneller voorbijvliegen dan tijdens deze warming-up. Ik help het hem hopen.

Ergens rond de klok van 13:20 begint mijn GP dan eindelijk. Ik sluit aan op het startpodium, rol richting de KNWU-mijnheer en knijp harder dan normaal in het kurken stuurlint. Er wordt afgeteld. 5, 4, 3, 2, 1... Een vegende beweging met de vlakke had en ik ben eraan begonnen. De meter loopt!

Op advies van de doorgewinterde sadomasochisten ga ik niet direct volle bak. Eerst de hartslag rustig laten oplopen en 'in cadansⁱ' geraken, is hun devies. Van mijn hartslag heb ik geen idee (de monitor laat 't afweten, omdat de borstband is afgezakt), maar de cadans komt er. Ik neem 'de houding' aan en raadpleeg de boordcomputer. Die koppelt verontrustend terug dat 't niet hard, of in ieder geval niet steady, genoeg gaat. 38-40-42 km/h, al naar gelang de elementen.

Tegen dewelke ik hier dus in mijn moederziele uppie lig op te boksen (the race of truth). De zuurtegraad loopt op en ik wéét dat ik dieper moet gaan, ook al is de renner vóór mij buiten bereik en de eerstvolgende belager (de dertig seconden later gestarte Gitan) vooralsnog niet op komst. (Vooraf had ik 'm vriendelijk doch dringend verzocht mij buiten het zicht van de toeschouwers te dubbelen.)

Om en nabij het eerste keerpunt voltrekt zich een wondertje: ik krijg zowaar Moraal van dit geploeter en besluit me niet zomaar gewonnen te geven. Dit is goeie shite; dit is tof. Bruco mag dan weliswaar geen tijdrijder zijn (zie 'de naakte cijfers', hieronder), 'hard fietsen' is 'hard fietsen'. Is hier een nieuwe obsessie in de maak?

Met inmiddels vijf kilometer onder de wielen—achteraf bezien te laat—durf ik het aan om wat zwaarder te gaan trappen en nog wat dieper te gaan. Het is hangen en wurgen in de gelegenheidstijdscapsule, niet overal even elegant. De finish komt, gevoelsmatig, iets te vroeg. Ik heb nog wat over...

Maar da's zever. De naakte cijfers luiden: 00:14:55.332, 39.203 km/h, 11e stek, oftewel vijf punten voor het omnium-klassement.

Criterium

Is dat een goede uitgangspositie voor het tweede onderdeel? Het doet niet terzake, gezien rupsjes staat van dienst in criteriums. Zeker waar het selectieve stratenparkoersen betreft. En de lokale omloop te Vijfhuizen is voorzien van road works à la Stolwijk en Amstelveen. Maar er is iets gemakkelijker doorheen te sturen. En de eerste Moraaldruppeltjes dienen zich aan. Van mij mag 't.

Na, wederom, het nodige gelummel (en een hoogst onwelkome vertraging; onze koers begint een half uur te laat) stellen we ons op. Vijftien Amateurs B en twaalf Masters. VDB, indrukwekkend tweede in de proloog en recentelijk in goeden doen, oogt vastberaden en ontspannen tegelijk. Het Nijlpaard (vijfde in de proloog) heeft zijn voorwiel wijselijk op de startstreep gepositioneerd, maar daarmee houden de vanzelfsprekendheden wel op (ik hoop—dan nog—dat 'ie het straks gezellig gaat vinden in het péloton). Le Gitan (twaalfde proloogtijd) staat te trappelen voor zijn criterium-débuut, maar zal eveneens ondervinden dat dit een spelletje is met een steile leercurve. En rupsje? 't Is altijd maar afwachten wat die ervan gaat bakken...

De lokale prominente worstelt met het startpistool (zij houdt 't omgekeerd vast, alsof zij niet ons, maar zichzelf wil wegschieten), maar het péloton heeft lang genoeg gewacht en is weg.

Ik ben—de uitzondering bevestigt de regel—goed gestart en mag op plek vier de eerste bocht in. Daarna is iedereen wakker en gaat de zaak op een lint. Lekker, simpel, enerverend. VDB doet het zijne om de koers levendig (lees: hard) te maken en handhaaft zich ogenschijnlijk eenvoudig in de voorste gelederen. Ik doe, aanvankelijk, een beetje mee, maar het is voor spek en bonen. Die tijdrit heeft er harder ingehakt dan ik dacht (dat geldt voor alle mènne in koers, natuurlijk); de 'rekker' is zoveel vertrouwder. Dus zak ik per ronde een paar plaatsen terug en onderga de schermutselingen op gepaste afstand.

Eens ik helemaal ben uitgezakt, zijn Swifters Nijlpaard en Gitan inmiddels gelost (zeker geen schande; slechts een uitnodiging tot meer vuurdopen—per definitie in de meervoudsvorm). Om mij heen slechts vreemd volk van voornamelijk WTC De Amstel-makelij. En één bekende: Ronald van Cycling Team Wielertoerist (als derde uit de proloog gekomen). We hebben 't knap lastig, daar achterin (voorin wil 't evenwel ook niet echt ontploffen). Iedere 'toer' neem ik me voor om het rondebord te consulteren ('hoe lang nog?'), maar rupsje-bij-streepje ben ik te druk met gaatjes te dichten. Dat gaat me wonderwel goed af. Geen idee 'waar we zijn'.

Vijfhuizen is mij niet onwelgevallig en in de regen—die inmiddels met containers tegelijk over ons wordt uitgestrooid—is het er heerlijk afzien. De achterdeur staat 'wagenwijd' (zoveel mènne zijn er niet (meer) in koers) open en sommige lotgenoten laten het koppie hangen. Zoniet rupsje. Premiesprints, démarrages (uiteindelijk zijn er vier Masters gaan vliegen), natte putdeksels in de bocht—het zal allemaal wel. Ik ga hier eens lekker DFⁱ-en!

Achterin, welteverstaan (van 'opschuiven' wil 't weer eens niet zo komen, druk als ik ben met etc. etc.). Alwaar ik zie dat VDB's grinta beloond wordt met een welverdiende derde Ama-B criteriumstek (dus tweede in het algemeen omnium-klassement!). Het Nijlpaard kan vanachter de dranghekken met speels gemak uitrekenen dat hij met zijn rappe contre-la-montre nog altijd goed is voor een 9e eindnotering; en Le Gitan weet dat zijn criterium—ditmaal—niet goed genoeg was om van de 15e stek op te rukken in het eindklassement.

Bruco beëindigt met zijn reguliere DF (plek 9) dit omnium als 10e. Mijn beste FotoKoos-klassering ooit! Een Grote Prijs...

De grootste winst zit 'm echter in de 'Ontdekking van de Hemel' (tijdrijden is... ik moet 't wel toegeven... fantastisch) en de bevestiging van de meerwaarde van onze Vriendenploeg.

Molto grazie, mènne!