After a relatively quiet July, I've resumed working on my Palmares along with a quite strict training regimen, of course).

The highlight was the Sauerland Classic (Germany), two weeks ago, organised by a friend from the Wielertoerist forum. Excellent terrain: hitherto unknown beauty  in the middle of the infamous (quite unjustifiedly so) Ruhrgebiet. Not a single inch of flat road; it was 150 km of climbing/descending, on what was the hottest day around here so far.

I'm pleased to report that I did well. Of course, being a 'polder model', and not having clocked a single altimeter since the Amstel Gold Race, I was not in a position to collect the polka dots. But I was not too far behind, either. Apart from a terrible bonk on the penultimate climb, I stayed off the back and out of trouble

Straffe kost! Wuppertal en omgeving is ongekend mooi (deed mij een beetje denken aan een kruising tussen de Jean Nelissen Classic en de Waalse Pijl), maar voor 'vlaklandtirolers' ook loodzwaar terrein. Officieel staan er tien hellingen op het programma, maar eigenlijk is het voortdurend op en af.

En da's altijd slecht nieuws voor 'poldermodel' Bruco. Zeker als 'ie, op een paar Limburgse niemendalletjes na, een heel jaar geen enkele hoogtemeter heeft geklokt. Het moest dus op de wilskracht en in de dieselmodus. En dat lukte best redelijk (op de eerder genoemde Boxberg na; en die geniepige Dahlerauer Treppe ging ook niet meer in D3, haha). Heb 'alert' gekoerst, ervoor zorgend dat ik niet te ver achterin aan de klimmetjes moest beginnen, dan direct druk op de pedalen gezet en het ritme zo goed (en kwaad) als dat ging vastgehouden. Ook ervaren dat mijn zelfbenoemde gebrek aan daalkunst wel meevalt.