De Wielerplaneet. Één jaar geleden landde ik er voor het eerst en trof er een 'Slotiaanse' snelweg aan, waarop het goed dartelen was. Een welkome afwisseling op de rekkermissies die de bulk van mijn verkenning van het Amateur-B-universum uitmaken.

's Ochtends, in alle vroegte, valt de Moraal met bakken tegelijk uit de hemel. Da's alvast een Goed Teken. D'r gaat er vandaag een pak mènne staan met bleke neuzen en weinig goesting.

Om de weersomstandigheden nog wat verder uit te buiten, gaat de Swift-afvaardiging (Jeroen, Eldert en ik) per fiets naar de afspraak (Bob komen we ter plekke tegen). Een kilometertje of zestig ronderenⁱ en 'in gesprek raken' met de weg (+/- 100 toeren per minuut, tegen een alleszins acceptabele hartslag—windje mee). Al teveel hemelwater krijgen we niet te verstouwen; na een uur of wat droogt het op. M'n eerste kledingset voor vandaag is wel doorweekt, dus het tweede paar schoenen en het Swift-lycra in het rugzakje komen straks goed van pas. Waar ik in vredesnaam straks de bloemen en de premie-enveloppen moet opbergen, is van later zorg.

Ruim op tijd meren we aan op de Wielerplaneet, nabij Spaarndam. De parkoersverkenning—voorzover nodig—moet nog even wachten: de 'trimmers' zijn nog bezig (het hele péloton ligt aan diggelen; zou het hier soms tóch waaien?). Dan maar de permanente permanence induiken, op zoek naar rugnummers, warmte en het droge koerskloffie.

De 'trimmers' waggelen een voor een de kleedkamer binnen. Gitzwart, zeiknat en voldaan. Wij mogen eindelijk de baan om de planeet gaan inspecteren. En bevinden 'm pedalibile. Hooguit wat koud en wat kort en saai (het middenstuk wordt er—om mij onduidelijke redenen—uitgeknipt. Ons wachten dus 35 vliegronden à 1,7 kilometer. De KNWU-meneer bazelt nog wat in z'n microfoon (over die gast die in de file stond—auto's...—en de start ietwat ophoudt, premietoestanden en afzeggers in verband met hondenweer).

Als 'ie ons dan eindelijk laat gaan, neem ik de leiding (niet wereldschokkend, à 36 km/h...). Graag had ik nog een tandje bijgestoken en was ik vooruit gebleven, maar de benen voelen als pudding. Maar, dat dan weer wel, 't is genoeg om me te handhaven in de voorste gelederen. Op een paar 'afzakkertjes' na rijd ik voortdurend bij de eerste tien.

Het valt me op dat er eigenlijk maar een handjevol mènne wil koersen; de rest zit rustig de debatten uit, opteert voor nul trainingseffect en laadt zich op voor een massasprint. Stelletje bleekneuzen. Het wordt hier net zo vuil (figuurlijk, maar ook letterlijk) gespeeld als in Sloten. Kan ik mee leven; 't stelt mij in de gelegenheid me gedurende de volle zestig kilometers met de koers te bemoeien. En voor het eerst te graaien in de premiepot (althans: als vierde doorkomen in een 'serie' betekent in mijn boek 'kassa'). Om duistere redenen wordt de felbegeerde envelop mij na afloop niet overhandigd. Jammer, want ik had graag de stap gemaakt van 'recreatief hard fietsen' naar 'semi-professioneel' broodploeteren.

Meer Grootse Daden levert het activisme niet op. Ontsnappingen (behalve die met Swift-inbreng) neutraliseren, regelmatig aan het sleeptouw trekken, een patatje hier en daar (het plafond is weer eens gesitueerd om en nabij de 45 km/h)—Bruco is niet top, vandaag, maar 't is genoeg. De andere Swifters zijn ook volop in de strijd: Bob doet veel sleurwerk; Jeroen is betrokken bij meerdere uitvalspogingen; Eldert gaat hier zijn eerste officiële DFⁱ binnenslepen.

Slepen, dat doet ook het voltallige (toch een kleine zeventig mènne) péloton op het moment dat er drie sterke mènne wegrijden. Ik zie het met lede ogen en lege benen gebeuren; ik mis de slag. Ernaartoe speren is geen optie. Met nog een ronde of acht te gaan en zoveel belangen op het spel (alhoewel rassprinters hun eigen belangen pas heel laat plegen te behartigen) moet dat geen probleem zijn. Maar niemand wil rijden. Het trio (Maurice van der Lee, thuisrijder van HSV De Kampioen, André Boutestijn van RRC Feijenoord en Hugo Derks van Cycling Team Wielertoerist) loopt zelfs uit. Om me heen is 't linkeballenⁱ om plaats vier...

In de laatste twee ronden wil men ineens wél rijden. Het is maar goed dat de Wielerplaneet zo'n brede asfaltstrook heeft, want in de jacht naar de resterende enveloppen (van ereplaatsen zou ik hier niet willen reppen) zoekt iedereen naar een gaatje. Het gaat er hectisch, maar niet onbeschaafd, aan toe. Voor de vorm sprint ik een soort mee (voor plek 30-40), maar dat had ik acht ronden eerder moeten doen.

De terugreis is zwaar: zere poten en een niet-aflatende storm die ons tegemoet blaast. Maar de stemming in de Swift-driemanswaaier is opperbest (maar wellicht niet zo ontspannen als bij Bob in de auto): Eldert heeft revanche genomen op zijn DNFⁱ in Vlaardingen, Jeroen heeft wél een envelop in ontvangst mogen nemen en ik heb lekker kunnen sleuren, slepen en snotteren.