Pedagogiek en sport gaan niet altijd samen. Ik had vroeger al een hekel aan de gymleraar, die mij op zijn beurt graag mocht uitmaken voor 'boterletter'. Vandaag, in de openingswedstrijd van de Interclub Veldritcompetitie Zuid-Holland, is het onderricht al even old skool: wie niet volgen kan, moet maar voelen; zachte crossmeesters maken stinkende wonden; dat soort werk. Voor 't sloomste jongetje van de klas is de les van korte duur: één ronde 'botert' het tussen het rupsje en de van-leer-meesters; daarna mag ik 't lekker zelf uitzoeken.

Plaats van mishandeling: PRC Delta te Spijkenisse. Het parkoers 'loopt' heel anders dan vorig jaar. De trap blijft links liggen (jammer) en de boomstronk in het bos is terzijde geschoven (ook jammer). Daartegenover staan meer korte glibberhellinkjes ('lopers'?) en een hele steile afzink (voorvorktester).

Dit alles nemen Il Boiaⁱ, de Boiakroost en ik aandachtig in ons op, deze zaterdagochtend. Il Boia op de fiets, want hij rijdt in de B-klasse, met de 40-plussers (misleidende term voor 'gepokten en gemazelden') en de nieuwelingen (misleidende term voor 'aanstormend talent') en mag al om 12:00 uur starten. Als ik vraag waar we 'tadi' gaan aanmoedigen, opteert het Boia-nageslacht natuurlijk voor de meest technische passage, daar waar de kans op valpartijen het grootst is.

Maar 'tadi' geeft het goede voorbeeld en blijft overeind. Sterker nog: hij rijdt een voorbeeldige cross, bekroond met stek zes. Waarvoor hulde!

Dan kan 'oom Bruco' eindelijk gaan opwarmen. Dat had 'ie natuurlijk thuis op de rollenbank moeten doen; en deftig ook! Maar de snooze-functie op de wekker en het nodige achterstallige onderhoud aan de crossert (andere bandjes omleggen, nieuwe remblokken installeren) hadden even voorrang.

Één rondje 'in gesprek raken met het veld' en wat pro-forma gedoe op 't asfalt is alles waar ik tijd voor heb, tussen 12:45 en 13:00 uur. De nieuwe bandjes (Michelin Mud 2) zijn een merkbare verbetering; de verse remblokken gaan hier goed van pas komen. Hoe 't met de Brucodiesel staat, zien we straks dan wel weer. Feit is dat ik niet al te 'waakzaam' uit de startblokken ga wegschieten. Ik ben lichamelijk niet helemaal bij de les, voel ik.

Dat blijkt ook bij de start, want op de op-twee-na-laatste positie duik ik het bos in. Inhalen is er dan al niet meer bij; heb genoeg te stellen met 'boomwortelt-trekken' en de 'hechting' in de bochten. Maar het gaat redelijk: kan het wiel voor me houden, voel de hete adem van twee 'klasgenoten' in m'n (vastzittende) nek en trap een redelijk verzet rond.

'Erbij blijven, goed opletten hoe de mènne vóór je het aanpakken, leermomenten verzamelen' houd ik mezelf voor. Maar die mènne zijn niet gekomen om het rupsje aan het handje te nemen... Neen, zij gaan hem een lesje leren... Ik ga cross-collegegeld betalen...

Bij het ingaan van de tweede ronde is het zover: het 'speelkwartier' (dat hier slechts vijf minuten duurt) is voorbij; de 'nakomertjes' worden op een groot, gapend, gat gereden. 'Gaan jullie eerst maar 'ns je huiswerk doen. Ciao!' Gelukkig is de discipline van het veldrijden barmhartig: ook in de achterhoede kun je strijd (blijven) leveren.

Ik monster de 'oppositie' (criteriumⁱ-reflex?). We zijn met z'n drieën achterin aan 't zieken (ten koste van ons eigen rapportcijfer, natuurlijk), buiten het blikveld van de meesters: een vertegenwoordiger van De Mol (Dordrecht—goede crossers, daar!), eentje van Restore (Pijnacker—ook een klasbakkennest) en de niet zo Swifte Leiderdorper. In de race tegen de 'rode lantaarn'.

Deze mènne kan ik wel volgen. Zij maken immers dezelfde stuurfouten als ik. En zij gaan ook keurig voor iedere slijk-helling uit de pedalen, die zij vervolgens maar moeilijk terugvinden. Feest der herkenning.

Ik herinner me niet meer waar of wanneer, maar 'wie is de mol' blijkt ook een maatje te groot: heel gedecideerd muist 'ie ervantussen (nadat ik enkele malen heb geprobeerd hem te piepelen). Bruco is het intervallen beu (d'r zat verdomd weinig in de tank vandaag) en moet passen. De knaap van Pijnacker idem.

Als die 'erdoor zakt' (niet meer overweg kan met het gras en de klei), geef ik de Ridley de sporen en maak 't beste van wat nog rest, aangemoedigd door Il Boia en zijn opvolgers, alsmede enige 'bekenden' uit het circuit.

Maar in 'Spijkermisse' gaat 't niet van harte: de rug doet zeer, de 'jus' is uit de benen (voorzover 'ie er al in zat). Harde leerschool, dat crossen met de A's... Ik ben blij als 't erop zit, na ruim vijftig minuten. Genoeg 'bijgeschoold', voor vandaag.

Het was een leuke les. Daar niet van. Maar stiekem had ik op grond van de afgelopen koersjes en het proeftentamen in Schiedam wel iets meer verwacht...