Geen 'roofbouwvak'; geen 'zuurverlet'. Rupsje timmert gestaag verder aan de lijdensweg.

Vandaag sleep ik me naar een SwiBoCrossje in Leiden, mijn thuisparkoers. Het ligt er—ook al is het wat mij betreft nog middernacht—mooi bij: droog (dus betrekkelijk a-technisch); lekker lange rechttoe-rechtaanstroken; dauwdruppeltjes en mistsluiers.

Op de seniorenstartlijst enkele notoire CXperts: dit wordt een veldcriterium. Als we om 10:00 uur worden weggestuurd, voel ik direct de aftershock van Zoetermeer: meltdown in de quadriceps (instant verzuring); fallout in de pomp (die blijft steken op een schamele 177 BPM). Niet onverwacht, wel pijnlijk. En fnuikend voor de combativité.

Dit wordt dus een training. Niets meer; niets minder.

Het voltallige seniorenveld op een lint; daar geraak ik na deze explosie niet meer bij. De hete adem van de veteranen in m'n nek; die gaan me weldra oprapen en uitspugen.

Zo zij het. Dit is inmiddels een training.

Rupsje zoekt zijn omslagpunt op en dieselt door Park 'De Bultⁱ'. Ervaring opdoen, in gesprek raken met het terrein. Af en toe aanklampen bij wat andere 'achterwachters'. Soms haalt 'ie iemand in; regelmatig wordt 'ie weggezet door mènne en mènnekes waarvoor 'ie op het asfalt niets onderdoet.

Maar 't is cross. En eenieder die zich erin heeft verdiept, weet: da's geen zever. Niks verstoppertje spelen; nauwelijks recupereren en weinig tactiek.

Één patriot (nationaliteit: onduidelijk) denkt daar vanochtend anders over. Op zijn MTB, godbetert, heeft 'ie Bruco's achterwiel geviseerd en blijft daar ronde-na-ronde aankleven. Op de snelle stroken rijd ik 'm eraf; in de technische passages komt 'ie telkens weer terug. Steeds als ik omkijk, vertraag, of anderszins 'leep' doe, roept 'ie 'Go, go, go!' Alsof de Brucopijp niet leeg is...

Overnemen doet 'ie niet. Niet dat 't me iets kan schelen, want ik zit allang in de out-of-competition-control-modus. Maar dat 'Go, go, go!' hangt me de keel uit. Temeer daar ik weet wat 'ie in de allerlaatste ronde (met bijna een uur cross onder de wielen) in de allerlaatste meters gaat doen...