Zomerstop of niet; de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondtrein dendert voort. Rupsje haakt maar al te graag zijn wagonnetje aan. Ook al is 'ie 'in ruste' (op koersdieet) en niet bijster gedreven (dolgedraaid?); de wekelijkse clubkoers is te lekker om te laten lopen. Gelijk heeft 'ie. Achteraf, althans.

Hoe sloom, blanco en laf Bruco ook aan deze editie begint—in de Finale is 'ie present. En dat zag 'ie niet aankomen.

Over de aanloop kan ik kort zijn: wheelsucker anonymous. Vijftig volle minuten geen vin verroeren, vertrouwen op de Brabantse benen en het hoofd koel, heel koel houden. Bruco de plakker.

Anderen maken de koers en ik vind het best. Laat ze maar démarreren; laat ze maar doen. Op de een of andere manier wéét ik al vrij snel dat ik niet ga worden verrast, zoals vorige week. En mocht het péloton (33 A's) onverhoopt breken, dan rijd ik wel naar het relevante grupetto toe (supercompensatie? overmoed?). Zo lang ik bepaalde rugnummers in het vizier houd en de Witte Dame Dampf gibt, kan mij weinig gebeuren, vanavond. De ambitie heb ik zowiezo thuis gelaten. Uitrijden is zat.

Het koersverloop zit mee: geen 'hollen en stilstaan', maar een relatief strak tempo—dat heeft de Brucodiesel graag. Geen zorg over een gemiste slag—zo mag rupsje een koers graag 'lezen'.

Na vijfentwintig therapeutische rondjes 'meedriften' verras ik mezelf en steek ik mijn neus aan het venster ('opschuiven' op De Bult—ik houd van mijn achtertuin). Het is een schoon venster; weinigen getroosten zich de moeite erdoorheen te piepen; de wasem ruikt ineens lekker. Des te beter: rupsje heeft nog geen trap teveel gedaan, geen enkele cartoucheⁱ verschoten en besluit in een split second dat 't hierom te doen is.

Dus rijdt 'ie op alles wat beweegt. Of waagt 'ie zelf een sprongetje, als de rest zich stil houdt. Klasbakken Selmar (Swabo), Daan (RRC De Pedaalridders), Bas (Swift; heel erg op dreef in 'mijn' Leiderdorp) en Regina (Cervélo Test Team) snokken dat 't een aard heeft en Bruco kan gewoon mee... Niks frietsnijden; niks op de adem trappen (al maakt de hark overuren, zeker Bult-op)—gewoon meerijden. En...

... kostbare puntjes toucheren voor de leidersprijs! Ronde 29, 33, 34, 35 en 36 zijn de mijne (met zo nu en dan een schoon achterwiel; niemand op de foto). Of het genoeg is voor de volle mep, weet ik dan nog niet (spreekstalmeester/Swift-voorzitter Rob is in ieder geval verrukt). Dat is van later zorg; géven, gelóven en genieten—da's wat me te doen staat (mooi meegenomen dat ik, deze ene keer, kan blijven accelereren). Met dank ook aan Someren-Peer-Someren chauffeur en gelegenheidsploegmaat Tim. Diens sleurbeurt, het knikje van verstandhouding in één van die ronden blijkt later—Gerechtigheid, inderdaad—genoeg voor vijf punten (Regina's 'collegialiteit' en mijn plotseling ontluikende lust tot windhappen deden de rest).

Met zo'n tastbaar souvenier in de knip (en... eerlijk is eerlijk... geen cartouche meer voorhanden om ook nog eens een keer met sprintvermijder De Neut en aanvaller Senne—kansloos—mee te liften in de op vier-na-laatste ronde) laat ik 't erbij voor vandaag. Het péloton blijft maar terugkomen en maakt zich op voor de eindspurt. Daarvan heeft rupsje er al vijf gereden; binnen de limiet (mid-pack finish) aanschouwt 'ie het gewring en gebeuk en weet dat 't goed is, zo.