De Wet van de Trainingsopbouw luidt: eerst voer je de trainingsfrequentie op, vervolgens het volume en pas daarna de intensiteit. Rupsje dacht het dit weekeinde wel eens even op te kunnen nemen tegen deze wet en dolf het onderspit.

Getergd door winterstop, huisarrest en dergelijke weekmakers meende rupsje flink uit te moeten pakken, met een inhaalslag op alle fronten: twee trips (frequentie), veel kilometers (volume) én diepgang (intensiteit). En ook de mentale weerbaarheid zou op de proef worden gesteld, want een en ander zou zich voltrekken langs de Ringvaart—geestdoder bij uitstek:

Nood breekt wet...

Zaterdag stond er een duurtraining op het programma, met halverwege een oefenkoers. Koers (immers: alles dat je voor 'koers' plaatst is gelogen)? In februari, op lege batterijen? What was rupsje thinking...

Wel, het plan was 'appeltje-eitje'. Met de Swift-amateurs naar Sloten bollen (circa 40 kilometertjes, windje mee) en daar in alle anonimiteit de 15:00 uur wedstrijd voor alle licentiecategorieën afwerken en straffeloos (zonder al teveel inspanning of risico op gezichtsverlies) de benen op spanning brengen, snelheid opdoen en 'in gesprek raken met het péloton'. Na afloop de Ringvaart weer terugpeddelen en al doende de melkzuurhuishouding weer op orde brengen.

Moest kunnen: Sloten is zelfs voor rupsje een geheide DFⁱ; je kunt er eigenlijk niets verkloten (op een paar premies na, dan). Tot zover het plan; in de praktijk pakte het heel anders uit. De duivel zat 'm in de details.

Zo bleek reeds na enkele ronden dat niet alleen bij rupsje de winterse klad erin zat. Op zich is het geruststellend dat ook de Oppositie een trainingsachterstand heeft opgelopen, maar het maakte de koers nodeloos chaotisch. Voortdurend werd er verzaakt en vielen er gaten. Gratuit meeliften op de snelweg van WV Amsterdam was er niet bij. Vaker dan hem lief was, moest rupsje zijn bintfrees aanspreken. Dat was niet ingecalculeerd.

Na een uurtje—de biologische klok stond blijkbaar nog op de veldrittijd—mijnwerken was het beste eraf (een veeg teken). Ook péloton twee—een omvangrijke kopgroep (mènne die wél goed hebben overwinterd of die een licentiecategorie hoger acteren, wellicht) was al lang gaan vliegen—verbrokkelde en rupsje had voorwaar geen verweer. Twintig minuten later hield ik het helemaal voor gezien (een nóg veger teken). Soort van DNFⁱ...

De thuisreis was evenmin een geschenk: cadansje-80, geen eetlust. Tot overmaat van ramp kwam oude krijger Stormy Pete ten val in de waaier die we gezevenen hadden 'getrokken' om elkaar uit de wind te zetten. Misschien had Pete op Sloten een jasje teveel uitgedaan en was hij daarom niet helemaal op z'n qui-vive. Hoe dan ook, leuk is anders.

Het vonnis: een kleine vier-en-een-half uur, zo'n 125 kilometer en verropte benen.

... wet breekt rups

Zondag stond in het teken van de Haarlemmermeertraining met de LRTV. In tegenstelling tot vorige week gaven de Leidse Renners en Toerders dit keer wél thuis. Zo'n veertig mènne op het collectief duurvermogend appèl—niet slecht, gezien de nog altijd winterse météo.

Voor vertrek werden er natuurlijk de nodige bespiegelingen gewijd aan Vorm, of het ontbreken daarvan. 'Sinds september niets meer gedaan; als 't straks hard gaat, steek ik af.' Wielerlatijn voor grootse ambities en geheime trainingsprogramma's. Rupsje zou, met onslaught van daags ervoor in de benen, de Finale op zeker aan zich voorbij laten gaan (alles na 'op zeker' is meestal gelogen). De voorzienigheid...

Grupetto compatto, windje mee, was de Ringvaart goed te doen. Rupsje hervond zowaar zijn soepele pedaaltred en blakende gezondheid. Maar ergens tussen Sloten en Zwanenburg reed Tim lek (niet de WTOS-crosser, maar mijn leidersprijs-concurrent in de Tuesday Terror). Bij ontstentenis van de Neuteboom Tweewielers volgwagen, doorgaans steun en toeverlaat bij het dépanneren en terugbrengen van Haarlemmermeertrainers, wierp rupsje zich op als CO₂-leverancier en escorte.

Een oponthoud van vijf minuten of daaromtrent maak je niet 1-2-3 goed, ook niet als het péloton dertig aan het uur doet (zowiezo een contradictio in terminis). Maak dat de rups wijs...

In een reflex schakelden Tim en rupsje naar het buitenblad en zetten zij de achtervolging in. Tim met duidelijk ietsje meer verve dan rupsje. 'Kop over kop' werd al snel 'kop met daarachter een nekkie eraf'. Enigszins verontrust door het gehijg van het blok aan zijn been nam Tim gas terug.

Totdat we bij Nieuwebrug werden opgeraapt door een groepje Swifters dat reeds eerder de rol had gelost vanwege materiaalpech. Met de nimmer verzakende Neut aan het roer hadden die al een hele klopjacht achter de rug; zij waren niet van zins die zomaar te staken. Tim pikte gemakkelijk aan; rupsje had er na welgeteld één aflossing de benen niet meer voor en waaierde eraf.

In volmaakte eenzaamheid en volledig naar de vaantjes voltooide rupsje zijn martelgang. Ook dat was niet ingecalculeerd.

Het vonnis: drie uur en een kilometer of twee-en-tachtig bijeengeharkt. Op straffe van, wederom, een stel zuurstokken ...

... rups breekt af

Rupsje zal zich dit weekeinde nog lang heugen. Het voelt even alsof 'ie meer heeft afgebroken dan opgebouwd (new legs please...). Maar da's nog altijd beter—of in ieder geval bevredigender—dan helegaar niet trainen (of wat daarvoor moet doorgaan). En leges sine crimen vanae (wetten zonder overtreders zijn ook maar ijdel), toch?