Anoniem afzien. En niet een stief kwartiertje, maar de volle vijfenzeventig minuten. Aan de rekker hangen, for dear life spartelen in het péloton en hoegenaamd niets klaarmaken. Aflevering vier uit het Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondfeuilleton featuring een machteloos rupsje.

Neen, deze Tuesday Terrorⁱ gaat niet in de annalen. Of het moet zijn dat ik vanavond veel te vaak het 'hol open' zag staan. Hetgeen ongeveer wil zeggen: volle bak rijden ('t bakkie zat—blijkbaar—niet al te vol, dus stelt u zich daarvan niet teveel voor) om maar niet te worden gelost.

Vanaf ronde één vlogen ze erin, de bastaarden (de subtiliteiten van kopgroepen, pélotonbreuken e.d. zijn goeddeels aan mij voorbijgegaan). Het péloton—dat hier een serieus gemiddelde ging klokken, zoveel was wel duidelijk—ging direct op een lint. Met rupsje op plek dertig: de gevarenzône. Het zuurstok-alarm bleef uit; de benen voelden niet pijnlijk aan, maar stroperig. En de pomp wilde niet aanslaan (max. hartslag: 175; gemiddelde hartslag: 156—ongekend laag voor een wedstrijdje).

Overleven, mijn eigengemaakte gaatjes dichtprakken, de 'dertien' geselen (de 'twaalf', mijn zwaarste hark, wilde niet echt meewerken, vanavond), me welgeteld één maal voorin melden, twintig plaatsen opschuiven en subiet weer inleveren—meer zat er niet in. Strontkoers.

Lichtpuntje: vorig jaar zou ik in een dergelijke deplorabele toestand genadeloos eraf zijn gewapperd. En: ik was niet de enige die er niet toe deed (ook in de tunnelvisie-modus zie ik steeds meer).