Toepasselijker dan met een White Screen of Death kon rupsje zijn verjaardag niet wereldwijdwebkundig maken. De Brucoblog lag eruit—downtime, juist op het moment dat de Big Four O werd gehaald en de Master status officieel een feit was.

Vraag me niet hoe dat 'voelt', want ik zou het voorwaar niet weten. 'Hetzelfde als gisteren, maar dan een dag later?' Het is maar een administratriviaatje, niet meer dan een kalendertechnicaliteitje, zo'n verjaardag. Toch?

Neen, verjaren heeft me nog nooit diepe inzichten opgeleverd of poëtische ontboezemingen ontlokt. Ik sta er zelden—en zeker niet op 'de dag' zelf—bij stil. Ouder worden is geen verdienste; het overkomt je. Panikeren heeft geen zin; in de race tegen Vadertje Tijd ben je op voorhand kansloos. Of zoiets.

Dus gaat deze 'terminaal'—alle WSOD en andere ongemakken ten spijt—vol levenslust zijn volgende jaar in. Uptime! Rupsje hoopt nog een poosje onder u te mogen blijven en u te dienen met zever uit tweewielerwonderland en belendende atmosferen. На здоровье!