De ware veldheren ontlenen hun status aan daguitslagen, eindklassementen en prijzengeld; simpel zat. Voor aanmodderaars als Bruco ligt het allemaal een stuk gecompliceerder. Om te weten 'waar zij staan', moeten zij allerhande ingewikkelde berekeningen uitvoeren. 'Negatief scoren', bijvoorbeeld: optellen door wie zij niet worden ingehaald. Of: klokken hoe lang de grootmeesters erover doen vooraleer zij de aanmodderaars één ronde aansmeren ('dubbeltellen').

Aanmoddermathematisch gezien was ik vandaag best goed bezig, in de SwiBoCrossCompetitie, aflevering nummer zes (de vijfde voor mij): Leiden thuis. Natuurlijk kreeg ik klop; uiteraard verlengde ik mijn patent op de voorlaatste plek bij de senioren. Maar de schade en schande viel al bij al mee, qua 'negatieve score' en 'dubbeltellingen'. En belangrijker nog: ik reed het licht niet uit, maar ín mijn ogen. De volgers zal niet zijn ontgaan dat daar weer een glans op zat.

De voorbereiding was niet comme il faut. Ik ben immers alweer een tijdje de leeftijd gepasseerd waarop je ongestraft een nacht kunt doorhalen, ook al had ik geen kater. De warming-up was een slaapcross waardig: kort en halfslachtig. En de start was als vanouds een drama: geen startplek meer op het asfalt, uit m'n pedaal geschoten en driekwart-volle-bak gespurt voor de aansluiting.

Een valpartij van één der snelstarters in de eerste U-bocht, waar ik altijd enorm op m'n lazer krijg, deed de rest: in dergelijke 'dode spelmomenten' ben ik niet op m'n best; vanuit stilstand optrekken is niet mijn ding. Moest ik maar 'ns op gaan trainen...

Ik was dus wederom de gebeten rups, voor wat betreft de senioren (op één na). En het duurde niet lang vooraleer de eerste senioren voorbij kwamen stuiteren. Maar tot mijn verbazing waren het er niet zoveel. Voorwaar een Moraalmomentje...

Wat de Brucoburger ook moed gaf, was de parkoersgesteldheid. De Bultⁱ lag er lekker glibberig bij. Niet dat ik nu zo'n specialist ben, maar ik rijd een stukje beter als de fiets een beetje glijdt en de modder in de rondte spat. Dat heb ik graag; dat geeft Courage. En het zorgt ervoor, blijkbaar, dat de Oppositie een duiveltje minder ontbindt.

Links en rechts gingen er op hun plaat, zelfs op de rechttoe-rechtaanstroken. Ik hield de rubbers beneden. Hele goede rubbers, die Michelin Mud 2.

Toch raakte ik één keer betrokken in een slippertje. Een intimiteitje met een achteropgeraakte veteraan, die—net toen ik hem voorbij wilde steken—de macht over het stuur verloor. Voor het eerst in mijn cyclocrosscarrière deelde ik een elleboogstoot uit (die ons beiden redde van een wisse neergang, overigens).

Eventjes waande ik me een échte crosser. Want zoals een gebroken sleutelbeen het keurmerk is van de asfaltrenner (mijn claviculae zijn nog heel...), is een goede kwak de vuurdoop van de veldrijder.

Een ander hachelijk moment beleefde ik met een MTB-er van De Bollenstreek. Gedurende één ronde waren we aan elkaar gewaagd (is normaliter niet het geval; hij is veel rapper). Ik plakte de Crossbow tegen zijn achterband, alsof daar Kukident kleefpasta op zat. Als het even kan, hecht ik wel aan een beetje tweestrijd, op het tandvlees. Het ging bijna mis toen de MTB-er bergop minder vinnig bleek dan de CXⁱ-er en ik bijna bij hem naar binnen reed. Twee afdalingen en één klim verder, juist toen zijn fans hem toeriepen dat 'ie me kon hebben, vloog zijn achterderailleur eraf. Gelukkig had ik toen al een kleine marge ingebouwd.

De aanmoddermathematische marge hield ik dus ook op mijn achtervolgers, het intredende verval ten spijt. Voor de zekerheid nog even een sprintje getrokken naar de meet en het rugnummer 3 getoond aan de klasbakken van de jury. 3 als in derderangs. 3 als in cross, cross en nog 'ns cross.