84e in Someren-Peer-Someren: rekenkundig een verbetering van maar liefst negen plaatsen ten opzichte van vorig jaar. Deze DFⁱ is evenwel loepzuiver, mooi werk en stukken meer bevredigend dan pak 'm beet de schrobbering in Leiderdorp van jongstleden.

Niet alleen omdat rupsje zich voor de volle 126 kilometer in het péloton weet te handhaven (zonder in deze of gene Монголия-waaierⁱ verzeild te raken); ook omdat zulks betrekkelijk gemakkelijk en onbekommerd gaat. Zo'n klassieke rit-in-lijn is een verademing, na al het criteriumⁱ-geploeter van de voorbije maanden.

Pluvius maakt flink de aanstalten, maar houdt zich gedurende de koers goeddeels afzijdig. Ergens is dat jammer, want de mènne die ervoor gaan, hadden wetter=better verdiend (met een kleine 140 starters is het veld al aardig uitgedund, nog voor de eerste trap is gedaan). Mr. Beaufort doet er het zwijgen toe. Een matige 'drie op de schaal-van'—net als in 2008 nog uit de juiste hoek ook—is waarmee we het moeten doen.

De war mongers, de mènne met overschot, die het spul graag op de kant zetten om het kaf van het koren te scheiden, zullen wel klagen over 'weinig selectief'. Voor rupsje, kaf bij uitstek, is het goed nieuws: windje tegen tot Peer (lekker schuilen); windje mee terug naar Valkenswaard (flink hakken) en daarna zien we 't wel. Waar Bruco à priori—maar weet hij veel—voor tekent: de waaieroorlog tot aan Someren overleven en de lokale omlopen in stijl vervolmaken (beter doen dan de 34e editie, kortom).

De neutralisatie en het retourtje Peer verlopen volgens Plan. De Swift-squadra, hoewel door Vormgebrek en andere begrijpelijke nonsens gereduceerd tot drie mènne (A-Amateur Tim en B-garnituur Jeroen en Bruco), behoudt het zicht op de wagen van de koersdirecteur (het 'strepen trekken' op diens bumper laten we over aan anderen) en zet, plusminus halverwege het péloton, koers richting Heeze.

Onderweg is er zowaar tijd voor een (hernieuwde) kennismaking met enkele virtuele vrienden van Wielertoerist. 'Putdeksel' Arno informeert bezorgd of ik mijn postorderbruidje wel moet blootstellen aan deze crash course (om zelf niet veel later lek te rijden). CTWT-er Maarten complimenteert me met het mooie rijwiel; hij heeft er zelf ook een (Canyon-mènne onder elkaar). Dutch Mountaineer Kai klaagt dat 'ie niet in een péloton kan rijden (maar eindigt wel als 30e). Diens clubgenoot, 'reesbeest' Wouter is zeer vereerd, maar nét als ik 't gesprek zijn kant op wil draaien (want ik ben nog veel meer vereerd), moeten we om een vallende rotonde-artiest heen sturen (die had in Rotterdam-Alexander moeten gaan oefenen). Hoe dan ook, aangenaam! Altijd leuk, wielervrienden zo ver van huis.

Toch blijft het oppassen. 'Wielrenvangers', zoals Maarten Ducrot ze noemt, liggen op de loer: naar (maar niet volledig ín) de berm gedirigeerde auto's, rotondes en eilandjes. Vorig jaar was ik er ietwat overgeconcentreerd mee bezig; nu manoeuvreer ik stukken relaxter en behendiger langs de obstakels en door het péloton. En 't harkenⁱ laat ik ook, wetende dat de hartslag bedriegt en dat dergelijk temporijden, zelfs in de luwte, kruim kost. Liever zoek ik Jeroen zo af en toe op en prent ons in dat we er nog steeds deftig bij zitten. Dat maken we wel 'ns anders mee...

Na Achel rijden we koersmekka Vlaanderen binnen. Daar besluit ik dat de tijd is gekomen voor wat 'structurele' positiewinst. Desnoods dóór de wind. Echt opschuiven doe ik niet. De weg is breed; het 'pak' waaiert' breeduit; middendoor is geen optie; op de 'vluchtstrook' is echter nog plek. Kwestie van carbonneke rechtdoor sturen en de zenuwen onder contrôle houden.

Grupetto compatto? Vroege vlucht? Geen idee; ik rijd immers zonder 'oortjes'. Ergens tussen Achel en Valkenswaard zit ik eindelijk 'van voren'. Dus trek ik maar door, chassepatatterig en met... zelfs voor mijn doen... baggerbenen. De mènne waar ik op jaag, gooien de handdoek; de Brucodiesel wil ook van geen vlammen weten. Einde 'oefening'; exit neus aan het venster.

Na Valkenswaard gaat de zaak iets meer op een lint, maar buitelingen en gatenkazen à la 2008 blijven uit. De vier lokale omlopen te Someren zullen de beslissing moeten brengen.

Gelukkig wordt de koers dit keer niet vervalst door een duikeling in de Floreffestraat (als je van de snelweg komt, is de bebouwde kom altijd een beetje wennen). Uitstekend is dat de Swift-équipe nog altijd in kansrijke positie ronddart (Tim—uiteindelijk 22e—iets verder 'van voren' dan Jeroen en rupsje—daar is 'ie Amateur A voor). Maar de jus is uit rupsjes benen gevloeid. Één en één kwart volle bidon zitten daartussen: veel, veel te weinig gedronken onderweg. Domoor. En die bosvruchten-Sultana's geven ook niet dat je zegt van punch voor een sterke Finale.

Het bochtenwerk mag er evenwel wezen: normaal verlies ik terrein; nu maak ik zowaar kostbare plaatsen goed. Maar veel doe ik er niet mee. In de voorhoede worden de nodige slagen geslagen; rupsje rijdt inmiddels op 'uitrijden'.

In de laatste omloop, op nog geen twee kilometer van de Meet, knakt rupsje. Er wordt gelost en er wordt geladen. Want al DF-end wil ik er nog wel voor knokken, solerend tussen een verbrokkelend péloton en degenen die tenauwernood gaan uitrijden (er zijn inmiddels nogal wat mènne afgepierd). Dat, en al het voorafgaande, doe ik beter dan vorig jaar. Daarmee kan rupsje zijn zomerstop wel in.