160 luizige BPMⁱ. Meer wil de pomp niet leveren. Één tandje erbij en de begrenzer slaat aan. Één RPMⁱ extra en de weet-rupsje-veel-ceps raken in de knoop. Steady state at a not so ready rate.

Veteranissimo Gerard heeft wel een punt, wanneer hij zich beklaagt (eufemistisch gesproken) over filevorming en haantjesgedrag op de single-tracks van Lisse. Mijn kompaan en ik hebben er regelmatig te kampen met achteropkomend verkeer. Omdat wij iets minder rap doorrijden, worden wij (op z'n zachtst gezegd) gesommeerd plaats te maken—ook als er geen plaats is.

'Lisse uit' vandaag was bar. 0 bar, om precies te zijn.

'Op de zevende dag had God zijn werk voltooid; op die dag rustte hij van het werk dat hij gedaan had.' Bruco's cross-Genesis maakt nét een andere vertaalslag. Als 'mindere God', wiens werk nooit klaar is, neemt rupsje geen vrijaf. Niet deze zondag, nu er een SwiBoCrossje op de liturgie staat en hij nog 'ns kan (re-)creëren naar zijn 'evenbeeld' (of zoiets).

Lisse uit: altijd lastig. Maar het moet: het veldritseizoen is al een tijdje aan de gang en rupsje heeft nog geen millimeter modder gesmaakt. Dus takel ik het vege lijf uit de bedstede en spring ik op de crossert voor de eerste aflevering van de SwiBoCrossCompetitie 2009-2010, courtesy of RTV De Bollenstreek en de LRTV Swift.

Naast slaapwandelen is er nu ook slaapcrossen. Dat is, al zeg ik het zelf, een briljante uitvinding. Eentje waarvoor ik maar snel een octrooi moest gaan aanvragen, terwijl ik dit prachtige concept uitbouw tot een succesformule voor de zoveel-minuten-plus-één-ronde.

Hoe noem je eigenlijk iemand die niet kan sturen? Een olietanker?

De koers wordt in bed gewonnen, dat zal best. Maar met zitten slapen in het péloton schiet je niet op.