Het moge inmiddels genoegzaam bekend zijn: het Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavonddoorzakkertje is een uitgelezen gelegenheid om je benen eraf te draaien. En dát in goed—of althans gekend—gezelschap. De 'Ronde van Pappenheim'; week in, week uit. Vrienden onder elkaar, al is dat tussen 19:00 en pakweg 19:20, 19:30 uur altijd weer de vraag.

Rupsje kent zijn Pappenheimers.

Neem de verenigde uitbeners 'Sterker door samenwerking'. Als de rij voor de inschrijftafel uitpuilt van Swabo's, dan weet een Amateurtje B wat hem te wachten staat. Die heeft aan menig niet-élite/beloftecoureur al zijn benen vol.

Sommigen daarvan zijn immers bijna zo goed getraind/genetisch gepriviligeerd, en 'thuis' vaak fanatieker. Die houd je als gepokte en gemazelde Tuesday Terrorist dus ook, als 't even kan, in het snotje. De betere amateurs laten zich doorgaans niets gelegen liggen aan een bezwerend 'Rustig aan vanavond, hè?'. Die moet je dus kunnen counteren, op hun moments suprême.

En wat te denken van de 'mee-eters'? Kunnen alles volgen (op de hardste snokken na), tonen nul initiatief, maar zitten als het erop aankomt, steevast uit de wind en in het juiste wiel. Vooral in de Finale. Je ziet ze amper in de koers, maar wél in de uitslagenlijst.

Of de crash test dummies—ménne die er een handje van hebben tijdens wedstrijden of uit de hand gelopen toertochten het asfalt te kussen. Aan de start begroet rupsje er vanavond een stuk of drie. Een van hen heeft voor de gelegenheid (zijn koersdebuut, voorzover ik weet) zijn oudste fiets van zolder gehaald. Een veeg teken...

De 'Harkema's' mogen in de dinsdagavondsociologie natuurlijk niet ontbreken. Deze verzetshelden beantwoorden iedere tempoversnelling in de regel met een slinger aan de versnellingspook (Shimano) of druk op de 'control-escape' toets (Campagnolo) en stoempenⁱ het gaatje zo geleidelijk (lees: langzaam) mogelijk dicht... of niet. Stonden vlak achter rupsje in de rij toen de fast twitch spiervezels werden uitgedeeld. De 'Harkema's' kun je ook in de koers maar beter achter je houden, als je er tenminste zelf geen bent.

En dan is er natuurlijk pappenheimer Rupsje zelf. Hij is niet élitair en verre van een belofte (hooguit een Eeuwige Belofte), maar verder herbergt zijn ziel zo'n beetje alle dinsdagavondpersoonlijkheden. De onberekenbaarheid zelve, in zoverre dat 'ie dan weer beroerd en dan weer iets minder beroerd koerst. In de drie voorgaande Tuesday Terrors was rupsje nog zoekende, waarvan de oplettende dinsdagavondkoempels ongetwijfeld notie hebben genomen.

Soit. De renners mogen de koers maken; het omgekeerde is ook waar. Aflevering nummer vier moet nog wél even worden verreden en je weet nooit welke geest uit welke fles komt. Karma to Burn, maar resultaten uit vorige levens bieden geen garantie voor de toekomst.

Alhoewel...

De Voorzienigheid positioneert rupsje, na enkele betrekkelijk rustige—maar voor rupsje altijd enerverende—openingsronden, op circa plek 40 van 55. Ergens tussen de 'plakkers', de 'harkema's' en de 'brokkenpiloten'; buiten schootsafstand van de koersbepalers. Eens die eraan beginnen en het péloton op een lint trekken, is het zaak om niet verder door te zakken. En om je concentratie en vertrouwen niet teveel te laten verstoren door de pappenheimers in je directe omgeving.

Rupsje handhaaft zich, met de nodige moeite, op zijn stek en zit de inleidende schermutselingen, talloze ruggen verderop, uit. Hij ziet hoe zich ondanks de felle wind een sterke kopgroep afscheidt. Dat is gunstig, want het brengt rust. De mènne die de slag niet hebben gemaakt, zitten zich nu op te vreten, in plaats van met andermans kloten te spelen. De rest profiteert van de koersluwte. Zo ook rupsje, die 't vanavond maar weer eens houdt bij volgen en niets hogers (maar in zijn geval ook niets lagers) dan een DFⁱ ambieert.

Na een minuut of twintig kan deze afwachtende, laffe koersinstelling evenwel aan de kant. Beetje bij beetje breekt het péloton in tweeën: blijkbaar hebben de 'activisten' elkaar gevonden en is de jacht op de kopgroep alsnog geopend. Te laat, oordeelt rupsje. Maar hij neemt het zekere voor het onzekere en schuift op naar de voorste linies van wat inmiddels 'groep drie' is.

Normaliter wordt zo'n groep vernoemd naar de aanwezige favoriet, of desnoods naar de meest werklustige renner. Maar de 'grote namen' zijn al gaan vliegen en het is niet duidelijk wie hier de kar trekt. 'Groep Rupsje' is het in ieder geval niet: verder dan het tweede wiel reikt zijn adem vanavond niet. Hooguit valt hem de Eer te beurt enkele 'ontsnappingen' richting groep twee ongedaan te maken. Het volstaat om de bintfrees af te botten, maar niet om de pappenheimers (zou een mooi aardappelras zijn, nietwaar?) te imponeren.

Na veertig minuten smelt het péloton weer samen, tot rupsjes verbazing. Blijkbaar heeft men naar elkaar zitten kijken. Als zelfs De Neut begint te mokken en zijn benen stilhoudt, dan moet het 'collectieve-actieprobleem' wel heel groot zijn geweest.

Enigszins vermoeid verruilt rupsje de voorpost voor de buik van het grote péloton. Ook zonder noemenswaardige inbreng zijnerzijds is na een uur vlassen het beste eraf. Dat blijkt ook als het tempo heel geniepig omhoog wordt gejaagd—wellicht door toedoen van de kopgroep, die het péloton inmiddels op een ronde heeft gezet en maar meteen doorrijdt, met medenemen van de 'fanatici'.

Rupsje zakt steeds verder richting de 'niet-pluise' staart van het péloton. Gelukkig spreekt juryman Jan weldra de verlossende woorden: 'Péloton A, nog drie ronden.' Rupsjes smikkel proeft in de Finale meer wind dan gedurende alle voorgaande ronden tesamen. De rekker staat op een kier en het tocht. Halverwege de voorlaatste ronde heeft rupsje tabak van zijn 'reparatiesprintjes' en besluit hij solo aan te komen. Achter het péloton, weliswaar, maar in dezelfde ronde en binnen de imaginaire tijdslimiet.

Een reglementaire DF, met andere woorden. Twee uit vier; de Tuesday Terror is weer in balans. En op de dinsdagavondrots weten de alfa-mannetjes weer wat zij aan elkaar hebben, voorzover zij dat nog niet in de peiling hadden.

Dat stemt voorwaar tevreden. Rupsje heeft anoniem, maar niet onverdienstelijk gekoerst. Zou 'ie de stijgende lijn te pakken hebben? Of lag het aan de talisman?

Rupsje is niet zo van de polsbandjes; zeker niet van de gele. Maar het Roadburn (waarover later misschien meer...) aandenken hield hem op de been. Only death is real—ook in het dinsdagavond doom defilé met de pappenheimers.

Livestrong? Neen. Diestrong!