Spelletjes zijn leuk. Zeker als het om fietsen gaat. En al helemáál als rupsje de winnaar is. Jazeker, zulk een spelletje bestaat, voorwaar. Na alle pakken slaag van jongstleden heeft rupsje dan eindelijk een onderdeel te pakken waarin 'ie (relatief) goed is. Het bestaat dus, dat spelletje, en het heet...

... surplace.

Op het eerste gezicht is het geen verassing dat rupsje hierin uitblonk. Het was, in dit spelletje, immers zaak om als laatste te finishen. De tegenstrevers, B en D in dit geval, 'stonden op de foto'; rupsje was nog lang niet binnen. QED. Owned.(Reprises tegen de échte uitblinkers in deze discipline bleven rupsje gelukkig bespaard.)

Nader beschouwd is deze triomf allesbehalve évident (en B en D zullen dit beamen). Ga maar na: de surplace wordt gewonnen door diegene die zijn/haar evenwicht het langst bewaart, het handigst gebruik maakt van pedaalstand/kettingspanning/remblokken/stuurhoek en aldus de 0 km/h het dichtst benadert. De surplace is, met andere woorden, een proeve van fietsbeheersing.

Laatbloeier rupsje heeft op dat terrein, zijn cross-'kunsten' en tot dusverre onaangesproken no-claim polis ten spijt, nog wel een en ander te leren. Dat geeft 'ie grif toe.

Daarom greep 'ie de Swift Stuurclinic van donderdag jongstleden met beide handen aan. Swabo-mentoren Richard en Bert boden didactisch vernuft, legio praktijkervaring en amusante oefenstof; een handjevol (aspirant-)wielrenners was zo slim om daarvan te komen profiteren. (Zij die thuisbleven, hadden ongelijk.)

Behalve het bij dezen legendarische surplace duel kwamen onder meer de volgende bike handling drills aan bod:

• 'Stoepranden': onder een steeds scherpere hoek het voor- en achterwiel op een trottoirrand wippen; moet op termijn (2040 wellicht) uitmonden in de bunny hop (handig voor neutralisaties en andere hachelijke klassiekermomenten).
• 'Kwakken-light': schouderduwend je positie in het péloton bevechten, zonder jezelf (en, vooruit, de ander) ter aarde te bestellen (rupsje weet maar nooit waar 't een keer goed voor is; zijn naaste omgeving is alvast gewaarschuwd: rupsje had schik in dit 'de beuk erin').
• 'Kijk mama, met zonder handen': simpel, met de handen van het stuur rijden (maar niet zo simpel als 't, net als in de surplace, aan een laag tempo of in een bocht moet, om over windvlagen nog maar te zwijgen).
• 'Bidon-slalommen': voor de mènne uit de jeugdopleiding gesneden koek, maar de oudjes blijken dan toch ietwat bijziend en stram in de heupen. Elementaire stuurkunst; rupsje kreeg huiswerk mee.
• 'Chicane-duiken': met behulp van een links-rechtscombinatie zo hard mogelijk (want bergaf) door een serie bochten boksen. De 'ideale lijn' opzoeken en die dan ook volgen; remmen optioneel.
• 'Kort door de bocht': aan het wiel van je voorganger de bocht in... én (letten we hier even goed op, rekkerrupsje?) uit... Schroom afwerpen, positie kiezen, op tijd bijtrappen.

Natuurlijk, één stuurclinic maakt van rupsje nog geen stuurwonder. Maar Bert en Richard—de beste stuurlui stonden aan de wal—hebben hem wel degelijk wijzer gemaakt en technisch bijgespijkerd. Waarvoor dank! Dit was een training (of wat daarvoor moet doorgaan) waarbij rupsje zich geen moment afvroeg of 'ie 'm wel ging doen en waarom dan wel (niet). Dit was leuk!