Sinds 18 oktober 2009 steekt rupsje zijn aspiraties niet meer onder stoelen of banken: anno 2040 zal hij een serieuze gooi gaan doen naar de regenboogtrui. De scorebordjournalisten—zij die menen dat veldrijden een saai spelletje is waarin de deelnemers een stief uurtje door de bagger ploeteren om uiteindelijk Albert, Nys of Stybar met de bloemen te zien gaan lopen—zullen daarvan opkijken. U weet, inmiddels, wel beter.

Maar zover is het nog niet, vrienden van het Eerste Uur. Eerst moet de mondiale status van het veldrijden tot en met 2040 worden veiliggesteld. Allez Zimbabwe en Museeuws Mongolen zijn een stap in de goede richting. En ook bij ons, boven de Moerdijk, voeren de curatoren van de cross campagne. Verenigd in de Partij van de Veldrijders (niet te verwarren met de PVV van de kopvoddentax) dingen zij week in, week uit naar de gunst van de kiezer.

Lijstduwer—tot nader order—is natuurlijk onze rups, de Ambassadeur van het Zuid-Hollandse baggerzwabberen, de Inspirator van het gilde der 'recreatieve hardfietsers', de Ongekroonde Koning van de achterhoede, etcetera.

Ook op deze zaterdagmiddag, nu hier in het zonovergoten en nagenoeg kurkdroge Buitenpark in Gouda zieltjes moeten worden gewonnen voor de Interclub Veldritcompetitie Zuid-Holland (IVZH), geeft rupsje als vanouds acte de présence. Om maar meteen met de open deur in huis te vallen: hij stelde niet teleur. Moddermathematisch was de campagne dik in orde: de op-één-na-laatste stek (dode zielen niet meegeteld) werd eens te meer afgedwongen. Rock bottom; rock solid.

We hoeven niet lang stil te staan bij hetgeen hieraan voorafging. Previously on Bruco: blessureleed, tot verstek veroordeeld in teveel IVZH-crossjes en één schamele poging tot training, vrijdag de 13e. Een voorbereiding een kampioen-in-wording onwaardig (mysterieuze vervolg-lekkages te elfder ure) die leidde tot een last-minute appearance à la Spijkenisse.

Dat betekent: geen parkoersverkenning. Men zou zeggen dat Gouda voor de doorgewinterde rups geen geheimen meer kent, na de koppelveldrit met de Veteranissimo in januari jongstleden, het sneeuwbal van 2008 en de hoogst ongebruikelijke—want premature kaarten-op-tafel—vier-na-laatste klassering in 2007. Maar de parkoersbouwers van de GRTC Excelsior zijn niet voor één gat te vangen. Altijd variatie; altijd verassingen (zelfs gedurende de koers wordt nog de een en de andere spade in de Heilige Grond gestoken).

Kameraad Ronald, die ook achterin de startgelederen heeft postgevat, praat rupsje nog snel bij over de af te leggen route. Maar de Gaullist en de Swifter weten: DomDom is een slecht navigatiesysteem; de terdege geprepareerde crosser ziet, ziet wat de satelliet niet ziet.

Zo'n laat aanschuiven (en een verplaatsing per bolide i.p.v. per fiets—de professionalisering is alvast begonnen...) betekent ook: geen warming-up. Zonder voorgloeien wil de brucodiesel maar moeilijk aanslaan. En op een niet-geasfalteerde startbaan stijgt onze rups zelden tot Grootse Hoogten.

Toch weet de seniorissimo, eens de koers in gang wordt gefloten, zijn first lap handicap enigszins te maskeren. Wie hem niet kent en hem hier aan het Werk ziet, zou denken dat 'ie erop uit is zoveel mogelijk stuur-, elleboog- en noppenafdrukken in de afgetrainde velletjes van de concurrenten te plaatsen. De waarheid is dat rupsje schrik heeft voor de eerste loophelling (vaste prik in het Groenhovenpark) en daar zo snel mogelijk aan wil beginnen, om nog wat 'wisselgeld' over te houden.

