Rupsje heeft te vroeg gepiekt. Veel te vroeg.

In de aanloop naar het jubeljaar 2040 zou 'ie—tenminste, dat was het Plan—zijn underdog positie koesteren en blijven volharden in het hekkensluiten. Nu heeft 'ie—min of meer per ongeluk—de concurrentie in zijn kaarten laten kijken: rupsje is voorwaar Swift-clubkampioen cross 2009 geworden, in de categorie der amateurs. Dat stigma moet 'ie een heel jaar met zich meetorsen; die schijn van onoverwinnelijkheid zal hem nog lang achtervolgen; voortaan wordt er op hem gelet. Prutser...

Ter verdediging van onze te-vroegbloeier dient gezegd dat hij er op deze gedenkwaardige winterdag alles aan heeft gedaan om zijn coming-out eigenhandig te saboteren. Buikschuivers, wegtrekkers, inkakkers—alles werd uit de kast gehaald. Maar van uitstel kwam geen afstel; tegen DNSⁱ is weinig te beginnen. Rupsje had de Swift-cross-demografie tegen.

Immers, als rupsje ergens in uitblinkt, dan is het wel de 'kleine koers'. Overzichtelijke deelnemersvelden, vertrouwde gezichten, low priority wedstrijden in besloten kring—een kolfje naar rupsjes hand. Niet voor niets mag hij zich vice-kampioen van Alphen aan den Rijn noemen (en 'webfietser van de maand'). Als het Eremetaal lonkt—en de Oppositie niet thuis geeft—wie is rupsje dan om de goudkoorts te onderdrukken?

Toch hoeven aspirant-wereldkampioenen van 2040—vooralsnog—niet wakker te liggen over de staat van paraatheid van de zelfverklaarde (in Snokmaster-jargon) dominator-in-wording. Zo'n gouden plak mag dan, blubberwiskundig, het nodige Ontzag inboezemen; de intimidator-bij-tijd-en-wijlen dankt zijn clubtitel in de eerste plaats aan degenen die niet kwamen. 'Kampioen van de Armoede' doet hem geen recht, maar 'Scharrelaar in de Schaarste' dekt de lading vrij aardig.

Rupsjes start in het clubkampioenschap 2009 is, 'traditiegetrouw', wél (shock &) awe-inspiring. Voortgestuwd door een gezonde dosis zenuwen en twee greintjes ambitie laat de gekende dieselaar alleen de junioren—overall CK-winnaar Chris en een aangenaam verassend sterke Brian—voorgaan bij het aanvallen van de eerste hindernis. Het voltallige veteranenveld moet lijdzaam toezien hoe rupsje de verfoeide glibberhelling slecht. Te voet is 'ie gewoonweg sneller.

De Neut (clubkampioen 2009 bij de veteranen) komt de shock als eerste te boven. Zoals rupsje al had voorvoeld, is er tegen diens (schijnbaar onuitputtelijke) Overgave geen kruid gewassen. Eveneens ingecalculeerd, echter, is dat rupsje niet in ronde één zijn kruit gaat verschieten. Verstandig laat 'ie de nummer één begaan; met beleid—of, zo u wilt, met fantasie—consolideert de cartoucheⁱ-econoom zijn tweede stek.

Tot diep in de derde ronde houdt rupsje het virtuele zilver in handen. In geen velden of wegen lijkenpikkers te bekennen; van vermoeidheid—voorzover relevant—nog geen enkele sprake. Totdat Veteranissimo Gerard, als altijd vol grinta en eerzucht, ten tonele verschijnt. Voor 'Project 2040' is deze cross-o-saurus hoegenaamd geen bedreiging; maar hier en nu maakt 'ie rupsjes tweede leven behoorlijk zuur.

Waar rupsje vierkant door de bochten giert, boekt de ervaringsdeskundige terreinwinst, cq. klokt hij kostbare herstelseconden. Waar rupsjes batterijtjes—Plan of geen Plan—stilaan leeglopen, leeft het trainingsbeest juist op. Kat en muis met een handicap. Na wederom een slopende ronde Bultⁱ-buffelen lost rupsje de rol...

... om zich vervolgens weer terug te knokken. Gerard verslikt zich, te fiets, in de welbekende glibberhelling; rupsje snelt, te voet, voorbij. Wetend hoeveel adrenaline deze actie losmaakt in zijn getergde belager, geeft hij de—inmiddels behoorlijk volgeklonterde modderschuit—de volle torsie. 'Dit is het moment, rammen!'

Met de hete adem van een briesende, geenszins tot capitulatie genegen, Veteranissimo in de nek neemt rupsje de geliefde talud-afzink met veel zin voor risico. En weinig respect voor de zwaartekracht: rupsje schoffelt zichzelf snoeihard onderuit. Vanaf dan wordt het talud zijn Angstgegner (later gaat rupsje er zelfs volledig door het lint, om over andere unforced errors nog maar te zwijgen).

Reële tegenstanders zijn er dan niet meer. Gerard laat zich des rupsen gespartel geen twee keer zeggen; Swabist Jurrien (in zijn debuutjaar goed voor brons bij de Swift-cross-beloften, maar oefening baart kunst—zegt men) laat zich evenmin verschalken; uit de achterhoede nog steeds geen overstekers, hoe verropt en hol-ogend de kleine kampioen ook over de Bult zwabbert.

Zonder de aanmoedigingen vanaf de zijlijn zou rupsje zich bijna eenzaam zijn gaan voelen. Voor hoffotograaf (en collega-kampioen) VDBⁱ wil de bagger-afficionado zich wel even vies maken. Welkome prikkels worden ook toegediend door MC Rob, microfonist van dienst: 'En daar hebben we Bruco, met het snot voor zijn ogen, het bloed aan de schenen en het zand tussen zijn tanden. Maar hij rijdt nog altijd voor plaats één bij de amateurs.'

Gemakshalve gaat de wedstrijdleiding hier voorbij aan het feit dat zich—op één patriot 'buiten mededinging' na—voor dit clubkampioenschap geen andere 'amateurs' hebben gemeld. De andere veertig-minners worden, terecht, geschaard onder ' junioren', 'beloften' (podiumplaatsen voor Sven en Axel) en élite (waar respectievelijk Ronald en Davey profiteren van materiaalpecht van hardrijder Erik).

Qua 'veteranen' realiseert rupsje—dat dan weer wel—de derde plek. Ook een 'medallie' en een bos bloemen, dus. Maar het zou een waardiger en gezelliger podiumfoto (dank, Corniel) hebben nagelaten...

Soit. De Oppositie is gewaarschuwd: rupsje weet nu wat winnen is, ook in het veld. Telkenmale hij zijn underdog uitlaat, op de parkoersen in Zuid-Holland, zal 'ie rijzen, die prangende twijfel over wat de Swift-clubkampioen werkelijk vermag. En de gelauwerde cross-amateur zal niet verzuimen deze twijfel te voeden—tot 2040 dan toch. Bijtende rupsjes blaffen niet...

Reuzebedankt: VDB!