Tim, WTOS-crosser en dikwijls mijn 'klasse-vijand' in de Zuid-Hollandse onverharde achterhoede, weet wat druk zetten is: 'Als je me vandaag voorblijft, is dat niet meer dan logisch; als ik je vandaag versla, is dat voor mij een grootse overwinning.'

Sinds hij zijn pols verbrijzelde in het zwaar-industriële Spijkenisse, heeft Tim nauwelijks getraind, laat staan wedstrijdritme opgedaan. Rupsje, op zijn beurt, zit doorgaans niet verlegen om excuses, maar moet dit maal toch écht het volle gewicht dragen van de koers. Hoe dan ook, we gaan vandaag nog één keer de degens kruisen, in de seizoensafluiter van de Interclubcompetitie, mijn laatste 'optreden' in de A-categorie der veldarbeiders. Als een Pavlik Morozov zou ik m'n verwekkers verklikken in ruil voor een (kleine, maar toch) overwinning. Kameraden, voorwaarts naar het Laatste, Beslissende Gevecht!

We zijn te gast bij de Rotterdamse Wielren Combinatie Ahoy en constateren instemmend dat de dooi is ingetreden. Het parkoers aan de Landscheiding is nagenoeg ijsvrij, alsof Nikita Sergejevitsj Chroesjtsjov zich hoogstpersoonlijk erover heeft ontfermd. De gestaalde kaders zijn in redelijken getale afgevaardigd: 28 regiocrossers aan het vertrek. Dat ik in de meesten mijn meerdere moet erkennen, laat me Siberisch. Het gaat om de 'eindafrekening' met mijn Delftse uitdager, de representant van de Delftse TU-intelligentsia.

Die start, net als rupsje, behoudend, berekenend—indachtig het vijftig-minuten-plus-één-rondeplan. Naar verwachting kan er vandaag niet alleen maar op z'n Stachanovs worden 'gepiekt'; enige reserve is gepast (mijn hartslagmeter doet na afloop anders vermoeden, maar dat zegt meer over mijn 'vermogen'—bezit is ballast—dan over het geproduceerde tempo).

Na de korte aanvliegroute, waarin ik wat à priori prijsgegeven posities opschuif, wacht ons een smalle, glibberige, 'bossage'. Daar gaan de mènne en masse voor anker; het landjepik kan beginnen. Een koelak van Westland Wil Vooruit wil iets te graag vooruit. Hij snijdt me—legaal—de pas af en dwingt me—legaal—zowat de boom in. Ik antwoord met een—legale—ellenboogbeweging, maar kan niet verhinderen dat 'ie me parkeert.

Ik verteer dat nog altijd slecht, zo'n sur place. M'n benen lopen vol, de onderrug protesteert en m'n adamsappel oscilleert. Lichamelijk ongemak, bourgeois-geleuter.

Blijkbaar ben ik niet de enige met shellshock: voorwaar drie leden van het cross-collectief zitten me op de hielen, onder wie—en dat is niet onbelangrijk—Tim. Aan mij de eervolle opdracht dat zo te houden. Ik trek de modderschuit weer 'vlot' en zet koers naar het open veld.

Daar wordt mijn 'techniek' niet op de proef gesteld; mijn motortje en mentale weerbaarheid des te meer. Saai vind ik ze, die eindeloze rechttoe-rechtaanstroken—alles horizontaal. Ik zie de revolutionaire garde rijden, maar geraak geen meter dichterbij. Integendeel, het lijkt alsof ik nog steeds geparkeerd sta. Nerveus kijk ik achterom. Zijn mijn belagers in aantocht?

De volgende bossage bereik ik met een veilige marge. Daar is het wederom glad; draaien en keren in de drek. 'Gewoon de fiets laten lopen', zeggen de leermeesters dan. Maar die van mij zwabbert alle kanten op. Crossen op de vierkante millimeter—het is niet mijn specialisme, maar wel leuk om te doen. Voor dergelijk gemijmer heb ik nu echter geen tijd (laat staan zuurstof): ik moet hier weg; de dissidenten hijgen in mijn nek.

Terug naar de weidegrond (waar honderd bloemen bloeien) en consolideren, die voorsprong! Ik ga het niet cadeau krijgen, vandaag. Ook op de beter lopende stukken wil de hartslag niet echt zakken, zelfs niet als ik 'temporiseer' (of zijn het die snijdende wind en—wellicht—de overdreven banden- en wedstrijdspanning die me afremmen?). Als ze me nu oprapen, heb ik een probleem. Dan word ik gezuiverd en uit de partij gezet...

In de buurt van het juryhok neem ik de constructieve kritiek van de 'Van Herp-aanhang' in ontvangst (de Gaullist rijdt vandaag wederom sterk, trouwens). Ik moet niet zo naar m'n horloge—waarmee de hartslagmeter annex rondetijdenteller wordt bedoeld—staren, maar doorvlassen. Zo is dat: herstellen doe ik maar na afloop.

Dat gaat nog wel even duren, op deze manier. Ronde na ronde soleer ik over het Ahoy-parkoers, dat ik maar matig weet te temmen en ook niet bepaald als een Grote Sprong Voorwaarts zou willen betitelen. De koers lijkt in het slot gevallen: ook voor Tim en de twee andere pedaalproletariërs is het, zo lijkt het, een Lange Mars; de kloof naar de voorhoede weet ik niet te dichten. Vreedzame coëxistentie.

De daguitslag wordt eigenlijk alleen nog maar bedreigd door DNFⁱ. Van mijn kant door ruggezever en een stuk boom in het voorwiel (sabotage!). Van oppositiewege door afstappen, hetgeen moraal- en moddermathematisch slecht zou zijn gevallen.

Gelukkig behoud ik de op-drie-na-laatste plek. Voor mijn interclub-doen is dat best een aardige klassering (32e in het eindklassement—vanwege te vaak DNS—is dan weer minder). Maar ik heb wel 'ns lekkerder veldgereden...

Tim eindigt als twee-na-laatste (DNFs niet incluis): de logica zelve; zeker geen 'grote nederlaag'. Een revanche houdt 'ie van me tegoed!

Pixels: Kees van der Stoep, FotoKoos, Harfoto.