'Zen en de kunst van het motoronderhoud'. Vrij naar Robert M. Pirsig. Bruco verhaalt maar weer eens van een competetief fietstochtje. Het zoveelste relaas van een vrijwillige zelfkastijding en een uit de hand gelopen hobby (de leukste die ik ken). Motoronderhoud, lijden met een kleine 'l' en ouderwets gepruttel in de marge.

Plaats van handeling: aflevering nummer twee in het folterfeuilleton genaamd Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie.

Personages: veertig snokmènne. Rekenmeesters, sleurhutten, klassementsfetisjisten, sprintvermijders, frietsnijders—alle categoriën zijn vertegenwoordigd.

Plot: één uur en acht minuten (da's weinig; het wordt tijd voor nog langere zomeravonden) hollen en stilstaan op het clubparkoers, zoals wel vaker beschreven.

Wat het motoronderhoud (een diesel moet je geregeld op zijn lazer geven) van hedenavond dan toch (weer) 'bijzonder' maakt? Juist: Zen...

Rupsje heeft maling aan zijn te korte warming-up, vraagt zich niet af hoe de benen zijn en ondergaat lijdzaam de eerste schermutselingen in de koers. De hartslagmeter is weinig informatief; het kreng valt steeds uit. Bruco weet dus niet—'officieel'—hoe diep 'ie moet graven om het traditionele stief kwartiertje te overbruggen. Belangrijker nog: hij weet niet eens hoe lang dat kwartiertje al bezig is. Zennn...

Waarschijnlijk veel te vroeg—en vast en zeker ontzettend te traag—gooit 'ie er een patatje tegenaan. Zo'n contra-attaque die zo schoon strandt ergens tussen de vrijheid en het (redelijke makke) péloton. Leuk geprobeerd, mooi voor de toeschouwers, no sweat.

Herstellen (de hartslag weer laten zakken en de benen weer wat lucht geven) is dan verstandig. Total loss gaan, kan altijd nog (maar of ik dat vanavond ga doen...). Dus rupsje parkeert de Santos rustig halverwege het péloton. Bruco-Buddha: geheel en al bereid zich te laten meedrijven op de flow van de koers.

Niks lossen. Niks kotsen. Hoeft helemaal niet. Gewoon deftig blijven trappelen. Le jeune sauvage (bijna 'Master') heeft 't wel vaker gedaan. La forme, da's voor later (als 't hard gaat, op de kant zit, of op wringen aankomt—bijvoorbeeld), hoop ik. Hetgeen ook wel blijkt als rupsje zijn geliefde nummer '11' hier en daar aan het jury-venster steekt. Onbekommerd frietsnijden; zen-mèn is tevreden.

Drie klasbakken—definitief—vertrokken (Swabisten Berk en Heemskerk, alsmede Pedaalridder Olivier)? Zijn de andere pijnbankiers nog niet overtuigd van de levensvatbaarheid van die vlucht? Gaan we er met z'n allen (alhoewel... arbeid adelt niet álle achtervolgers) nog wat rondjes afscheuren? Rupsje vindt dat welletjes.

Behalve als het péloton in tweeën breekt en hij nog 'ns serieus moet aanzetten om er niet te worden afgeschud. Je kunt ook té Zen zijn... Maar Bruco overleeft weer een Tuesday Terrorⁱ (zelfs de eindspurt—een klassiek defilé der anoniemen—werpt hem niet verder terug dan stek vijfentwintig of daaromtrent) en heeft met mate geleden, en lekker gereden...