De afsluitende veldrit van de Zuid-Holland interclubcompetitie, bij de Rotterdamse Wielrencombinatie Ahoy, is een koud kunstje. Tenminste, wat de temperatuur betreft: het kwik blijft steken op minus vijf. Dus, net als in Berkel vorige week, geen blubber maar opgevroren sporen en graskasseien. Veel draaien en keren, maar geen hoogteverschil. Of het zouden de twee balkjes moeten zijn. Altijd mooi, balkjes.

Vorig jaar koekte de crossert al aan bij de warming-up; nu kan ik naar hartenlust het parkoers verkennen, samen met Steven (DRC De Mol). Een half uurtje draaien we onze verplichte rondjes. Heel gemoedelijk en behoedzaam, vanwege niet het achterste van de tong laten zien, respectievelijk de gladheid. Tjechische omstandigheden, vandaag op het Leontien van Moorsel Parcours van Ahoy. Echt iets voor hardrijders en ijskonijnen.

Eenentwintig mènne aan de start, vooral thuisrijders. Tim (WTOS), mijn naaste concurrent voor het eindklassement staat er helaas niet tussen (hard geland in Berkel, vorige week). Voor het nakende achterhoedegevecht zal ik de broodnodige adrenaline dus van elders moeten halen. Steven misschien, of een van de mindere Ahoy-goden?

Amai, wat is het koud. Ik sta letterlijk te rillen op rij twee. 'Nog twee minuten', zegt de KNWU-meneer. Tijd om m'n jasje uit te doen en me over te leveren aan de vorst. Zodra we worden weggeschoten, is die vergeten.

De startbaan is te kort om nog wat plaatsen op te schuiven. Ik moet dus in de ankers, zodra we het smalle bospaadje opdraaien. Filevorming. De sporen trekken aan alle kanten aan mijn Michelins; het uitklikken en daarna weer optrekken verteer ik slecht. Volle bak door de verraderlijke bochten op het 'middenterrein' durf ik niet. Ik opteer voor een veiligheidsmarge en dus voor het loslaten van het péloton.

Van de fiets, over het balkje en weer op de fiets springen is een kwestie van timing. Het lukt prima, al ben ik er niet gerust op dat ik een beetje wegglijd. Maar lang sta ik er niet bij stil: achter me komen Steven en nog wat mènne aangesneld, vóór me rijdt een doelwit van de lokale vereniging.

Bij het ingaan van de tweede bosstrook heb ik 'm te pakken. Ik krijg zowaar een beetje Moraal. De benen zijn weliswaar niet top, maar een beetje stampen (veel uit het zadel vanwege het gestuiter op de graskasseien) zit er nog wel in. Zoniet, dan toch. De hartslag wil niet echt in het rood; gezien de noodzaak om de coördinatie te bewaren ('t is geen zachte landing, als je hier onderuit glijdt), houd ik het maar op D3 en daaromtrent (de rug speelt inmiddels ook lekker op).

Dat is uiteindelijk niet genoeg om Steven en een Restore-renner van het lijf te houden. Die knallen, na hun dynamo's te hebben opgeladen aan Bruco's achterwiel, zonder pardon over me heen. Achter me gaapt een leegte (veel DNFⁱ's vandaag); vóór me een onoverbrugbare kloof naar de Oppositie. De resterende veertig minuten wordt het soleren en uitrijden.

'Bruco op een tour', zegt de spreekstalmeester, bij een volgende eenzame doorkomst, zo'n twintig minuten later. Gedubbeld door de specialisten. 'Bruco op een tour', zegt ook de boordcomputer (die vorige week in Berkel is gesneuveld, daar niet van, maar ik voel ook zo wel dat 't niet rap gaat). Het is inmiddels geen wedstrijd meer, maar een veredelde veldtraining...

De laatste ronde besluit ik, ergens halverwege, met een knal. Op een puinhellinkje exploderen beide banden. De laatste meters van de Interclubcompetitie Veldrijden Zuid-Holland 2008-2009 leg ik te voet af. Met de crossert in mijn nek. In stijl.

Plaats vijftien (de laatste) in de daguitslag is mijn deel (net als vorig jaar). Daarmee eindig ik (voor Tim) op de twintigste plek in het eindklassement (vorig jaar 29e).

Nu kan ik het crosseizoen rustig gaan afbouwen. Het was weer mooi! Toegegeven, ik stond niet overal even deftig geprepareerd aan de start. En ook op technisch gebied moet ik nog veel leren. Maar hier en daar zie ik ook verbetering. Veldrijden is een vak apart—Rupsje wil méér!