Wie aspiraties heeft in Bleiswijk/Bergschenhoek, brengt een paar klimmersbenen mee en laat zijn daalfobie thuis. Rupsje, eigenwijs als 'ie is, doet het precies andersom. En kerft aldus, de moddermathematica ten spijt, een laatste stek in zijn schandpaal.

Toch was 'ie zo rot nog niet, deze episode in de Interclub Veldritcompetitie Zuid-Holland.

Des rupsen tentakels zijn wél verropt: gedurende het uurtje tegenwindse verplaatsing naar Outdoor Valley (een binnenhuisvallei is immers al te gortig, zeker in dit zeldzaam mooie herfstweer) tiert het melkzuur welig. Normaliter is CH₃CH(OH)COO⁻ een afbraakprodukt, maar blijkbaar kun je ook zonder inspanning ('Training, of wat daarvoor moet doorgaan') beenrot oplopen. De warming-up draait linksom of rechtsom uit op een vuurgevecht tussen een negatief geladen lactaatioon en twee positief geladen waterstofionen...

Toch bereik ik, niettegenstaande een wegomlegging bij Benthuizen en twee Sinterkaas-gerelateerde road blocks, de 'vallei' min of meer tijdig (zeker voor mijn doen). Zelfs een parkoersverkenning zit erin. Voorwaar een lichtpuntje in de voorbereiding... Na één rondje weet ik genoeg: meer hoogtemeters per vierkante centimeter dan goed is voor een gewichtig persoon (of leuk voor een cross), talloze kansen op een leegloper (à la 2007) en andere zaken die een DFⁱ, laat staan een deftige klassering, in de weg staan.

Aan de start zoek ik tevergeefs naar mijn achterhoedegezel van de RWC Ahoy, die ik vorige week in Gouda nog zo hardhandig naar de laatste stek verwees. WTOS-collega Tim—ook altijd goed voor een onderonsje in de coda del gruppo—is nog altijd herstellende van Spijkenisse en is dus geëxcuseerd. En nieuw bloed wil maar niet onze gelederen binnendruppelen. Waar blijven toch de mènne die straks de cross-fakkel moeten gaan dragen?

Of? Een interclub 2009-debutant schuift namens de HSK Trias te elfder ure als twee-en-twintigste renner aan in de startrij. Helemaal achteraan—net als rupsje de bescheidenheid zelve. In het regiokampioenschap (Leiden, drie weken geleden) reden we bij elkaar in de buurt, maar moest 'ie voortijdig opgeven vanwege een gebroken zadelpen. Misschien dat we elkaar vandaag een beetje vuur aan de schenen kunnen leggen?

Aan mijn start zal het niet liggen. De asfalt-aanloop is te kort; het bochtje veld-inwaarts noopt tot voorzichtigheid (waarvan de rups meer in huis heeft dan de Oppositie) en de grond is vettig. Rupsje doet hier geen goede zaken. De technische passages en het klimwerk moeten nog komen en ik bungel alweer aan de staart. Twee bochtjes en een heerlijke zompstrook verder moet ik 'afklampen'. Een gemene grindhelling (richting de 20%, schat ik) doet de rest: de C₃H₆O₃ giert door mijn spieren, de HCO₃-buffer is leeg en de O-schuld is een feit.

Naar boven harkend en hijgend taxeer ik de schade. Zo'n twintig mènne zijn gevlogen en—ceteris paribus—buiten bereik; één zichzelf suf trainende Delfterik verschalkt me op de klim; achter me alleen nog de Triaspora...

Die moet ik voorblijven, wil ik niet de annalen ingaan als de risee van Bleiswijk. Op de trappers lopen, door het bos glijden en op naar de afzink. Die ligt er, met grind, blubber en boomwortels, niet uitnodigend bij. Voor rupsje dan toch. Ik rem en wring en rem me erdoorheen. Even de benen stilhouden en hopen op herstel.

In de enige niet-bereidbare passage ('balkjes' op een helling zonder grip—wie verzint zoiets?) voel ik wederom hoe zwaar de benen zijn. Bij het omhoog duwen van de fiets klinken hevige protesten uit alle uithoeken van de rupsfysiek; de coördinatie bij het terug op de fiets springen en het inklikken in de (dichtslibbende) pedalen is ver heen. NH₃ gutst uit mijn porieën.

De rest van het parkoers is beter te doen, maar in deze 'Vorm' evengoed een lijdensweg. Om en nabij het omslagpunt—de hartslag wil vandaag niet (veel) hoger, maar ook niet (veel) lager—baan ik mezelf een weg door niemandsland, daar waar geen veldrijder wil gaan. Tandeloos en gaargestoofd. De endorfine doet zijn werk maar half. Dat wil zeggen: de lust tot afstappen wordt onderdrukt, maar de pijn niet.

Ik passeer de persoonlijke verzorgster van Ronald. Zij spreekt me streng toe: 'Niet puffen, geen bekken trekken; rijden zul je!' Duidelijk geen zachte heelmeesteres... Twee andere Bruco-tifosi annex Wielertoeristen strooien iets opbouwender, minder prikkelend zout in de stinkende wonde. Waarvoor dank. Ik houd mezelf in koers, zo 'goed' en 'kwaad' als als ik kan.

Dat ik door de top-12 (of -13—dat moet nog aan de groene KNWU-tafel worden beslist) van vandaag word gedubbeld, neem ik maar voor lief. Dat de twee allersnelsten me in het zicht van de finish nóg een ronde aansmeren, komt me eigenlijk wel goed uit. Want zo wordt me nog een ronde buffelen bespaard. Na vijftig minuten heb ik het wel gehad, met mezelf en met deze... ehhh... 'vallei'.

Mijn naaste belager, de Trias-noob, heb ik niet meer teruggezien. Later blijkt dat 'ie heeft gekozen voor een abandon wegens moraalbreuk—het addergebroed! Uw nederige verslaggever kan de Leidse Ren- en Toervereniging dit keer dus geen op-één-na laatste A-klassering schenken. Top-20—exclusief DNFⁱ's—is zwaar bevochten en de rug heeft het gehouden.

Tijdens de zonovergoten en windaangedreven terugpeddel komen de getergde zuurstokken langzaam (weer) tot leven. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Op naar de volgende... ehhh... krachtmeting!

Plaatjes dankzij FotoKoos.