Training is a necessary evil. Vanaf een levensgrote poster in de fysiofitnessruimte wrijft Rafael Nadal het er nog maar eens lekker in. Aan zijn topfitte tronie en glimmende spierbundels te zien, maakt 'Rafa' zich regelmatig noodzakelijk kwaad. Wat een lijf, welk een focus...

Heus, er staat best een goede kop op dat rupsje. En een stel sprekende benen heeft 'ie ook—soms dan toch. Het probleem zit hem daar ergens tussenin. In L3, om precies te zijn. Dus wordt er naarstig gewerkt aan rupsjes core stability. Zeeën van tijd, oceanen van zweet zal het vergen om de rupsenwervels weer in het gareel te krijgen. Het is voorwaar geen sinecure, die verbeterslag genaamd fysiotherapie.

Inmiddels besteedt rupsje het luisteren naar zijn lichaam uit aan professionals. De huisarts bleek destijds ietwat doof voor de rugklaagzang. Het eerste consult bij de fysiotherapeute was al een stuk minder ontluisterend. Rupsje ging uit de kleren, werd uitgebreid aan de tand gevoeld en vakkundig onder handen genomen. Dat leverde enkele nieuwe—maar niet per sé bevrijdende—inzichten op in des rupsen anatomie.

Rupsje is niet de eerstaangewezen leermeester in het vak cyclocross. Ook niet de tweedstaangewezen, trouwens. In het veld is 'ie wat je zegt een zij-instromer, hooguit derdegraads bevoegd. Maar dat weerhoudt rupsje er niet van zo nu en dan wat bijles te geven. Vandaag heeft 'ie zelfs een privé-leerling! De lamme leidt de blinde. Over De Bultⁱ, naar het Volmaakte Geluk en... vooruit... een beetje meer Techniek.

'Neem maar weer mee. Ik weet genoeg.' Het is geen enge man in een witte jas, maar verder kan rupsjes huisarts (ad interim) wedijveren met topchefs Jaspers en Kranenborg. Hij heeft de vervelend wervelende kolom geproefd ('zó jaren zeventig') en de bijsluiter aangehoord ('mis tóch een zoetje') en staat op het punt rupsje en zijn zelfmedelijden naar huis te sturen.

'Goed naar je lichaam luisteren.' Welke idioot heeft dat ooit bedacht? Vast geen laatbloeiende, levensgenietende quasi-sportheld. Die kijkt wel twee keer uit, voordat hij te rade gaat bij dat stuk vreten. Tussen hoofd en tenen regeert immers de zever, en niets dan de zever. Daarnaar luisteren is voor eigen risico.

Oké jongens en meisjes, rupsje doet 't nog één keer voor:

Een volle maand zonder Spielerei—noch op de weg; noch in het veld. Ik vraag me af hoe ik deze oktober in vredesnaam ben doorgekomen. Maar ik heb 'm overleefd—griepfietsend, scheefschaatsend en zelfverheerlijkend. Rest slechts de twijfel waar 't allemaal goed voor is geweest. En de gebruikelijke wrap-up: het onvermijdelijke maandoverzicht.

Valpartijen horen bij wielrennen. Of beter gezegd: bij wielrennen-minus-rupsje. Want rupsje valt nooit. Niet dat 'ie nooit flirt met de gedachte, geen angst kent of superieur stuurt. Dat niet. Maar het mag gezegd dat rupsje zijn maagdelijkheid met verve verdedigt (twee ongeschonden sleutelbenen, nagenoeg geen huidtransplantaties). Rupsje is namelijk de Uitzondering die de Regel bevestigt: zijn beschermengel is behept met boven-bovenaardse gaven; statistieken doen hem niks; zijn no-claim heeft eeuwigheidswaarde.

Ieder jaar weer wordt het oktober. En steeds opnieuw vragen vriend C. en ik ons dan af of we er weer een jaartje met de 'Zwanenburgers' op het Haarlemmer kunstijs aan vastplakken. We kunnen de klok erop gelijk zetten, maar weten het zo net nog niet. Koudwatervrees... Met een paar SMS-jes over en weer trekken we onszelf en elkaar over de streep; de gewoonte wint het altijd van de twijfel, gelukkig.