De klauterpartij kost rupsje—zoals voorzien—enkele kostbare plaatsen. De benen lopen accuut vol en het melkzuur spuit zowat uit zijn oren. Met 188 hartkloppingen per minuut en iets van een zweepslag in zijn linkerkuit springt 'ie quasi-sierlijk terug op de fiets, ruziet 'ie wat met zijn pedalen en buffelt 'ie naar het dichtsbijzijnde achterwiel. Rupsje houdt dat: hij wil best afzien en het stukje singletrack dat volgt, zit nog in zijn systeem.

Het bochtje-rechtsom-omlaag daarna blijkt evenwel uit de DomDom gewist. Rupsje duikt naar beneden, weigert te remmen, vergeet te sturen en gaat bijna door het lint. Voetje aan de grond... Drie mènne steken voorbij. De lijstduwer kan weer achterkamertjespolitiek gaan bedrijven.

Nochtans is rupsje gepokt en gemazeld in deze stiel. Maar het is, eens te meer, moeilijk onderhandelen, in een gapende leegte, zonder gesprekspartners en zonder road map (het parkoers herbergt nog meer noviteiten: meer schuin aan te snijden talud en een joekel van een glijbaan annex loophelling—al wil de Overlevering dat hier enkele Grote Mijnheren fietsend boven zijn geraakt).

Gedurende twee-en-een-halve, loodzware, ronde crosst rupsje zich het schompes en niets dan het schompes.

Dan pas kunnen de coalitiebesprekingen beginnen. Een kandidaat van de Rotterdamse Wielren Combinatie Ahoy doemt op. Rupsje proeft diens nieren, op de schuine grashelling langs de A12. 'Niet ministeriabel', verzucht uw Informateur. Ahoi en na shledanou. En maar hopen dat dit stuk gefundenes Fressen niet afstapt. Want dan wordt rupsje weer hekkensluiter. En dat kan 'ie, lijstduwer of niet, nu even niet hebben.

In ronde vier stuift Piet—Buxus—Smits voorbij. Die is, constateert rupsje met Ontzag, al iets eerder dan in 2040 klaar voor het Grote Werk. Geen houden aan. Dat geldt ook voor het leeuwendeel van de overige, hun kruit verschietende, passanten (moddermathematisch waren dat er misschien toch een paar teveel, vandaag), die zich rupsjes inschikkelijkheid iets later mogen laten smaken. Vooral thuisrijder Youri Kouwenhoven, de uiteindelijke winnaar van deze (out-of) competition maakt een inspirerende, zij het in het Grote Plaatje ietwat overhaaste, indruk.

Behoudens vijf DNFⁱ's raapt rupsje niets of niemand meer op, tot groot verdriet van de tifosi (die—het zij ze vergeven—nu eenmaal minder geduld hebben en ook op de korte termijn iets Moois van hun Hoopgever verwachten). Maar, zoals politici graag zeggen, 'het kan niet zo zijn dat...' De koek raakt op; de hartslag laat zich niet meer over het omslagpunt tillen; de (mineure) stylistische schoonheidsfoutjes eisen hun tol.

De KNWU-microfonist maakt bij de zoveelste doorkomst gewag van een 'Bruco uit Leiderdorp die is gedubbeld, maar daarom niet maalt, omdat hij hier voor zijn plezier rondrijdt'. Pfff...

De schijn bedriegt, waarde koerscommissaris. U zag slechts het tipje van de sluier (voorwaar een masquerade die zijn weerga niet kent) van 'Project 2040'. Rupsje doseert, periodiseert en piekt als het hém schikt (en dat is niet in de Waan van deze dag). Plezier met een Plan; Goesting met Berekening. Dit is slechts de Aanloop.

Het is maar dat u het weet...

Merci: FotoKoos, Harfoto.