Kerstmis. Wat moet een mens ermee? Voor veldrijders is 't eenvoudig: kerstavond en eerste kersdag zo weinig zondig mogelijk zien door te komen en daags erop cross! Eten, drinken, laat opblijven—het civiele standaard-antwoord op de 'donkere dagen'—is voor de onzaligen (en... voor Bruco, die nu eenmaal graag eet, drinkt en laat opblijft). Vrijwel-geheelonthouding is een klein offer, in de wetenschap dat het Zuid-Hollandse Interclubveldritcompetitiecircus jaarlijks op 26 december neerstrijkt in Park 'De Bultⁱ', bij de LTRV Swift.

Dit vooruitzicht, zo vertrouwd en toch iedere keer weer spannend, lokt ook rupsje naar zijn derde huiskamer. Zijn tweede thuis, de Bossche domicilie van de Brucomama, heeft 'ie gisteravond laat al 'nachttreinend' (nachttrainend?) verlaten om acte de présence te geven bij de crossmis.

Hij is niet de enige. De parkeerplaats aan de Willem van der Madeweg is volgeparkeerd, er heerst een gezellige drukte in het clubhuis en de nieuwelingen en veteranen staan al in de startslagorde. En er is publiek...

Zo te zien ligt het parkoers er stukken beter bij dan tijdens het clubkampioenschap, afgelopen zondag. Vandaag hoeft niet twee keer per ronde van fiets te worden gewisseld. En de wijntjes en andere dikmakers zullen ook niet al te diep wegzakken in de modder. Want 't is goed aan het vriezen. Met zo'n glashelder winterzonnetje erbij, plus een bak ijzige oostenwind, kunnen we spreken over goede condities.

Hoe 't is gesteld met Bruco's conditie, weten we zo onderhand wel. Daarover genoeg gezeverd. Na wat gratuite warming-upwerkzaamheden sluit ik aan bij de start en trek m'n jasje uit (letterlijk). In de schaduw is dat niet evident. Het is gewoon koud.

Gelukkig worden we snel op pad gestuurd. Op plek vijftien of daaromtrent stuiter ik het veld in—niet slecht. Ook de U-bocht verteer ik (dat er verderop wat tempodrukkende knikjes zijn ingebouwd is voor mij een zegen). Zelfs na de volgende U-bocht behoud ik de aansluiting. Totdat mijn voorganger onderuit glijdt. Ik kom erlangs zonder 'm te raken, maar kijk in een gat (dat vroeg of laat toch wel was ontstaan). En voel m'n rug opspelen en mijn longen branden. Het is koud en ik ben verre van top.

Toch hangt er een crosser of vier aan mijn wiel. Maar men heeft al snel door dat thuis rijden niet garant staat voor hard rijden. Dus steken ze me voorbij, de bastaarden, terwijl het steekt in mijn zij. Bruco zit aan de max; jingle bells maar niet all the way: het corresponderend vermogen is niet dat je zegt navenant.

Het wordt dus alsnog een eenzame kerst. Niemand om m'n moddersleetje bij aan te haken; slechts één achterhoedekameraad van het Delftse WTOS ('Wij trainen ons suf'—zij wel) dringt van achteruit aan op mijn gezelschap (de vijf DNFs niet meegerekend). Hoeveel kaarsjes ik ook opsteek, hij komt alsmaar dichterbij.

In de allerlaatste ronde wordt 't nog een soort van spannend. Mijn ketting klettert eraf als ik over de balkjes spring. Maar nét op tijd krijg ik haar er weer opgelegd en spurtⁱ ik uit alle 'macht' voor plaats 21.