In tegenstelling tot de dikkebandenburger gaan wij recreatieve hardfietsers voor kaal. Niet alleen zijn onze benen getrimd; ook onze rijwielen zijn ontdaan van alle ballast. Wij hebben dus geen bel, geen reflectoren en al helemaal geen hulpmotor aan onze fiets hangen. Hooguit een kilometerteller, en die registreert feilloos dat wij oneindig veel harder, verder en dieper gaan dan de functionele fietser. Wij zijn met minder meer.

Dat rupsje momenteel in geen velden of weilanden is te bekennen, wil nog niet zeggen dat 'ie niet serieus met zijn vak bezig is. Om de dooie dood niet! 'De mastodont is zich aan het opladen voor een ongenadige come-back in het veld', aldus Wielertoerist Vinc. Zo is 't maar net. Onderwijl brengt rupsje twee geheime wapens in stelling. Kijkt en huivert.

Mooi op de fiets zitten? Dat is slechts weinigen gegeven. En rupsje al helemaal niet; die hangt dik-wijls achterstevoren over zijn zadel, met z'n tong in de derailleur en de blik op oneindig.

Goed op de fiets zitten? Daar is—misschien—nog wel wat winst te boeken. Rupsje deed de afstelling van zijn fietsenpark tot dusverre altijd zelf, op 'ervaring' en 'gevoel'. Maar steeds vaker knaagde de twijfel over mijn 'positie', mede ingegeven door rugklachten en andere fysiozever.