De suffer soap genaamd Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Vaste prik in rupsjes week-'schema' gedurende het wegseizoen. Lekker over het clubparkoers dartelen in vertrouwd (en soms gewantrouwd) gezelschap. Goed voor lijf en leden; een weldaad voor de kop.

Aflevering nummer drie alweer. De—bij deze hemelse temperaturen—belachelijke beenstukken, die tijdens het Clubkampioenschap (zondag jongstleden) nog een bad hair day moesten maskeren, zijn thuisgebleven.

De benen zelf ook. Dju, ik heb kennelijk niet alleen de beharing verwijderd; ook de jus is achtergebleven in achtereenvolgens de tondeuse en het scheermes. De 'vorm' met het badwater weggespoeld... De warming-up is een kwelling.

Kennelijk heb mijn activisme om de op één-na-laatste stek in het CK slecht verteerd. En ik heb nog wel heel braaf een hersteltraininkje (en het nodige fietsonderhoud) ingelast op tweede paasdag... Soit.

De inrijd-'routine' wordt, goddank, ingekort door een leegloper (in de nieuw gemonteerde achterband)—met stakende stelten De Bultⁱ oprijden kun je maar beter niet te vaak doen. Tijd en hulp (dank, Piet!) zat om het zoveelste binnenrubber aan te leggen en de benodigde barretjes weer in de Michelin te jassen (doen die armpjes ook 'ns wat). Rupsje nummer 11 blijft zènne; de stress komt straks vanzelf.

Nét op tijd sluit ik aan in de startrij, waar een ontspannen sfeertje hangt. De eerste ronden gaan piano. Tien minuutjes rondlummelen in de achterhoede cadeau. Mooi. Eens kijken of we de onthaarde rups aan de praat kunnen krijgen. En dan die lange neus van me aan het venster steken om de koers mede in te kleuren.

Niet met deze zuurstokken, zo blijkt. Me voorin handhaven wil nog wel lukken, een schoon achterwiel is hier en daar ook nog wel mogelijk, maar echt dartelen... dat zit er niet in, vanavond. De minste (maar niet geringste) contra-démarrage, het zoveelste shot to nowhere (de frietsnijder draait overuren)—het resulteert direct in een 'lactaat-tractaat' van jewelste. Nee, van het rupsje zal 't weer niet komen. Die kampt met pokken-poten.

Gelukkig valt de koers snel in 't slot (da's draaglijke pijn). Een driemansguerilla (Swabisten Robert B. en Norbert v.d. S., later listig gecomplementeerd door comeback-man Jan v.d. S.) geeft de overige 31 alfa-mènne het nakijken. Het is niet dat rupsje het niet ziet gebeuren (zijn koersinzicht verbetert met de week); 'doortasten' is gewoon niet aan de orde. Niet met deze plof-ceps. En zijn metgezellen doen 't vanavond ook wel voor plek vier.

Uitrijden, dit kreng! Gaatjes dichtplamuren en harkenⁱ op de 13. Niet lossen (behalve dan als ik de spreekstalmeester misversta en denk de pélotonspurt—goddank—te hebben doorstaan). Nog even de zuurzuigers aan het werk zetten om niet al te solo (áchter de feiten) te arriveren en deze Tuesday Terrorⁱ is weer overleefd.