Kruis erover. Het is gedaan met 'Moddergooien, seizoen 2009-2010'. Voor rupsje even geen eenzame achterhoedegevechten meer. Over zijn de gras-, zand-, klei- en sneeuwdemonstraties tussen (en tegen) de linten, de hoge rolweerstand en de lage rugpijn. De laatste veldrit zit erop.

Nog één keer was ik 'in mijn nopjes', op het—inmiddels ontmantelde—thuisparkoers en in de—'eigen'—SwiBoCrossCompetitie. Om het af te leren en de de-tox nog wat uit te stellen.

Mijn ietwat krakkemikkige 'staat van paraatheid' had zich daags ervoor al geopenbaard, maar dat mocht de pret niet drukken. Hooguit het tempo.

Voor het algemeen klassement viel er evenmin iets te halen: na acht deelnames stond ik rotsvast op de 21e veteranenstek (kwestie van niet te vroeg pieken). Mijzelf kennende, zou ik toch wel als één-na-laatste finishen. Hoeveel puntjes ik daarmee zou sprokkelen, hing puur en alleen af van de grootte van het deelnemersveld.

Aangenaam verrast was ik door het spontane SwiBoCross-debuut van WTOS Tim, mijn 'eeuwige rivaal' te veld. Rotterdam, waar ik hem nipt wist voor te blijven, zat hem kennelijk niet lekker. Tim zinde op révanche. En wat is er nu beter voor de Moraal dan het rupsje op eigen bodem te vermorzelen?

Dat viel voorwaar niet mee. Niettegenstaande mijn behoedzame start, de flauwte in de benen en de naweeën van het huisarrest, hield ik de Mortal Kombat een ronde of vier vol, als Tims gangmaker. Meer 'op techniek' dan op de macht, maar toch...

... toch moest ik me uiteindelijk gewonnen geven. Een parkeermomentje op de veelgeblogde glibberhelling werd me fataal. Tim, die tot daaraan toe aan mijn wiel zat 'gekukidenteerd', schouderde zijn fiets voorbij en verdween in de mist. Rupsje bleef beneveld achter, in zijn eigen achterhoede.

Voer voor de lijkenpikkers en—niet meer al te fanatiek—op jacht naar de laatste te pakken SwiBo-veteraan (een 'dubbeltelling' geeft zo'n op-één-na-laatste stek immers iets meer glans). Die smeerde ik nog wel even een ronde aan de broek. Rupsje zelf bleef volgens de ooggetuigen 'veel te schoon', maar, mijne heren, échte smerigheid zit van binnen. De modder zit in mijn bloed; ik heb het veld definitief in mijn hart gesloten. Ietwat melancholiek bolde ik over de meet.

De sprintⁱ naar de hogedrukreiniger was al dat restte. De modderschuit—inmiddels al even crossed out als zijn 'bestuurder'—kreeg een laatste 'liefdevolle behandeling'.

Straks mag 'ie uitrusten. Rupsje richt zoetjes aan de blik op de weg. Ook leuk. Proberen weer in het trainingsgareel te geraken, de wegkalenders scannen op criteriumⁱ- en klassieker-angusta en de Swift-mènne (die nu eenmaal nog niet zijn bekeerd tot het cross-evangelie) een beetje opporren tot collectief vlammen.

Daarover zal ik uiteraard ook de nodige blogsels dichten. Al was het maar om de tijd te doden tussen nu en de volgende...