... is het er goed fietsen. Rupsje was tot dusverre alleen bekend met het tracé Hardinxveld-Giessendam, maar de Alblasserwaard biedt nog zoveel meer: kleiïge karrensporen, verkeersluwe binnenwegen, provinciale doorhaalstroken en bovenal de Lekdijk, waar Boreas de baas is en menig stel 'goede benen' wordt geamputeerd.

Broodfietsers hebben Milano-Sanremo: 300 kilometer pélotonneren, even over de Cipressa en de Poggio 'wippen' en dan de (nagenoeg) onvermijdelijke massaspurt op de Via Roma/Lungomare—sedert 1907. Onbezoldigde polderstoempers doen het in de Joop Zoetemelk Classic: 150 kilometer door (meestal) weer en (altijd) wind, als eerbetoon aan Swifts meest gehuldigde wielrenner—sedert 2007. La Primavera; lente... We mogen weer!

Bruco is terug van ingedut. Het lag dus niet aan uw RSS-lezer (of aan Twitter) dat u een poosje bleef verstoken van (r)up(s)dates.

De jubileumtoertocht, ter gelegenheid van de negentigste verjaardag van De Vereniging, was niet besteed aan het gros van de Swift Toer Élite (a.k.a. the Sunday Slaughterers). Opperslager Henkarello had vooraf een 'wandeletappe zonder oortjes' verordonneerd (goed gastheerschap); de buienradar fungeerde weer 'ns als weekmaker.

Blogger, Swifter, Wielertoerist, Fietsforummer? 't Valt soms niet mee al die (on-line) identiteiten te combineren. Gelukkig maakt 't in real life niet zoveel uit met welke fanaten je gaat pedaleren. Gepassioneerd zijn wij vrijetijdscoureurs immers allemaal.

De Joop Zoetemelk Classic en de wegtrekker. Ze horen—wat het rupsje betreft—bij elkaar als Bassie en Adriaan. Het is alweer het derde jaar dat mijn club deze voorjaarstoerklassieker organiseert; en voor de derde keer op rij krijg ik in de Finale een serieuze oplawaai.

Een stukkie toeren met de (virtuele) vrienden van Wielertoerist.nl, dat past uitstekend in de mid-season 'détente' (het boogje kan immers niet altijd gespannen staan). En een beetje klimwerk (heb dit jaar nog geen hoogtemeter gevoeld) is ook goed voor de verandering-van-spijs, die—zoals wordt verondersteld—doet eten.

'Elst-Reichswald-Elst', alias de 'Bas Classic', it shall be!

'L’enfer du nord', 'La reine des classiques', 'La dure des dures'... Parijs-Roubaix heeft vele bijnamen, en die zijn allemaal terecht. Want het is zonder twijfel een van de zwaarste, en meest heroïsche, wielerklassiekers. En juist daarom ook een van de mooiste. De 'Hel' is een brute aanslag op je gestel en je materiaal, de ultieme test voor je stuurmanskunst en evenwichtsgevoel, je duurvermogen en je Moraal. Minder romantisch ingestelde, risico-mijdende coureurs beginnen er beter niet aan. Voor de échte 'slaven van de weg' is een geslaagde Parijs-Roubaix een Ervaring om nooit te vergeten.

Zoals zo vaak hadden de thuisblijvers ongelijk: ook de tweede editie van de Joop Zoetemelk Classic (JZC) was een feest. Het 'weeralarm' bleek schromelijk overdreven. Oké, 't was 'vies' (veel nattigheid op de wegen), maar afgezien van een enkele pisbui kwam er weinig zegen van boven. Sneeuw, hagel, rukwinden? Welnee!

After a relatively quiet July, I've resumed working on my Palmares along with a quite strict training regimen, of course).