Bruco en clubkampioenschappen (in welke discipline dan ook)... Geen gelukkig huwelijk. Terwijl alle voorwaarden aanwezig zijn. Van 'thuisvoordeel' is op De Bultⁱ natuurlijk niet direct sprake (dat geldt immers voor alle deelnemers), maar het parkoers is hier in ieder geval niet de tegenstander. Een overzichtelijk deelnemersveld (louter gekende pappenheimers, 23 in totaal), dat enigszins is genivelleerd, omdat onze Swabo-élites het, anders dan in de Tuesday Terrors, onderling mogen uitvechten.

Volop zon, wind en publiek, deze eerste paasdag 2009. Bruco heeft goesting en is—wederom—redelijk 'Zen'. Laat maar komen, die koers. Of het voor het ereschavot zal zijn, moet nog blijken. Maar de Swift-mènne die over één uur en drie ronden op het podium staan, zullen mijn hol meerdere malen hebben aanschouwd. Want rupsje is niet van zins dit clubkampioenschap in de anonimiteit af te haspelen. Honour or death.

Rupsje is niet de enige die zijn kas gaat leegrijden. In de voorste linies de vaste klanten: sleuritis-lijders, pélotonvermijders, rouleurs. De eerste aanvallen (eenmansacties), de (ijdele) hoop dat de koers hard wordt, opdat de rekenmeesters raken uitgeteld. Kom, we laten er eens eentje wegrijden en gassen ernaartoe (vandaag wordt er geen friet gesneden). Of we smijten er eens een onwelkome overname tegenaan, als het stilvalt.

Vroeg, veel te vroeg, doen VDBⁱ (nooit te beroerd om wind te smikkelen), Il Boiaⁱ (bij wijze van tijdrittraining) en rupsje (Ritalin vergeten?) een claim to fame. Goeddeels buiten het blikveld van de supporters, maar met verve. Rupsje kan zijn één-derde deel van deze vlucht amper dragen en is blij dat er hulptroepen op komst zijn. Één voor één melden ze zich aan het front: Il Phenomeno, de Baviaanⁱ, Iron Bertje...

Allemaal leuk en aardig, maar het gaat niet hard genoeg. De rekenmachines slaan aan; de orde wordt hersteld. Grupetto f#ckin' compatto. Dan maar wat rondjes herstellen, voorin blijven en schieten op (bijna) alles dat beweegt.

Dat leidt tot de mooiste ontsnapping van de dag: die met veteranissimo Gerard (met wie ik in januari jongstleden nog een koppelcross mocht rijden). Waar, wanneer en hoe we er precies vandoor zijn gegaan, weet ik niet meer. Maar we hebben getweeën een respectabel gaatje geslagen en verdedigen dat gedurende twee volle ronden. Aanmoedigingen vanaf de zijlijn, Gerards 'omkijkverbod/snokcommando', de gedachte aan amechtig spartelende sprinters in de achterhoede... Dat wíl wel.

De benen willen iets minder (rupsje gaat dit op deze manier niet afmaken), maar geen nood: er is versterking op komst. We krijgen gezelschap van enkele frisse krachten met péloton-allergie. Dit kan dé kopgroep worden; nu wordt het interessant. Ook omdat ik de Santos zo ouderwets uit de finishbocht voel driften, hetgeen staat voor 'ik vlieg', of 'ik rijd lek'. Omdat dit nu eenmaal een clubkampioenschap is, is het laatste het geval. Dju.

Er zit niets anders op dan een terrasbezoek, omwille van een dépannage. 'Campa', stamel ik. Sven (aan dit CK begonnen voor een 'hersteltraining' en dus inmiddels afgestapt) heeft aan dit ene toverwoord genoeg en staat direct zijn achterFulcrum (met bergverzet?) af; Davey (hoeft vandaag ook niet zo nodig?) maant me tot kalmte en helpt me weer op weg. Klasse, mènne!

Liefst was ik zo weer aangesloten bij de kopgroep, maar die is inmiddels niet meer. Eraan gegaan voor de moeite, zoals dat heet. De rekenmeesters gniffelen in hun vuistje, natuurlijk. Linea recta naar de eindspurt, zo hebben zij het graag. Rupsje, zoals bekend, komt liever alléén aan (op de weegschaal lukt dat al redelijk). En er zijn nog wel wat nobele lieden die zich niet zomaar naar de massaslachtbank willen laten rijden.

Dus wordt er ook in het laatste kwartier gekoerst, hier en daar met inbreng van yours truly. Een kortstondige escapade met René (tóch weer driekwart ronde in de knip), een bresje vanuit de kuipbocht en eens en danseuse de Bult op aan de boom schudden. Luttele wapenfeitjes die de annalen nooit zullen halen, de laatste stuiptrekkingen van een vrolijk stervend rupsje.

Chaos A.D., in de laatste ronden (Alphens beste, VDB, en nog wat oude krijgers raken ondergesneeuwd in de verwarring of 't nu gedaan is of niet). Wanneer dan écht de bel heeft geklonken voor nog één toer en het péloton zich voor de zoveelste keer heeft gehergroepeerd, geeft Bruco er nog eenmaal een snok aan. Omdat dit nu eenmaal een clubkampioenschap is (en Bruco's benen nodig aan vervanging toe), zijn de collega's niet onder de indruk. Geen schoon achterwiel, slechts grijnzende tronies in m'n zog. Het sprintersbal kan beginnen.

Op gepaste afstand kijk ik toe hoe Joris, Rob en Roel zich in het gewring een weg banen naar het Podium. Daar is geen plaats voor strijkijzers. Op, hoe kan 't ook anders, de één-na-laatste stek bol ik over de streep. Met open vizier en rijkgerekend.

Filmpje...