Bruco is vandaag uit zijn zomerslaap ontwaakt. Op het programma stond '40 minuten plus 1 ronde' over het geinige parkoers dat RCMD De Coureur, net als vorig jaar, heeft uitgezet tussen de Schiedamse Autobahn en enkele megalomane bankfilialen en dito auto-showrooms.

Als Il Boiaⁱ, Il Boia junior (een verdienstelijk crossertje, maar vandaag de supporter van dienst) en ik arriveren op de plaats des heils, is het voorprogramma, een criteriumⁱ, nog in volle gang. Ietwat meewarig bekijken we de dunne-bandenracers, die onder begeleiding van 'Combo Desperado' (slechte Elvis-interpretaties, altijd goed!) hun rondjes-industrieterrein afwerken. Een metertje of elfhonderd; vier haakse bochten; premiesprints; plankgas; wiel-aan-wiel; andermans bordje leegeten.

Niks mis mee. Maar wij zijn blij dat we straks een ander spelletje gaan spelen.

En de overige 33 mènne die zich voor deze 'seizoensproloog' hebben aangemeld, denken er waarschijnlijk nèt zo over. In ieder geval heerst er, zoals altijd bij het veldrijden, een uiterst relaxed sfeertje. Ik herken menig crosshoofd uit de Zuid-Holland Interclubcompetitie van afgelopen seizoen (de tijd vliegt...). Sommige mènne zijn 'in quarantaine' geweest; hebben zich, voorzover ik weet, niet bemoeid met het afgelopen wegseizoen. Die zijn 't gretigst, denk ik.

Warmrijden is niet nodig, deze keer. Ik heb, op advies van Il Boia, vanmiddag al op de rollenbank gereden. Langer dan veertig minuten hield ik dat niet uit, want ik kreeg een stijve bips. Ik moet altijd weer wennen aan dat 'droogfietsen', al was m'n evenwichtsgevoel verbazingwekkend goed (da's mooi meegenomen, denk ik dan nog...). Bovendien wilde ik m'n nek niet nodeloos belasten; daar was vanochtend geen beweging in te krijgen (althans niet zonder protesten).

Dus kunnen we volstaan met enkele rondjes parkoersverkenning. Gelukkig ligt 't er deze keer kurkdroog bij (de 'Bart Wellens passage' is zelfs voorzien van houtsnippers). Dat maakt 't toch wel ietsje gemakkelijker. En je hoeft niet van start met een volgeklonterde fiets.

Bruco's start is niet eens zo beroerd. Tenminste, zolang we over de brede asfaltstrook knallen. Eens we het veld induiken—altijd een machtig moment—verlies ik kostbare plaatsen. Daarbij geassisteerd door de 'Youth for Cross', die tegelijkertijd is gestart (en een beetje obstructie pleegt). Papa's die vanachter de drangheken roepen 'Laat je niet wegdrukken!'; Bruco die, beleefd als 'ie is, de jonkies ontziet. Waar mogelijk passeer ik, maar ik denk ook regelmatig voorrang te moeten verlenen.

Ik vervloek het geharrewar van de eerste meters, mijn gebrekkige cross-techniek en die belachelijke Schwalbes, waar minimaal 4 bar in moet, anders lopen ze van de velg (binnenkort toch maar 'ns iets 'soepels' monteren). Met zoveel druk stuiter je alle kanten op. Ga vaker dan me lief is uit het zadel, om de 'Kruisboog' eventjes goed 't gras in te drukken en het contact met de achterhoede niet te verliezen.

Per rondje moet ik, net als de meesten, twee keer van de fiets: stijle, zanderige hellinkjes—nèt waar de snelheid er (helemaal) uit is. Mooi, want met de fiets in de nek omhoog klauteren, da's ook cross. En zwaar... Het terug op de fiets springen gaat aanvankelijk wel aardig, al kost het geworstel met de pedalen me iedere keer een meter of twintig. Tel daarbij op de nodige 'unforced errors' en 'near misses', en je weet dat 't hard werken is, voor plaats 25 of daaromtrent.

De vermoeidheid neemt langzaam maar zeker bezit van het rupsje. De rug doet zeer, met het intervallen wil 't ook niet meer zo, de coördinatie wordt minder. Na het zoveelste hellinkje spring ik weer op de Ridley en... val er prompt (en hard) weer vanaf. Uitgerekend op asfalt... Voor sommige toeschouwers een bron van leedvermaak; voor het rupsje een minieme huidtransplantatie, beursigheid en een adrenalinestoot. Geen gezever. Terug de koers in! Jammer dat de ketting eraf is gelopen; kost me weer kostbare seconden. De 'lachers op mijn hand' kunnen mijn 'koersinstinct' op hun beurt wel weer waarderen.

Als de veertig minuten er bijna opzitten, word ik gedubbeld door de rapsten (was vorig seizoen twee keer het geval—progressie geboekt, dus). 'Plus één ronde' wordt mij derhalve door de neus geboord. Geeft niets, want m'n hele lijf doet pijn. En er komen deze herfst en winter nog zoveel rondes.

Il Boia rijdt een zeer respectabele 'Full Montyⁱ' (inclusief 'plus één ronde'!), al klaagt ook hij over een gebrek aan CXⁱ-competentie (en heeft ook hij de nodige buitelingen gemaakt). We leren het nog wel... Ooit...