Rupsjes Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondarsenaal is—zeker dit 'seizoen'—tot de nok toe gevuld met wapens waarmee je geen enkele oorlog wint: de flos, derde-wereldelectronica en special effects. Voorwaar geen ammunitie voor een beklijvende terreuraanslag op de Pappenheimers. Картушов нет.

Getergd betreedt rupsje de arena: 'Gij die gaan sterven, ik groet u.' Zijn ogen spuwen vuur; zijn ferme neusvleugels wasemen wraak; zijn zelfverzekerde gang naar de inschrijftafel spreekt boekdelen. De arme zielen die het vanavond tegen hem moeten gaan opnemen in hun Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondwaterloo, zijn gewaarschuwd: het Heerlijk Avondje van rupsje—en allen die hem in hun harten hebben gesloten—is gekomen.

De plannen van onze Koninlijke Nederlandse Wielerunie om de amateurs A en B vanaf volgend seizoen op één hoop te gooien, zorgen voor nogal wat beroering. Wielerkrukken zoals rupsje—laatbloeier en weinigpieker—zien hun hoop op 'nationale' DFⁱ's vervliegen. Mènne die gewend zijn aan de geur van bloemen en het geritsel met enveloppen, vrezen dat zij hun baan, familie en vriendenkring vaarwel moeten zeggen, om nog een beetje 'leuk' mee te kunnen komen.

Ruim een maand na zijn laatste koers en met hoegenaamd niets in de benen, tijgt rupsje Bultwaarts, voor de slotwedstrijd van de Swift Driedaagse voor amateurs A tot en met C. Afkicken, opkrikken en aanpikken: een rehab is geboden. Rupsje wil in Leiden uit zijn Lijden worden verlost. Maar is dat slim?

Van het concert des levens en de dingen die beklijven: rupsjes tiende auditie in de Swift/Neuteboom Tweewielers Tuesday Terror talentenjacht eindigt niet in een zwanenzang maar in stemmig majeur. Het was een symfonie voor blazers, slagers, puffers en lossers. Ook rupsje raakte hier en daar de kleine terts, maar haalde uiteindelijk de hoge DFⁱ.

De kabinetsformatie verloopt uiterst moeizaam, zeggen ze. Maar de hoofdbrekens van Rosenthal, Rutte en wie verder ter tafel komen, vallen in het niet bij de opdracht waarvoor rupsje zich ziet geplaatst: alsnog iets maken van een koersseizoen dat maar niet wil vlotten. De uitslagen spreken boekdelen: de partij DNFⁱ staat dik in de plus; rupsje rijdt geenszins in de spreekwoordelijke zetel. En, alsof dat al niet erg genoeg is, de onderhandelingen met de pedalen zijn de laatste twee weken nagenoeg geschorst: rupsje had onenigheden met Ziek, Zwak en Misselijk en andere lijstduwers.

Je bent nooit te oud om te leren, zeggen ze. Maar rupsje—die inmiddels de 'meesterlijke' leeftijd van 40 heeft bereikt en alweer zo'n drie à vier seizoenen gerugnummerd, permanent-educatief, rondprutst—is van het hardleerse soort. Ook vanavond, op de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondschool (volwassenenonderwijs voor aspirant-wielrenners), zitten de kinderschoenen hem weer als gegoten.

Geen taboe te stuitend, geen zieleroersel te confronterend, geen condition humaine te onthutsend—of hij duikt erin. Jambersⁱ predikt het evangelie van de buitennis en gaat daarvoor door roeien en ruiten. Glamour, succesverhalen en ander gemakzuchtig, conformistisch burgergeneuzel—die kruimels laat 'ie graag aan anderen. Jambers weet wel beter: het échte Leven wordt geleid aan de zelfkant. Daar waar passie, pijn en penibele pétites histoires welig tieren.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat rupsje voor het laatst de '11' opspeldde voor een doordeweeks, werkonderbrekend pak slaag van de mènne van de club (en aanpalende sloopwerkers). Elders in den lande was het intussen, wat rupsje betreft, Kommer (Amstelveen) en Kwel (Noord-Beveland).

Toen brucootje nog naar de kermis ging, had je 'de rups'. Dat was de draaimolen voor gevorderden, waar je liefst zónder ouderlijk toezicht, want mét het leukste (of één-na-leukste) meisje van de klas, instapte. De rups bestond uit een aaneengeschakelde rij wagonnetjes op een geaccidenteerd spoor, die alsmaar harder en harder rondtolden. Op topsnelheid ging er een groen zeil over de rups en zat je in het donker lekker oneerbaar tegen elkaar aan te centrifugeren. Eens per ritje liet de exploitant een leren bal zakken, met een soort kwast eraan (wij noemden die 'de flos'). Als je die eraf trok, hadden jij en het meisje van jouw dromen prijs en mochten jullie het volgende ritje weer gratis mee.