In het Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondarbeidersparadijs wordt niet gerust. Het rittenplan moet vervuld; de физкультура dient onderhouden; de Clubtraditie geëerd. Pionier/veteraan Bruco is 'altijd bereid'—overmacht daargelaten. Dus daar gaan we weer...

Bereid? Not quite. De inleidende schermutselingen verteer ik wonderwel. Blijkbaar is de overververhitte en zure Ronde van Leiderdorp uit m'n (fysieke) systeem. Bewolking, wind en een overzichtelijk veld (slechts 24 alfa-mènne in koers)—het is goed toeven in de Brucotoop.

Met dank ook aan de vroege vluchters. De Baviaanⁱ en vervolgens Adriaan kunnen zich niet bedwingen en kiezen ombeurten het ruime sop. Dat schept rust. Geen mooier mikpunt dan een kansloze aanval.

Er gaan iets meer hens aan dek als De Neut, Swabist Robert en de Calculator er in ronde 9 ervandoorgaan. Het tempo wordt opgeschroefd, maar is alleszins bij te benen, zelfs op strijkijzersterkte. Ik bemoei me, bourgeois die ik soms ben, niet overdreven met de jacht. Ik gun het die gasten wel; bovendien wil ik me niet bovenmatig inspannen. Zo goed zijn de benen niet.

Hetgeen zich doet voelen du moment de achtervolgers met cartouches beginnen te strooien. De koers ontploft; het wordt chaotisch. Ik snokⁱ nog wel achter deze en gene 'oversteker' aan, maar kom Overzicht en Macht tekort. Hoe deze vork precies in de steel steekt en waarom sommige notoire kopgroepklanten het juist nu laten lopen—geen idee. 'Altijd bereid', maar nu even niet.

Feit is dat er uiteindelijk tien gaan vliegen en dat ik—weer 'ns—in het verkeerde grupetto beland. Dat is, op zich, mijn handelsmerk. Maar het overschot waarmee ik de gemiste slag te lijf ga (sleuren, windhappen en niets meer laten wegrijden, behalve mezelf, per ongeluk), mijn ergernis over het—vermeende—doseren van mijn tweede-waaiergenoten, de geruststellende hartslagmeter-feedback—ik rijd hier niet bepaald aan de zwadder; Bruco is best 'bereid'.

Dat onbehagen vertaalt zich in een van mijn leepste Finales ooit. Met nog drie ronden te gaan houd ik zowaar op met sleuren en ga ik eens denken aan positioneren. Wachten, controleren en counteren. Op zo'n honderd meter van de meet lig ik zowaar op ramkoers: laat die sprintⁱ maar komen.

Maar in de laatste bocht wreekt zich het gebrek aan Ervaring. Een van de twee onverschrokken Dorrepaaltjes knalt binnendoor; wat anderen profiteren van mijn schrikreactie (plaats maken en de benen stilhouden) en duiken eronderdoor. Met Rupsje kun je gerust naar de streep rijden, al is 'ie nog zo getergd.