Vandaag doet de Interclub Veldritcompetitie Zuid-Holland het Buytenpark in Zoetermeer aan. Vorig jaar constateerde ik al—en met mij vele anderen—dat het daar niet aangenaam crossen is. Het parkoers is mij niet dat je zegt op het lijf geschreven: veel steile klimmetjes (39x25 materiaal) en dito, linke, afdalingen (buytelingen en lekke banden liggen er op de loer); weinig stroken waar de Brucodiesel lekker kan ronderenⁱ en waar de Brucokilo's niet zo aantikken. Nu mijn geliefde zandbakje er ook nog 'ns is uitgehaald, heeft Zoetermeer weinig meer van doen met veldrijden.

Het Buytenpark ligt praktisch in mijn achtertuin, dus op de fiets ernaartoe. Met 3 bar in de Michelins, iets meer druk in het hoofd (koppijntje) en een zonovergoten warming-up voor de boeg. Met gepast respect de Zoetermeerse vuilnisbelt tegemoet.

Ter plekke ben ik getuige van Il Boiaⁱ's finish: 11e; heel netjes! De derde Swift-regular en überveteraan Gerard laat een DNFⁱ noteren, hetgeen 'ie gelaten—voor zijn doen—'verwerkt'. Ook tref ik Wielertoerist/Gaullist Daniel, die eindelijk het Licht heeft gezien en zijn crossdebuut komt maken in de A-klasse, op een hele kekke Empella. Crossen voor WarChild!

Samen gaan we op oorlogspad, ehhh... voor een rondje parkoersverkenning. In het gladde gedeelte 'ontspoor' ik; heuvelop giert de hartslag de interval-zône in. Ja, ik ben er klaar voor... Zie Daniël pas terug in de start-opstelling. Daar met een paar mènne nog wat mopperen op hetgeen ons hier wordt voorgeschoteld en ruim baan maken voor de klassementsleiders, die op grond van hun prestatie in Spijkenisse vooraan mogen starten. Rupsje werd daar op twee-na-laatste; daar tekent 'ie vandaag voor.

Maar niet met zo'n anti-start... 'Ga maar, jongens', mompelt de KNWU-er van dienst. Niet bepaald een 'wake-up call'. Bruco sukkelt direct achter de feiten aan. En begaat traditioneel wat 'unforced errors' in zijn vermetele poging erbij te blijven. Een flink gat is mijn deel. Dat was er later toch van gekomen, daar niet van, maar handig is anders.

Een ronde of drie soleer ik door de Buytenparking. In het rood, maar zonder de 'bijbehorende' snelheid. Bergop wil het voor geen meter; in de afdalingen risico-mijdend gedrag. Ik ben blijkbaar niet de enige die er is afgepoeft. Van achteruit krijg ik gezelschap van drie mènne; samen dokkeren we wat rond. Three is a crowd, dus één van ons muist er op het zoveelste klimmetje vantussen. Mijn andere metgezel—een
representant van 'Dirty Hill' (toepasselijk voor deze afvalberg)—kan ik wel
hebben, vind ik. Op het vlakke 'klets' ik eroverheen, omwille van de één-na-laatste
stek. Mijn stek.

Dat vier ik helaas nog in dezelfde ronde met een stuurfoutje: inspectie van het 'slijk der aarde'—met hele gladde handschoentjes en brifters tot gevolg. De
resterende afdalingen moeten dus in de beugels, wat eigenlijk beter
gaat. Nog meer 'tiet verklooid' als de ketting eraf stuitert. De
'Dirty Hillbilly' komt dus weer terug; op en over het rupsje, dat inmiddels al behoorlijk is platgewalst... Heel gedoseerd leeggereden.

Als ik al hekkensluitend (denk ik) de finish passeer, vraagt een toeschouweres: 'Mijnheer, hoe oud bent u eigenlijk?' Mijn antwoord: 'Nog te jong om met de veteranen te spelen en duidelijk nog niet senior genoeg voor de A-categorie." Hoog tijd voor een echte blubbercross!