Geen koers op de Brucokalender, geen reserves van 'trainingstechnische' aard: eindelijk weer eens uit fietsen met de Swift Tour Élite. Weldra wordt duidelijk dat de mènne het nog niet verleerd zijn. Ook in het naseizoen eren zij de Traditie van de 'Zotte Zondag': een pijnbank van een kilometer of 90, met een respectabele kruissnelheid en regelmatig van Rammstein.

Getienen eisen we de openbare weg op. Mooi—héél mooi—weer, volop goesting en geldingsdrang. De démarrages laten nog even op zich wachten, want de wind blaast vol in het aangezicht. Dus is het aan de 'sleurders' om de zaak in gang te houden. Rupsje, zelfbenoemde 'sleurhut' en tegenwind-afficionado, laat zich niet onbetuigd. Maar voelt ook dat de benen maar 'mwâh' zijn. Tijdens m'n kopbeurtjes houd ik het tempo van m'n voorganger—meestal is dat 'De Neutⁱ', zoals de Traditie voorschrijft—niet lang vast. Wel diens hartslag...

Met de Brucoturbo is het iets beter gesteld. Regelmatig 'poef' ik, als we iets meer in de luwte rijden, naar een al dan niet opzettelijke kopgroep. Bij wijze van speelse oefening. Even m'n achterste lichten, de Santos 100+ sporen per minuut geven en het geslagen gaatje monsteren. Uiteraard sluit de rest steeds weer snel aan.

Want we moeten per slot van rekening nog de 'waaierⁱ' doen. En dat liefst met iets teveel mènne op een iets te smalle weg. Zodat iedereen moet wringen voor een beschut plekje. En uiterst geconcentreerd—en liefst rechtdoor, jongens...—moet sturen, want het is een link ding, zo'n waaier.

Bruco zakt met vlag en wimpel voor de waaiertest. Want hij rijdt op het verkeerde moment aan het verkeerde wiel op de verkeerde plek. Achter de waaier... En hapt meer wind dan goed voor hem is.

Dus volgt de achtervolgingsproef. Amai, 't is niet eerlijk: acht bloed ruikende snokmeesters tegen één amechtig harkend rupsje. Ik geraak niet dichter dan een meter of twintig (hetgeen een joekel van een gat is—zeker als 't vooraan niet stil valt). Met 'tijdrijden' maak ik dat niet goed; een 'sprintⁱ' is geboden. Voor de zoveelste keer klem ik de beugels vast, schakel ik op en hijs me uit het zadel. En ga snel weer zitten, want de benen hebben andere plannen...

Rupsje regulier gelost. Maar de Swift Tour Élite heeft erbarmen; er wordt zowaar eventjes gewacht. Bruco blijft een lange solo bespaard; hij kan in 't grupetto mee naar huis.

Dat gaat rap: windje mee en cartouches te over. Ik recupereer en volg. Maar niet in volle Finale, want mijn achterwiel is aan het ontluchten. De glorieuze entrée in het Clubhuis gaat aan mijn neus voorbij: eerst thuis een nieuw wiel steken. Daarna aanschuiven bij de mènne, wat plaagstootjes opvangen en nog een uurtje uitpeddelen met Il Boiaⁱ.