Een retourtje België met de Swift-Express: 'granieten Boeddha' Johan, kasseienvreter Gitan, blogger dezes Bruco en gastcoureur/baanstoker Rafael. Op de dienstregeling staat de 36e Twee Landen Koers van de T.W.C. De Zwaluw, zeg maar de wilde Brabantse bond. Deze klassieker lijkt erg op Someren-Peer-Someren, alleen zijn start, finish en lokale omlopen gesitueerd in Someren-Heide en is het keerpunt gelegen in Kleine Brögel.

De dorpskern van Someren-Heide leent zich niet voor een grand départ van ruim 130 gretige Amateurs A en B. De eerste geneutraliseerde kilometer verloopt dan ook als vanouds hectisch. 'Skwiek!', klinken de remblokjes en carbonvelgen in koor (zenuwengeluid!): bloembakken, geparkeerde auto's en andere wielrenvangers doemen op. En tóch wil (bijna) iedereen naar voren.

Het gaat bijna mis als een Restore-kamikaze bij het 'landjepik' (stoepje op, stoepje af) zowat de macht over zijn fiets verliest. Ik wil hem eens ouderwetsch uitfoeteren, maar een collega bijna-slachtoffer is me voor: 'Hé cowboy!' En dat in lijzig Brabants. Ik grijns en bedaar. Nog 130 km—als 't goed is—pélotonneren voor de boeg; ontspannen is het devies.

We verlaten de bebouwde kom en denderen de bekende provinciale weg op. Ik haak mijn wagonnetje aan, ergens halverwege het péloton, en laat—hoop ik—de Brucodiesel voorgloeien. Uit de wind, tussen de wielen: economy class. In sneltreinvaart passeren we de eerste tussenstations (Someren, Heeze, Leende, Valkenswaard). Johan heeft schik (cruise control); Gitan heeft geen schrik (stress proof) en Rafael klokt snelheden waarvan 'ie in een tijdrit—vooralsnog—alleen maar kan dromen. Hier en daar een babbeltje onderling, en met de vrienden van Cycling Team Wielertoerist. Verkeersgeleiders, wegversmallingen, rotondes, vluchtheuvels, zenuwachtig claxonnerende ploegleiders—het zal allemaal wel. Been there, done that. Dit is onbekommerd hogeschool-ronderenⁱ.

Wat wél zorgen baart, is de beengesteldheid. Verstoppertje spelen aan 45 per uur en 100 RPMⁱ wil wel, maar bij het 'aanzetten' voel ik bitter weinig Macht. En des te meer Zuur. Het is weer eens zover: plofpoten...

Op de N748, ter hoogte van Achel, krijg ik mijn eerste oplawaai. Een hoogst onwelkome tempoversnelling, lintvorming op het kantje en... amai... zuurstokken. Geen idee wie er op zijn fluitje heeft geblazen, waarom de boemel ineens intercity-aspiraties krijgt. Geen geweer om de machinisten af te schieten. Alles en iedereen stuift voorbij; rupsje wordt uitgerangeerd.

Zo kom ik, voor het eerst in mijn 'wielercarrière', terecht tussen de volgwagens. De jurybolide kan ik niet volgen; het EHBO-vehikel (New legs, please!) moet ik laten gaan—het is pas in het zog van de ploegleiding van Team Weijers Hako Uitzender dat ik weer een beetje bij m'n positieven (en onder het omlagpunt) kom.

Bumperklevend knok ik mezelf terug naar het péloton. In Sint-Huibrechts-Lille is de aansluiting een feit (en het parkeergeld betaald). Gitan en Rafael, die getuige waren van mijn ontsporing, zijn enigszins verbaasd: 'We dachten dat je was afgehaakt.' Een rups heeft meerdere levens, heren...

Maar daar moet 'ie zuinig mee omspringen. Dus de buik (beter gezegd: de darm) van het—ietwat uitgedunde—péloton maar weer opgezocht, onder luid protest van de verschillende spiergroepen, en wachten op de volgende pandoeri.

Eerst maar eens de TGV terug naar Nederland pakken. Johan observeert: 'Wat kijk je moeilijk!' Zelf heeft 'ie geen centje pijn. Dat komt nog wel: Brabantse ritten-in-lijn zijn lang; ze kruipen ook óngemerkt in je systeem. Gitan informeert droogjes wanneer de neutralisatie wordt opgeheven. Grapjas.

In het zicht van de haven, onder de rook van Someren, wordt er natuurlijk weer gevallen. De Swift-Express blijft ongedeerd, maar moet even flink aan de bak om de breuk te herstellen. Geen sinecure, tenmidden van lossende, spartelende en zwalkende renners. Voorwaar; we flikken het! Eendrachtig (maar niet meer zo machtig) laten wij onze kaartjes knippen voor de Finale: de drie lokale omlopen.

Direct blijkt dat de Twee Landen Koers, net als Someren-Peer-Someren, een regelrechte sluipmoordenaar is. De wegen worden smaller, de wind gaat zich ermee bemoeien en de kaarsjes gaan langzaam uit. De TGV komt op stoom; de Grote Ontkoppeling voltrekt zich; een voor een trekken de mindere goden aan de noodrem ('misbruik wordt gestrafd').

Rafael is dan al niet meer onder ons. Johan en Gitan plooien definitief bij het ingaan van de eerste lokale omloop. Het is dus, onverwachts, aan Bruco om namens de LRTV Swift de meubelen te redden. In de machinekamer weet men wel beter: rupsje mag van geluk spreken als 'ie überhaupt uitrijdt.

Gespeend van lijf en leden gooi ik mijn laatste troef in de strijd: IJzeren Wil. IJzeren Wil houdt mij, op hangen en wurgen, tot halverwege de eerste omloop in koers. Daar wordt het zoveelste gaatje mij fataal en moet ik het péloton—of wat daarvan nog over is—laten gaan. Pijp aan Maarten kijkt achterom, smekend om steun vanuit de achterhoede, maar ontwaart slechts de bezemwagen. Flirten met de abandon.

IJzeren Wil dicteert: doorrijden! Ik ga akkoord; voel me niet te groot voor een solo voor plek 80 of daaromtrent (in mijn boek is dat 'van geluk spreken') en pers er tot diep in de tweede omloop nog een D3-tje uit. DFⁱ or die.

Bruco versus de bezemwagen wordt uiteindelijk beslist door een lekke band. In mijn nadeel. DNFⁱ.

Daar krijg ik het heen en weer van...