Nes aan de Amstel—rupsje komt er graag terug. Semi-klassiek 'recreatief hardfietsen', in de vrije natuur, op een zomerse vrijdagavond—meer moet het niet zijn. Oké, de podiumkans is er misschien iets minder groot dan in Alphen, maar ook zonder bloemen en enveloppen is Nessie een 'Van der Poeltjeⁱ' waard. Rupsje laat er zelfs de ambiance van het tegelijkertijd te betwisten Statenkwartier voor schieten.

Het monster van Loch Ness, UFO's of goede wedstrijden van Amateur Bruco—weinigen hebben ze gezien; weinigen geloven erin. Maar ze bestaan wel degelijk. Al is 'Nessie' geen monster, verplaatsen buitenaardse wezentjes zich tegenwoordig per scootmobiel en rijdt rupsje geen platte prijs.

Het geluid van ratelende 'freewheels' (men houdt de benen stil: goddank)... De aanblik van renners die zich oprichten om 'ns lekker beheerst een bocht aan te snijden (er wordt beschaafd gestuurd: lekker)... Het gelurk aan de bidonnetjes (daar is tijd voor: mooi)... Als je kapot zit in een koers, zijn dat de impressies, de tempodipjes, die je erdoorheen kunnen slepen.

In de 44e Wielerronde van Nes aan de Amstel zijn mij slechts weinig van dergelijke recuperatiemomenten gegund. Erger nog: ik word er genadeloos uitgepoept. DNF nummer zoveel...