Hallo fans! Daar ben ik weer. Ik ben inmiddels al hééél groot geworden. En tegenwoordig schijn ik 'Kiwi' te heten. Misschien omdat ik al een beetje de baard in de keel begin te krijgen en ieuw-ieuw zo kinderachtig klinkt. Hoe dan ook, ik maak wat mee. Neem vorige week. Mijn baasjes (die mensjes die dénken dat zij mij de baas zijn) wilden wat 'tijd voor zichzelf'. Kun je nagaan... Of ik dus maar even uit logeren wilde.

Jullie kunnen wel raden wat ik daarvan vond, grrrrrrrr:

Voor dergelijke flauwekul kom ik m'n mandje niet uit. Of er moet een camera in de buurt zijn, natuurlijk. Mensen van de Whiskas, zien jullie er wat in?

Het was een prima logeeradresje, hoor. Daar niet van. Ontzettend lieve mensjes, lekker eten en er was veel te ontdekken. Maar ik werd er toch een beetje 'kriwi' van:

Totdat ik kennis maakte met kater 'Sam'. Die ging ik natuurlijk verleiden. Makkelijk zat: om 'm heen draaien, pootjes geven en heel gewillig op mijn rug gaan liggen. Rrrrrrr. Trapt iedereen in.

Sam niet... De koelkast... Hoeveel charme ik ook in de strijd gooide, de kater zag mij aan voor een huisvredebreekster en wilde niet met mij spelen. Mij stonden dus twee hele lange, saaie dagen te wachten.

Gelukkig vielen mijn tijdelijke baasjes wél in katzwijm. En toen werd 't toch nog leuk. Ik mocht (bijna) álles! Je kunt wel zeggen: I owned the place.

Behalve in 'vetervreten' en al die andere hobbies kon ik me uitleven in een nieuw specialisme: de 'spectaculaire redding'. Tijdens mijn 'uithuisplaatsing' kreeg ik regelmatig keeperstraining. Tof jôh! Ik mag wel zeggen dat ik aanleg heb (al moet ik misschien wel ietsje beter naar de bal blijven kijken):

Het was zowaar (baasje Rups zou zeggen: voorwaar) een héél leuke logeerpartij. Ik heb me goed uitgesloofd en weer een paar harten veroverd. Jullie Kiwi moet er—intussen weer op haar vertrouwde stek en in de gebruikelijke houding—wel even van bijkomen. Tot de volgende keer maar weer!

Lynn. Reuzebedankt!