Bruco's huidige LSDⁱ kuurtje mag—vind ik—best worden gesupplementeerd met de wekelijkse dosis Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondarbeidsamfetamine. Van alleen maar long slow distance—hoe nodig ook—ga ik hallucineren over rupsen die traag door oneindig laagland gaan. Af en toe eens hard door Park De Bultⁱ meanderen, 'in competitie', is best compatibel met Operation Recharge Batteries.

Tenminste, als de weergoden een beetje meewerken. Oké, ze hebben me (of beter gezegd mijn materiaal) gematst, de afgelopen week. Maar als ik rond kwart over zessen (je bent rencoördinator of niet) door een hoosbui richting Swift peddel, met verse inschrijflijsten in mijn rugzakje en de donkerrode pixeltjes van de buienradar in mijn achterhoofd, weet ik 't al: het regent DNSⁱ; moraalbreuk alom.

Met 11 A-mènne staan we aan het vertrek. De bui is inmiddels overgewaaid; het parkoers ligt er pedalibile bij. Uiteraard liggen de lekke banden op de loer (da's altijd zo op een natte Bult), maar da's niet mijn zorg. Ik ben immers 'in vorm' (out of competition piekje, zullen we maar denken).

Mijn enige zorg, vanavond, is de leidersprijs. De vorige week getoucheerde puntjes smaken naar meer. Verstoppen is er niet bij, in zo'n klein péloton—al wordt er wel een beetje lauw gekoerst. Hoe dan ook, bij de eerste doorkomst zet de onvolprezen jury een streepje achter de 11: Bruco's rugnummer. Hij is eraan begonnen.

'Alert' (en niet eens zo ongemakkelijk) rijdend handhaaf ik me 'van voren'. Ik sleur, reageer en—amai...—sprint zelfs voor de puntjes. Ronde 4, 6 (met dank aan Adriaan, die op éven de benen stilhoudt: 'Je mag 'm hebben, 't is je gegund.') en 7 steek ik ook in de knip.

We zijn dan zo'n twintig minuten onderweg en de vraag dringt zich op: 'Waar ben je nu helemaal mee bezig?' Natuurlijk, in koers moet je jezelf geen al te lastige raadsels opgeven. Maar wat de kop niet wil weten, voelen de benen wél. Smeltjus... Tijd voor de rekker (die dus verdomd kort is, vanavond). Even recupereren.

Na rupsjes mislukte raid (prakken voor plek twee—hoogst inefficiënt) voor doorkomst nummer 11 en 12 geeft Pedaalridder Mark eens goed gas en vertrekt voor een kostbare (naar later zal blijken) solo. Normaliter houdt 'ie zulks snel voor gezien, maar uitgerekend vanavond zet 'ie door (Rispetto!) en wil het péloton van geen samenwerken weten. Er wordt wel gesprongen (Jeroen rijdt bijvoorbeeld herhaaldelijk knijterhard De Bult op en Swabist Robert laat zich door het drie-rondenklassement inspireren tot wat tempobeulswerk). Maar er wordt niet gedraaid. Edu constateert als ik 'm aflos: 'Er wordt weer lekker samen gewerkt.'

Intussen wordt het alsmaar donkerder en gaat de wind steeds harder blazen. Hoor ik dat goed? Hamert Thor (die groene trui, die staat 'm goed) op zijn aambeeld? Naderend onweer.

Ride the Lightning... Edoch, pas in ronde 19 druk ik m'n (nog altijd volle—de Vorm... de Inhoud...) rubber weer eens voor het eerst langs de jury. Da's niet genoeg voor de volle vijf punten, kan zelfs rupsje uitrekenen. Maar voor drie punten (en een opmars van een gedeelde vijfde naar een exclusieve vierde stek in het leidersprijsklassement) doet 'ie 't ook wel.

Na nog eens drie enerverende rondjes luidt de jury plotsklaps de noodklok: laatste ronde, vanwege dreigende electrocutie. Rupsje—toch al geen volbloed Finale-rijder—is op dat moment niet goed gepositioneerd: circa halverwege het grupetto. Dat gaat er, als door de bliksem getroffen, nog eens flink op hameren. En rupsje heeft geen Thor-sprint in de benen (laat staan tussen z'n oren). Gefocust als 'ie inmiddels is op die meet, steekt 'ie er lafjes nog wel wat voorbij. Op plek 7, op gepaste afstand van de gebroeders Heemskerk ('leidersprijspuntendief' Mark en pannenkoekenverslinder Robert), passeert 'ie de meet.

Tripje LSD: Lekker Swifts Dartelen.