Tim, mijn naaste concurrent in de interclub veldritcompetitie Zuid-Holland, orakelt: 'Vandaag gaat 't erom wie 't minste pech heeft.' Met bijna dertig mènne aan het vertrek verwacht hij niet in de punten te gaan rijden (ik ook niet), maar blijkbaar is Tim klaar voor onze onderlinge strijd (ik ook wel).

We staan opgesteld in Berkel en Rodenrijs. Ons wacht een vorstelijk parkoers: lange halen snel thuis, met als hindernissen een bospassage met blootliggende wortels, een lange graskasseienstrook en twee steile, gladde hellinkjes. Wel opletten, want alles is bevroren.

Mijn start is verre van furieus, maar op de eerste rechttoe-rechtaanstrook maak ik de nodige posities goed. Het wortelbosje was bij het inrijden iets gemakkelijker dan nu in de koers. Ik denk maar dat als het vóór me goed gaat, het met mij ook goed gaat (zeker nu ik zo sjiek tussen de wielen rijd). Ook de graskasseien verteer ik wonderwel. We zijn ergens halverwege de eerste ronde en ik zie dat ik aan de goede kant van de breuk in het péloton zit. Zou Berkel-onder-nul dan mijn parkoers zijn?

De 'heuvelzône' (twee korte, steile, gladde hellinkjes) is niet voor mij. Daar verbrokkelt het péloton en verlies ik de aansluiting. Geen tractie, geen contrôle. Het mag een wonder heten dat mijn enkels dit gehannes overleven. Edoch geen tijd voor zever: de achterhoede is op komst; en er doemen zowaar enkele uit het péloton ge-excommuniceerde doelwitten op.

De adrenaline verwarmt mijn koude gestel (ben ergens tussen het inrijden en de start serieus onderkoeld geraakt). Eindelijk een wedstrijd! Met een man of vijf in gevecht—dan is crossen nog leuker.

We zetten elkaar onder druk. Na een ronde bij Tim (WTOS) in het wiel weet ik waar ik hem aan het werk kan zetten. In de gladde (maar snelle) bocht om het slootje kruip ik eronderdoor en zet aan. Later zal blijken dat daar de meeste valpartijen zijn gebeurd (inclusief landingen op het ijs), maar het lukt. Met een mooie voorsprong rijd ik het wortelbos binnen. Die voorsprong verdampt als ik in mijn enthousiasme mijn voorwiel scheef over een wortel trek. Ik ga er hard bij liggen en moet zowaar een paar tellen bijkomen van de klap. Ik heb er weer een paar fraaie inkepingen en blauwe plekken bij.

Maar ik geef me niet gewonnen. Vandaag kan ik meer; heb ik een klein beetje vleugels. Verraderlijk stuiterend over de opgevroren graspollen zie ik Tim en Steven (DRC De Mol) voor me opdoemen. In hun buurt ook een Restore-man en een afgevaardigde van Ahoy. Dat geeft Moraal. Ernaartoe, Bruuk!

Tim moet van de fiets in een lastig ijsbochtje. Later maakt 'ie nog wat foutjes, hetgeen hem definitief zijn plaats kost. Met de overige concurrenten is het stuivertje wisselen. En iedere keer weer afwachten wat we ervan gaan bakken in de heuvelzône. Af en toe kom ik fietsend boven, maar meestal is het om te huilen.

Uitgerekend in de allerlaatste ronde ga ik (wederom) in de fout. Ik heb een kleine voorsprong op mijn metgezellen en wil die uitbouwen door het tweede hellinkje vól op te rijden. Mooi plan. De uitwerking laat echter te wensen over: als ik bijna boven ben, slipt mijn achterwiel onder me vandaan. Verstrengeld in mijn fiets glijd ik de gehele helling af. Tims voorspelling komt uit... Pech (of is 't onkunde) bepaalt hier de daguitslag.

Dus is voor de zoveelste keer de op-één-na laatste stek mijn deel (DNFs niet meegerekend). Evenwel een lekkere 'veldrit'. Nog maar één interclubcross te gaan.