Districtskampioenschappen en rupsje—ze zijn niet voor elkaar gemaakt. Op de weg (Maassluis, juni jongstleden) bezweek ik onder de druk van het kopmanschap; in het veld (Leiden, afgelopen zondag) bleek zelfs de 1.1 quotering voor de traditionele op-één-na-laatste stek geen safe bet. Laat staan dat ik mijn dark horse kon ontbinden, in het regiokampioenschap van Noord- en Zuid-Holland.

Opstappen met een verropte rug, een undertrained onderstel en een ietwat defaitistische insteek was misschien niet slim; afstappen met een DNFⁱ was geen optie (noem het 'verslaving').

Al scheelde het niet veel...

Een goede start is, zeker in de cross, het halve werk. Maar de KNWU-jury was onderling verdeeld over de te volgen procedure. Microfonist Johan begon alle 33 amateurs één voor een op te stellen, op volgorde van... achternaam. Bruco zit ergens achteraan in het alfabet, dus staakte ik mijn semi-serieuze pogingen tot 'landjepik' en wachtte ik rustig af tot mijn naam zou worden omgeroepen, berustend in het feit dat ook een ranking-gebaseerde (of een anarchistische) startvolgorde mij geen voordeel zou hebben opgeleverd.

Jury-voorzitter Martin, daarentegen, verloor bij de 'D' zijn geduld. 'Allemaal aansluiten!' Hetgeen de snelstarters zich geen twee keer lieten zeggen. Startcommissaris Toon beslistte de twist der officials en blies, denk ik, op zijn fluitje. Pedaalgeklik in unisono, overslaande kettingen, knarsende kransjes—wég waren we, voor veertig minuten cross.

Na deze 'droomstart' reed rupsje voorwaar geen onverdienstelijke asfaltstrook: met de nodige druk op de pedalen en de 'juiste' spanning in de noppenbandjes maakte ik zowaar wat terrein goed. Totdat we het... juist... terrein indoken. Veel te omfloerst sneed ik de grasknik aan. Een van de mènne die daarvan wisten te profiteren, was zo vriendelijk halverwege de eerste helling onaangekondigd te parkerenⁱ. Daardoor mocht ik een voetje aan de grond zetten en 'steppend' naar boven. Vloekend (noem het 'bezieling') trok ik me weer in gang.

Voorzover ik mocht spreken van 'gang'... Aanzetten, doorhalen en op- en afspringen kwamen me steevast op een 'wervelend' protest te staan. Maar 'zonder last of ruggespraak' besloot ik daaraan geen gehoor te geven en me te concentreren op mijn kleine, vertrouwde achterhoedegevecht (noem het 'koppig'). Moddermathematisch gezien, was alles nog mogelijk. Ik wist mij immers 'geruggensteund' door het thuisvoordeel (parkoerskennis—niet te verwarren met -kunde) en de aanmoedigingen van de tifosi...

Op hangen en wurgen (noem het 'karakter') wist ik hier en daar nog een enkele achterblijver te verschalken. Het licht ging uit—heel erg uit—maar de wetenschap dat ik nog iets kon en moest goedmaken, hield me in koers.

Ik finishte als 24e. Op papier is dat een een 'monsterzege' (noem het 'flatteus'): verre van op-één-na-laatste. Against all odds; geen bookmaker die dát had voorspeld. Ik had er, op voorhand, zelf ook voor getekend (zij het onder voorbehoud van een betere power-to-effort ratio).

Ware het niet dat ik op papier (de uitslag) alsnog hekkensluiter ben geworden. Na mij de 'zondvloed'. 25 t/m 33: DNF.

Fotocredits: Henny Postema en Kees van der Stoep.