Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat rupsje voor het laatst de '11' opspeldde voor een doordeweeks, werkonderbrekend pak slaag van de mènne van de club (en aanpalende sloopwerkers). Elders in den lande was het intussen, wat rupsje betreft, Kommer (Amstelveen) en Kwel (Noord-Beveland).

Zijn rentree in het lijfstraffersdebat
genaamd de Swift/Neuteboom Tweewielers
Tuesday Terror ziet rupsje dan ook met frisse tegenzin tegemoet. Hij is voorwaar niet in gemoede overtuigd van een goede afloop. Maar het moet. Want De Bultⁱ lonkt, de aanslagen staan gepland en Hardinxveld-Giessendam—daags voordien—mag geen toevalstreffer blijven.

Aan het vertrek veertig Pappenheimers, die—als 't goed is—ook wel voelen dat 't waait (meer nog dan Pluvius is Eurus des rupsen voornaamste bondgenoot). Dus gaat 't van 'Zen'—aan rupsje zal het niet liggen.

Het ligt niet aan rupsje, maar vanavond hoeft 'ie er alleen maar achteraan te floaten. De explosieven-opruimingsdienst heeft een avondje vrijaf genomen en het péloton onderhoudt zijn steady state. Natuurlijk wordt er wel gedémarreerd en een slag naar geslagen, maar rupsje zit—voor zijn doen dan toch—lekker op plek 25 te chillen, zonder erg. 05/25 is zo'n dag...

Ama-Bob komt bezorgd informeren of er vanavond wat te verdienen valt. Blijkbaar gaat 't hard (AVSⁱ 42+  km/h). Rupsje lijdt evenwel niet. Hij bakt geen klas en heeft geen Moraalverhaal—zeker niet op kop (waar 'ie zich een paar keer toont)—maar hij volgt o zo gemakkelijk. Het is alsof hij de schroom van zich heeft afgeworpen en de intervallen ineens wél verteert. De terreurdreiging kan, op de schaal van het Homeland
Security Department, worden gedownscaled van rood/oranje naar
geel/blauw.

Met nog vier (?) ronden te gaan—inmiddels is er een kopgroep vantussen met Swabisten Johan en Jurrien, Pedaalridders Chris en Floris en marathon-schaatser Jaap; Swifters 'Adrianus Flegmaticus' en de 'Rekenmeester', alsmede een man van Excelsior en dagkaarthouders Edo en Edu hebben, te laat, de achtervolging ingezet—knalt rupsje (voor zijn doen dan toch) de Bult op. Het achterwiel is schoon, deze keer, maar de groep-Adriaan is ver weg.

Rupsje, ietwat geschrokken van het geslagen gaatje en serieus bevreesd vanwege zijn fameuze frietsnijder, zuigt zijn uitgedroogde luchtwegen nog eens vol en spreekt zichzelf ernstig toe. Op een verzet dat zelfs de Canyon (of beter gezegd: de 'ex-compact-polderhark') aan het 'flexen' krijgt, stoempt rupsje ernaartoe. De Vrijheid (long time no see...) revisited.

Eens 'ie aansluiting met de sub-kopgroep heeft gemaakt, blijkt rupsje niet de enige die boven zijn macht heeft gewerkt. Het draait allesbehalve rond; overnames Brucozijds worden ofwel geïnterpreteerd als 'vijandig' (ten onrechte: rupsje wil alleen maar doorrijden en elfde worden), of als 'gevaarlijk' (terecht: tegen 191 BPM—hoe lang is dat wel niet geleden...—loopt rupsjes finishbocht verre van voorbeeldig). Ook de andere vrijheidsstrijders laten steekjes vallen.

Toch draagt deze vlucht ver. 't Grupetto desperado wordt pas in de allerlaatste ronde, bovenop De Bult, weer ingerekend (Het Fenomeen, terug van lang weggeweest, beweert achteraf dat 'ie er niet gerust op was). Rupsje gelooft verder wel, dat sprintersbal (min of meer een replica van het clubkampioenschap 2009) en bolt spinnend—luider dan ieuw-ieuw—over de meet. Weer een DFⁱ bijgeschreven!

Gerard Koorn