De plannen van onze Koninlijke Nederlandse Wielerunie om de amateurs A en B vanaf volgend seizoen op één hoop te gooien, zorgen voor nogal wat beroering. Wielerkrukken zoals rupsje—laatbloeier en weinigpieker—zien hun hoop op 'nationale' DFⁱ's vervliegen. Mènne die gewend zijn aan de geur van bloemen en het geritsel met enveloppen, vrezen dat zij hun baan, familie en vriendenkring vaarwel moeten zeggen, om nog een beetje 'leuk' mee te kunnen komen.

Soit. In de Swift dinsdagavondcompetitie, sinds jaar en dag hét lokale (en inmiddels regionale) verzetje, is de categorieën-catechismus al lang KNWU-proof, en zelfs meer dan dat: élites, beloften, amateurs A tot en met C, junioren, nieuwelingen, toerders-met-dagkaart—alles en iedereen koerst (sommigen zullen zeggen: 'traint') met elkaar.

Oké, er zijn twee categorieën (wedstrijden, klassementen, niveaus, zo u wilt): de snelle B-groep en de nog iets snellere A-groep. Maar het staat eenieder, in beginsel, vrij te kiezen in welke leeuwenkuil hij/zij springt. Hooguit wordt er wel eens meewarig gezeverd over iemand die 'boven zijn/haar macht' deelneemt (áchter de A's—rupsje weet ervan, zeker dit seizoen), of met een scheef oog gekeken naar diegene die 'onder zijn/haar niveau' acteert (vóór de B's). Maar verder schittert het concept door een eenvoud waar ze in Nieuwegein nog een puntje aan kunnen zuigen.

'Werkt dat?', peinst u zich misschien af. Desgevraagd—tot op heden—zou rupsje riposteren met een volmondig 'Jazeker!' In zijn beleving (en op zijn thuisparkoers, alsmede met zijn immer versagende ambitie), immers, is de Tuesday Terror, zoals rupsje 'zijn' midweekse hobbykoersen liefkozend pleegt te noemen, een 'ABC-tje': A-groep, B-licentie, C-benen...

Zo ook vanavond, nu rupsje na een meevallend herintreden opnieuw 'thuis' de proef op de som gaat nemen. The proof of the pudding is in the eating, of zoiets.

De som: 6 A's plus 8 B's maakt... inderdaad... te weinig voor twee afzonderlijke wedstrijden. Dus rijden beide bloedgroepen—zoals wel vaker vertoond in baggerweer en/of vakantietijd—gezamenlijk op. De Explosieven Opruimings Dienst heeft vanavond vrijaf genomen: élite- en beloftenrenners zijn er niet. Dat nivelleert wél zo lekker.

De proef: Minder fijn is dat Pluvius, die toch eigenlijk rupsjes beste vriend is, het voorgloeien (ja, ja...) heeft versjteerd. Koude kermis. Bij de eerste (en niet eens de beste) démarrage is het raak: voltreffer op de vortex. Rupsje weet niet hoe hij het heeft. Zijn spieren (of wat daarvoor moet doorgaan) scheuren bijkans uit hun vettige omhulsels; zijn hart (of welke naam dat ding ook moge hebben) knalt zowat uit de kas; zijn kl#ten... die kunnen ze kussen. Alleen zijn Ziel zendt bevestigende seinen: recreatief hardfietsen is fijn, zelfs als (of misschien wel omdat) het pijn doet.

De som: Rupsje past grandioos. Dat doet 'ie wel vaker, maar zelden zó rigoreus. De ziel is blijkbaar het laatste waarvan een wielrenner (of wat daarvoor wil doorgaan) het moet hebben. Met 14 zijn ze eraan begonnen; met amper twee ronden onder de wielen zijn er al 5 op een achterstand gezet. De categorieën-symbiose ten top: de betere B's kastijden de mindere A's. Rupsje is vanavond te klein voor het tafellaken en ook te klein voor het servet. 88 kilo schoon aan de haak; hors catégorie...

De proef: Dan maar een beroep gedaan op IJzeren Wil. Afstappen is geen optie; daarvoor is het weer te goed en zijn de banden niet lek genoeg. Rupsje raapt wat gelosten op, cq. wordt op sleeptouw genomen door enkele geslagenen. Met de—verre van dodelijke—B's Peter (een van de weinige Engelsmannen die weet wat veldrijden is) en Hidde (die voor de gelegenheid het juryhok heeft verruild voor de echte actie) en A-man Johan (Avanti) houdt 'ie zich het péloton (of wat daarvoor moet doorgaan) een halfuur van het doorweekte lijf (normaliter wordt de voltallige B-groep al eerder 'gedubbeld'...).

De som: In die dertig minuten—want zó lang kan een halfuur duren—heeft rupsje de grootst mogelijke moeite deze wielen te houden, laat staan uit de wind te zetten. Maar de aanmoedigingen van de jury en de wetenschap dat hij deel uitmaakt van een uiterst select gezelschap (wie zouden er immers op dit tijdstip, in deze condities, aan het trainen zijn?) houden rupsje in koers.

De proef: Uitgerekend op het moment dat het pélotonnetje, in achtervolging op een B-derangs Bollenstreker, komt aansluiten en alfa-mènneke rupsje zich opmaakt om er weer beleefd in te ritsen, wordt er weer met cartouches gegooid (en een bocht gemist door Mijnheer Leidersprijs, B-klepper Siem). Rupsje tast voor de vorm (welke vorm?) in zijn achterzakken. Kartoesjov njet.

De som: Rupsje lost wederom de rol. Met junior en lichtend voorbeeld Bryan (die altijd lacht, hoe hard ze ook aan zijn boompje schudden), werkt 'ie het restant van deze slijtageslag af. Veertien, respectievelijk dertien A-klassementspuntjes harkenⁱ zij daarmee bijeen. En rupsje weet weer waar 'ie staat: aan het begin van een lange weg terug. Of wordt het stilaan tijd voor een algehele herverbouwing: sex change? Kan rupsje ook eens leuk meekomen (of niet).

Gerard Koorn